¹⁷ In 1918 moest de uit gezalfde christenen bestaande Johannesklasse — evenals die loyale gemeente in Filadélfia — het hoofd bieden aan tegenstand van de zijde der hedendaagse „synagoge van Satan”. Religieuze leiders der christenheid, die beweerden geestelijke joden te zijn, wisten de regeerders er op sluwe wijze toe te brengen ware christenen te onderdrukken. Desondanks deden deze christenen hun uiterste best ’het woord over Jezus’ volharding te bewaren’; derhalve hielden zij met geestelijke hulp, „een weinig kracht” die heel veel betekende, stand en werden ertoe aangezet de nu voor hen geopende deur binnen te gaan. Op welke wijze?

19. Hoe heeft de Johannesklasse zich gekweten van de verantwoordelijkheden die Jezus in 1919 aan haar toevertrouwde, en met welk resultaat?

¹⁹ Vanaf 1919 heeft het gezalfde overblijfsel in navolging van Jezus’ voorbeeld een energieke veldtocht op touw gezet om het goede nieuws van het Koninkrijk wijd en zijd te verkondigen (Matthéüs 4:17; Romeinen 10:18). Als gevolg daarvan zijn sommigen van de hedendaagse synagoge van Satan, de christenheid, tot dit gezalfde overblijfsel gekomen, hebben van berouw blijk gegeven en hebben zich ’neergebogen’ door de autoriteit van de slaaf te erkennen. Ook zij zijn gekomen om Jehovah in eendracht met de ouderen van de Johannesklasse te dienen. Dit bleef doorgaan totdat het volledige aantal van Jezus’ gezalfde broeders bijeengebracht was. Hierna is „een grote schare . . . uit alle natiën” gekomen om zich voor de gezalfde slaaf ’neer te buigen’ (Openbaring 7:3, 4, 9). Te zamen verrichten de slaaf en deze grote schare dienst als de ene kudde van Jehovah’s Getuigen.