9:5

Niech Bóg, który jest nad wszystkim, będzie wysławiany na wieki: Sformułowanie to odnosi się do Jehowy Boga. Jest to wezwanie do wysławiania Go za wszystkie dobre rzeczy, które dał swojemu ludowi, również za te wspomniane wcześniej. Jednak w części przekładów oddano ten werset w sposób, który z Bogiem Wszechmocnym utożsamia Chrystusa, np. „Chrystus, który jest Bogiem ponad wszystkim”. Gramatycznie takie tłumaczenie jest oczywiście możliwe, ale trzeba wziąć pod uwagę kontekst. Poprzedni werset podaje, co Bóg zrobił z miłości do swojego ludu. Warto też zauważyć, o czym jest mowa w Rz 9:6-13. Wersety te pokazują, że Bóg spełnia swoje zamiary zgodnie ze swoją wolą — nie kieruje się tym, co się komuś należy z racji urodzenia. W wersetach 14-18 Paweł podkreśla pozycję Boga, przytaczając Jego wypowiedź skierowaną do faraona (Wj 9:16). A w wersetach 19-24 najwyższą władzę Boga ilustruje przykładem garncarza i glinianych naczyń, które on wyrabia. Tak więc biorąc pod uwagę kontekst, to zupełnie naturalne, że Paweł, gdy mówi o Tym, „który jest nad wszystkim”, ma na myśli Jehowę Boga. Godne uwagi jest również to, że w innych swoich listach Paweł najczęściej kieruje podobne wyrazy wysławiania właśnie do Boga, a nie do Chrystusa Jezusa (Rz 11:34-36; 16:27; Gal 1:4, 5; Flp 4:20; 1Tm 1:17). Wyraźnie też odróżnia Jezusa od Jehowy Boga, jak np. w Rz 15:5, 6, gdzie zachęca współwyznawców, żeby „wychwalali Boga i Ojca naszego Pana, Jezusa Chrystusa” (2Ko 1:3; Ef 1:3). Poza tym brzmienie Rz 9:5 w Przekładzie Nowego Świata jest całkowicie zgodne z wypowiedzią Pawła z 1Ko 15:27, 28 (szersze omówienie Rz 9:5: zob. Kingdom Interlinear, App. 2D, “God, Who Is Over All” [ang. wyd. Międzywierszowego Przekładu Królestwa, Dodatek 2D, „Bóg, który jest nad wszystkim”]).

Amen: Pisarze Chrześcijańskich Pism Greckich często używali tego określenia po słowach wysławiających Boga (Rz 16:27; Ef 3:21; 1Pt 4:11; zob. komentarz do Rz 1:25).