bliskości swego wyzwolenia przez Królestwo Boże (Łuk. 21:10, 11, 25-28).

Wtedy nie będzie już problemu przeludnienia. Dlaczego? Ponieważ urzeczywistnione zostanie pierwotne zamierzenie Boże co do ziemi. Biblia mówi wyraźnie: „Potem błogosławił im Bóg i rzekł do nich: ‛Bądźcie płodni i stańcie się liczni, i napełnijcie ziemię, i opanujcie ją, i podporządkujcie sobie ryby morskie, stworzenia latające pod niebem i każde żywe stworzenie, które się porusza po ziemi’” (Rodz. 1:28).

Warto zwrócić uwagę, iż Bóg nie nakazał przepełnić ziemi, tylko ją napełnić. Ludzie mają napełnić ją do tego stopnia, aby się czuli na niej dobrze — stosownie do tego, ile żywności nasz glob może wyprodukować z uwzględnieniem równowagi ekologicznej oraz rozsądnej gęstości zaludnienia. Wypływa stąd logiczny wniosek, że po osiągnięciu takiego pułapu Stwórca, który nas obdarzył zdolnością rozmnażania się, ureguluje korzystanie z niej w odniesieniu do Ziemi.

Posłuszni i wdzięczni ludzie gotowi będą postępować według wszelkich nowych instrukcji, które wtedy zostaną wydane. (Porównaj to z Objawieniem 20:12). Nie dojdzie do eksplozji demograficznej, która by zagrażała przyszłemu istnieniu rodu ludzkiego. Zmiana taka może jednak nastąpić tylko dzięki mądrości Bożej przejawionej w Jego Królestwie. Dzięki temu Ziemia pozostanie na zawsze drogocennym „klejnotem w przestrzeni kosmicznej” (Izaj. 55:8-11; Rzym. 16:27).

Czy metody nawracania stosowane przez chrześcijaństwo były chrześcijańskie?

CO NIEDOBREGO dzieje się z chrześcijaństwem? Dlaczego dzieli się na tyle wyznań? Dlaczego tyle ludzi wystąpiło z jego kościołów? Dlaczego kraje „chrześcijańskie” często walczą ze sobą? Chrystus tego nie nauczał. Dlaczego sprawy tak się potoczyły? Czy nie zawiniły tu stosowane w chrześcijaństwie metody nawracania? Czy chrześcijaństwo zostało zbudowane na piasku, czy na skale? (Mat. 7:24-27).

Nawrócić kogoś znaczy wywołać w nim wewnętrzną zmianę, nakłonić go do przyjęcia jakiejś religii. Na przykład w roku 50 n.e. apostoł Paweł pozyskał dla chrystianizmu wielu Koryntian. Korynt był do tego stopnia znany z niemoralności, że „koryncki styl życia” oznaczał „pławienie się w rozpuście”. Paweł napisał później do braci w Koryncie: „Ani rozpustnicy, ani bałwochwalcy, ani cudzołożnicy, (...) ani tacy, którzy się kładą z mężczyznami, ani złodzieje, ani chciwcy, ani pijacy, ani lżyciele, ani zdziercy nie odziedziczą Królestwa Bożego. A przecież takimi byli niektórzy z was” (1 Kor. 6:9-11).

W jaki sposób pierwotna czysta religia, której nauczał Chrystus, wyrodziła się w system religijny dzisiejszego chrześcijaństwa? Odegrały w tym rolę rozmaite czynniki. Apostoł Piotr przepowiedział, że „fałszywi nauczyciele” będą wywierać demoralizujący wpływ uczynkami „rozwiązłego prowadzenia się” i „zwodniczymi słowami” (2 Piotra 2:1-3). Jezus zaś rzekł swoim uczniom: „Nie należycie do świata” (Jana 15:19). Tymczasem w II i III wieku filozofie pogańskie i tendencje światowe wypaczyły