naprawić nasze uchybienia. Widać stąd, jak ważne jest podejmowanie w porę słusznych decyzji, dzięki którym zamiast zwichnąć sobie przyszłość, będzie można doznawać w niej zadowolenia (Prz. 3:1, 2).

Wiemy, jak mierzyć czas. W odległej przeszłości człowiek zadowalał się rejestrowaniem jego biegu przez słońce, księżyc i gwiazdy. Dla wielu ludzi wschód słońca wyznaczał chwilę przystąpienia do pracy, a jego zachód — godzinę udania się na spoczynek.

W miarę różnicowania się społeczeństwa i coraz częstszego przenoszenia się ludzi z miejsca na miejsce wzrosło też zainteresowanie mierzeniem czasu. Pomysłowość człowieka w tym względzie zaobfitowała nad podziw, czego dowodzą takie wynalazki, jak zegar słoneczny, zegary ogniowe (na przykład palące się świece), klepsydra, zegar mechaniczny, a obecnie zegar atomowy. Wszystkie te przyrządy mierzą bieg niewidzialnego strumienia zwanego czasem. Wskutek obsesyjnego dążenia wielu ludzi do dokonywania w tej dziedzinie coraz precyzyjniejszych pomiarów społeczeństwo, w którym przywiązywano wagę do pracy, przekształciło się w takie, gdzie najbardziej liczy się czas.

Dlaczego jednak raz wydaje się, że czas biegnie zbyt szybko, kiedy indziej zaś, że wlecze się bez końca? Dzieje się tak dlatego, że można go mierzyć wydarzeniami. Okres bezczynności jest na pozór dłuższy niż ten, w którym jesteśmy zajęci, a im bardziej nas interesuje to, co robimy, tym szybciej wydają się posuwać wskazówki zegara. I odwrotnie, jeżeli jakieś zajęcie nas nudzi, odnosimy wrażenie, że czas płynie zbyt wolno. Czy musiałeś kiedyś siedzieć i na kogoś czekać? Godzina strawiona na tej jednej czynności zdaje się nie mieć końca. Przypuśćmy jednak, że w ciągu tej samej godziny masz po kolei wykonać szereg prac, jakich wymaga przygotowanie posiłku dla niespodziewanych gości (obrać ziemniaki, włożyć pieczeń do piekarnika, ugotować jarzyny, nakryć do stołu, szybko odkurzyć mieszkanie i samemu się przygotować do wizyty). Będziesz wtedy pod wrażeniem, że godzina mija lotem błyskawicy, a to dlatego, że wypełnia ją mnóstwo spraw.

Świadomość przeszłości, teraźniejszości i przyszłości odróżnia nas od zwierząt. Żyją one stale teraźniejszością, podczas gdy człowiek, choć również w niej żyje, potrafi w przewidywaniu przyszłych potrzeb czerpać z tego, co ma już za sobą. A kiedy z biegiem lat przybywa nam doświadczenia, zaczynamy odnosić wrażenie, że czas płynie szybciej. Czy zatem w miarę starzenia się i bolesnego uświadamiania sobie faktu, iż podlegamy śmierci, nie powinniśmy się głębiej zastanawiać nad życiem i nad tym, jak z niego korzystamy? (Ps. 90:10).

Jakże trafnie ocenił to poeta Henry Austin Dobson:

„Czas mija, mówisz? Ależ skąd!

On trwa. My odchodzimy stąd”.

Ale czy zawsze musi tak być? Otóż nie, jeśli rzeczywiście zdajemy sobie sprawę z tego, co to jest „czas”. Człowiek potrafi go liczyć, snuć na jego temat różne teorie i precyzyjnie go mierzyć. Czy jednak wie, czym jest czas z punktu widzenia Boga? I gdzie się znajdujemy, biorąc pod uwagę Jego plan wydarzeń?

Czy czas ma znaczenie u Boga?

JEHOWA Bóg, będąc Praprzyczyną zdarzeń, stworzył zarazem czas. Można to zauważyć, czytając pierwszą księgę biblijną. Księga Rodzaju 1:1, 14 podaje: „Na początku Bóg stworzył niebiosa i ziemię”. „I Bóg rzekł jeszcze: ‛Niechaj się staną światła w przestworzu niebios, aby rozdzielały dzień od nocy; będą służyć za znaki i wskazywać pory roku i dni, i lata’”.a

W ten sposób Jehowa wprawił w ruch gigantyczne zegary, aby wyznaczały dni, miesiące i pory roku — Ziemię obracającą się wokół swej osi i obiegający ją Księżyc, przy czym obydwa te ciała niebieskie krążą dokoła Słońca. Dzięki nim orientujemy się co do czasu, choć nie musimy ponosić odpowiedzialności za to, jak funkcjonują, ani kosztów ich regulacji.

DLACZEGO MAMY BYĆ ŚWIADOMI CZASU

Jehowa przywiązuje wagę do czasu i oczekuje od nas tego samego. W ten sposób zresztą zostaliśmy stworzeni. Ale nie wszyscy słudzy Boży mądrze korzystali z czasu. Niektórzy zlekceważyli potrzebę wyrobienia w sobie należytej postawy wobec biegu wydarzeń zaplanowanych przez Boga.

Na przykład w siódmym stuleciu przed naszą erą wybrany lud Boży niczym nie mógł usprawiedliwić nieznajomości czasu, w jakim żył. Prorok Jeremiasz napisał: „Nawet bocian w przestworzach zna swój czas, synogarlica, jaskółka i żuraw przestrzegają pory swojego przylotu, lecz mój lud nie chce znać prawa Pana” (Jer. 8:7, Nowy Przekład). Zwierzęta instynktownie wiedzą, kiedy zareagować na zmiany związane z porami roku. Natomiast Izraelici pomimo wielokrotnego apelowania do ich umysłów i serc nie chcieli wiedzieć, że nadszedł dla nich czas sądu Bożego, czyli innymi słowy wcale ich to nie obchodziło.

A co możemy powiedzieć dzisiaj o sobie? Czy orientujemy się co do czasu? Jehowa zawsze wyrażał swoją wolę i wykonywał wyroki ściśle w przewidywanym terminie. Apostoł Paweł, przemawiając do Ateńczyków, rzekł: „Bóg wprawdzie nie zwracał uwagi na czasy takiej niewiedzy, lecz teraz powiadamia ludzi, żeby wszyscy i wszędzie okazali skruchę. Ustalił bowiem dzień, kiedy zamierza sprawiedliwie sądzić zamieszkaną ziemię przez męża, którego na to wyznaczył” (Dzieje 17:30, 31). Czy wierzysz w bezpośrednią bliskość tego ‛dnia sądu’? Czy raczej myślisz, że jest on jeszcze bardzo daleko?

W pierwszym stuleciu naszej ery nadszedł czas, aby pojawił się na ziemi mąż, przez którego Bóg miał ją sądzić. Jego przyjście stanowiło bardzo ważną datę w Bożym rozkładzie czasu, gdyż w Biblii