W przeszłości w naszych publikacjach wyrażano pogląd, że dla ludzi, którzy zginęli z wyroku Jehowy, nie ma nadziei na zmartwychwstanie. W różnych miejscach Biblii opisano, jak Jehowa wykonywał wyroki na nieprawych. Na przykład wielu ludzi zginęło w potopie. Kiedy Jehowa wprowadzał Izraelitów do Ziemi Obiecanej, polecił im wytępić siedem mieszkających tam narodów. Innym razem posłużył się aniołem, który w ciągu jednej nocy zabił 185 000 asyryjskich żołnierzy (Powt. Pr. 7:1-3; Izaj. 37:36, 37). Czy Biblia daje nam podstawy do twierdzenia, że Jehowa skazał każdą z tych osób na wieczną zagładę, bez nadziei na zmartwychwstanie? Nie. Nie wiemy, jak w tamtych sytuacjach Jehowa osądził każdego człowieka z osobna ani czy ci, którzy zginęli, mieli możliwość Go poznać i okazać skruchę. w24.05 s. 3, ak. 5-7

Jezus podał przypowieść o wdowie, która wytrwale prosiła sędziego, żeby oddał jej sprawiedliwość. Ta historia zapewne poruszyła wielu jego uczniów, bo w tamtych czasach zwykli ludzie często byli źle traktowani (Łuk. 18:1-5). Ma ona znaczenie również dla nas, ponieważ niesprawiedliwość od czasu do czasu dotyka każdego z nas. W dzisiejszym świecie uprzedzenia, nierówne traktowanie i wyzysk są na porządku dziennym. Dlatego nie dziwi nas, gdy zostajemy potraktowani niesprawiedliwie (Kazn. 5:8). Możemy się jednak nie spodziewać, że źle oceni nas współwyznawca — a to też się zdarza. Oczywiście bracia i siostry nie są naszymi wrogami. Po prostu są niedoskonali. Staramy się brać przykład z tego, jak na niesprawiedliwe traktowanie ze strony wrogów reagował Jezus. Skoro jesteśmy w stanie zachowywać cierpliwość wobec przeciwników, to tym bardziej powinniśmy być cierpliwi wobec naszych braci i sióstr! w24.11 s. 2, ak. 1, 2

Chleb stanowił w czasach biblijnych podstawowe pożywienie (Rodz. 14:18; Łuk. 4:4). Był on tak powszechny, że w Biblii słowo „chleb” czasami jest używane jako synonim posiłku (Mat. 6:11; zobacz komentarz do Dziejów 20:7 w Biblii do studium). Chleb odegrał też ważną rolę w dwóch znanych cudach Jezusa (Mat. 16:9, 10). Jeden z tych cudów opisano w 6 rozdziale Ewangelii według Jana. Kiedy apostołowie wrócili z kampanii głoszenia, popłynęli z Jezusem łodzią na drugą stronę Jeziora Galilejskiego, żeby trochę odpocząć (Marka 6:7, 30-32; Łuk. 9:10). Znaleźli ustronne miejsce w pobliżu Betsaidy. Ale szybko zebrały się tam tysiące ludzi. Jezus ich nie zignorował. Życzliwie poświęcił czas, żeby uczyć ich o Królestwie i uzdrowić chorych. Zaczęło się robić późno, więc uczniowie zastanawiali się, skąd ci wszyscy ludzie wezmą coś do jedzenia. Niektórzy zapewne mieli ze sobą skromny prowiant, ale większość musiałaby pójść do okolicznych wiosek, żeby coś kupić (Mat. 14:15). w24.12 s. 2, ak. 1, 2