Jesaja räd doavon, wuarom wie ons freien sellen un “en eent wajch schaftich” sennen en daut jeistelje Paradies. Jehowa selfst haft dit biltelje Paradies reedjemoakt (Jes. 65:​18-19). Doawäajen wundat eenem daut nich, daut hee siene Deena brukt, om de Menschen to halpen, von de veschiedne Gruppen en dise Welt, waut nich de Woarheit äwa Gott lieren, to veloten un en daut scheene, jeistelje Paradies nenntokomen! Wäajen wie en de Woarheit sent, sent wie sea jesäajent. Doawäajen sent wie schaftich un haben dän Wunsch, aundre von dise Säajnungen to vetalen (Jer. 31:12). Wie sent uk dankboa un oppjebrocht äwa de Hopninj, waut wie haben, wäajen wie to daut jeistelje Paradies jehieren. De Bibel sajcht, wie “woaren Hiesa buen un en dee wonen; … Wiengoades aunplaunten un von de Frucht äten.” Onse “Oabeit woat nich vejäfs sennen”, wiels wie “woaren unja … [Jehowa sienen] Säajen sennen”. Hee vesprakjt, daut wie ons woaren secha feelen un tofräd sennen un daut ons Läwen werkjlich waut enhoolen woat. Hee weet, waut jieda eena brukt, un “woat die jäwen, waut dien Hoat sikj wenscht” (Jes. 65:​20-24; Psa. 37:4). w24.04 22-23 V. 11-12

Wan wie ons gaunz opp Jehowa veloten, dan woat hee fa ons soo sennen aus een groota Steen. Wie vetruen doaropp, daut ons daut togood kjemt, wan wie am mau rajcht en schwoare Tieden jehorchen (Jes. 48:​17-18). Jiedatsmol, wan wie seenen, woo Jehowa ons halpt, kjrie wie een jratret Vetruen opp am. Wie woaren dan bäta reed sennen, wan wie schwoare Loagen haben, wua bloos Jehowa ons met halpen kaun. Krakjt soo aus een groota Steen faust steit un sikj nich endat, krakjt soo endat Jehowa sikj uk nich, woo hee daut haft un waut hee sikj väajenomen haft (Mal. 3:​6, JHF). Aus Adam un Eva sikj en dän Goaden Eden jäajen Jehowa stalden, endad hee sien Väanämen fa de Menschen nich. De Apostel Paulus schreef, Jehowa “kaun nuscht aundret sennen, aus waut hee es” (2. Tim. 2:13). Daut bediet, daut Jehowa sikj kjeenmol endren woat, woo hee es un waut hee sikj väajenomen haft un waut hee fa rajcht un orrajcht talt. Wäajen hee sikj nich endat, weet wie, daut hee ons en schwoare Tieden halpen woat, krakjt endoont waut doa passieet ooda waut aundre doonen, un daut hee siene Vespräakjungen fa lota hoolen woat (Psa. 62:​7-8). w24.06 27-28 V. 7-8

Wan jie nu spazieren, waut kaun junt halpen to entschieden, aus jie junt befrieen sellen ooda nich? Lieet junt unjarenaunda goot kjanen. Secha wist du aul eenjet äwa dän aundren, ea jie aunfungen to spazieren. Oba nu kaust du utfinjen, woo dee “em Hoat” es. Doa es met en, mea doaräwa to lieren, woo dee em Jeisteljen es, woo dee daut haft un woo dee denkjt. Met de Tiet wurscht du dise Froagen beauntwuaten kjennen: “Woat dise Persoon een gooda Ehepoatna sennen fa mie?” (Spr. 31:​26-27, 30; Efs. 5:33; 1. Tim. 5:8). “Woa wie ons unjarenaunda daut Jefeel jäwen kjennen, daut wie ons leewen un wieetschazen? Kaun ekj met dän aundren siene schwake Sieden foadich woaren?” (Reem. 3:23). Wan jie junt bäta kjanen lieren, dan denkjt doaraun: Daut Wichtichste es nich, daut jie aules äwareen haben, oba aus jie junt doano aunpaussen kjennen, waut de aundra aundasch haft. w24.05 27 V. 5