De opvatting dat beren hun prooi omklemmen en dooddrukken, wordt niet door de feiten gestaafd. In een gevecht slaat de beer met zijn reusachtige poten, en zijn krachtige, zware voorpoten drijven de niet-intrekbare klauwen diep in het lichaam van zijn tegenstander. Vaak is één enkele slag voldoende om een dier, bijvoorbeeld een ree, te doden. Zeer passend wordt in de bijbel dan ook de gevaarlijkheid van de beer met die van de leeuw vergeleken (Am 5:19; Klg 3:10). In feite zijn volgens natuuronderzoekers de beren zelfs nog gevaarlijker dan de grote katachtige roofdieren. Gewoonlijk echter valt de beer, net als andere dieren, de mens niet lastig maar gaat hij hem uit de weg. Wordt hij evenwel getergd of verrast, dan kan het gebeuren dat hij tot de aanval overgaat.

In Daniëls visioen van de verschrikkelijke beesten, die wereldmachten der aarde symboliseren, was de beer een afbeelding van de Medo-Perzische wereldmacht en haar begeerte naar gebiedsverovering en plundering (Da 7:5, 17). Even roofzuchtig is het wilde beest uit de zee, dat Johannes in zijn visioen zag en dat zeven koppen en tien horens had en poten „als die van een beer” (Opb 13:2). Dat er tijdens de heerschappij van de Messias onder Jehovah’s weer bijeengebrachte volk vrede zou heersen, wordt te kennen gegeven door de profetie die zegt dat de koe en de beer samen zullen weiden. — Jes 11:7.