10. Dlaczego na posiedzeniu Sądu, które ukazano w wizji opisanej w Księdze Daniela 7:1-10, musiał panować porządek?

¹⁰ O pewnej wizji, ukazującej szczególnie dobitnie majestat niebiański, prorok Daniel napisał: „Patrzałem, aż postawiono trony, a Przedwieczny zajął miejsce. Szata Jego była biała jak śnieg, a włosy Jego głowy jakby z czystej wełny. Tron Jego był z ognistych płomieni, jego koła — płonący ogień. Strumień ognia się rozlewał i wypływał sprzed Niego. Tysiąc tysięcy służyło Mu, a dziesięć tysięcy po dziesięć tysięcy stało przed Nim. Sąd zasiadł i otwarto księgi” (Dan. 7:9, 10, Biblia Tysiąclecia). W tym niebiańskim Sądzie musiał panować idealny porządek, zwłaszcza wśród tak licznego grona (10 000 x 10 000) tych, którzy służyli Sędziemu.

11. Co powiedziano w Psalmie 103:19-21 zgodnie z powyżej opisaną wizją? Jakie określenie jest stosowane do Jehowy począwszy od Księgi 1 Samuela 1:3?

¹¹ Z powyższym harmonizują słowa Psalmu 103:19-21: „Jehowa sam mocno ustalił swój tron aż w niebiosach; a królowanie jego uzyskało dominację nad wszystkim. Błogosławcie Jehowę, aniołowie jego potężni mocą, spełniający słowo jego, wysłuchawszy brzmienia jego słowa. Błogosławcie Jehowę, wszystkie zastępy jego, słudzy jego, wykonujący jego wolę”. Słusznie więc w Piśmie Świętym, począwszy od Księgi 1 Samuela 1:3 zwierzchni Władca wszechświata jest nazywany „Jehową zastępów” (Jak. 5:4).

12. Co musi istnieć w niebie, skoro w skład niebiańskiego personelu Bożego wchodzą tak liczne i różnie określane stworzenia duchowe?

¹² Do jakiego wniosku prowadzą więc wszystkie przedstawione dotąd dowody biblijne? Weźmy pod uwagę, że w skład niebiańskiego personelu Bożego wchodzi archanioł, a ponadto są tam książęta, cherubini, serafini, aniołowie, zastępy; wszystkie te stworzenia i „zastępy” niezależnie od rangi, szczebla bądź zaszeregowania działają w doskonałej harmonii, będąc w pełni podporządkowani Przedwiecznemu, Bogu Jehowie. Nieodparcie nasuwa się konkluzja, że cała ta zbiorowość bytów niebiańskich musi być odpowiednio zorganizowana. Wszystkie razem wzięte stanowią organizację Bożą. Zatem istotnie Bóg ma organizację, które to pojęcie mieści się w hebrajskim słowie histadrut i w greckim organosis.

„NIEWIASTA” W NIEBIE

13. (a) Jak grzech Adama i Ewy odbił się na organizacji Bożej? (b) Jakie słowa Bóg powiedział wtedy jakby do węża, choć ten ich nie zrozumiał?

¹³ Grzech Adama i Ewy, popełniony przeciw Bogu, przyniósł uszczerbek Jego wszechświatowej organizacji, której byli ziemskim, widzialnym składnikiem. Przestali należeć do rodziny, dla której jest On niebiańskim Ojcem i Stwórcą. Stanęli po stronie niewidzialnego stworzenia duchowego, ukrytego za kłamliwym wężem. Oczywiście literalny wąż nie rozumiał sensu kierowanych jakby do niego następujących słów Bożych: „Ponieważ to uczyniłeś, jesteś przeklętym pośród wszelkich zwierząt domowych i wszelkich dzikich zwierząt polnych. Na brzuchu będziesz się czołgał i proch będziesz żarł po wszystkie dni swego życia. Ustanowię też nieprzyjaźń między tobą a niewiastą i między nasieniem twoim a nasieniem jej. To zetrze tobie głowę, a ty mu zetrzesz piętę” (Rodz. 3:14, 15).

14. Dlaczego literalne tłumaczenie słów, które Bóg wypowiedział do węża, byłoby niedorzeczne? O jakiego węża i jaką niewiastę tu chodzi?

¹⁴ Co znaczyłyby te słowa, gdyby je pojmować literalnie? Oznaczałyby, że pomiędzy tamtym wężem a ową niewiastą miała wybuchnąć zawzięta nienawiść. Ponadto wynikałoby z nich, że nasienie Ewy, czyli jej potomstwo, będzie nieprzejednanym wrogiem potomków owego węża oraz że wąż ten pozostanie przy życiu aż do czasu pojawienia się nasienia niewiasty Ewy. Następnie wąż miałby jakoś uszkodzić piętę temu „nasieniu”, a z kolei zranione „nasienie” zmiażdżyłoby mu głowę, oczywiście zadając mu śmierć. Ale jaką pociechę lub korzyść przyniosłoby to całej ludzkości? Taka dosłowna interpretacja naprawdę nie ma sensu. Nastręcza tyle trudności, że każdy rozsądny badacz Biblii przyzna, iż słowa z Księgi Rodzaju 3:14, 15 muszą mieć znaczenie symboliczne. A zatem wąż, który zadał Ewie podchwytliwe pytanie, musi symbolizować coś większego; również wspomnianą przy tej okazji „niewiastę” trzeba rozumieć symbolicznie.

15. Dlaczego nie musimy zgadywać tożsamości symbolicznego węża? Ile lat już sobie liczy ten „pierwotny Wąż”?

¹⁵ Czy jednak musimy gubić się w domysłach co do tożsamości symbolicznego węża? Nie! Biblia sama przychodzi nam z pomocą. Z Objawienia 12:9 dowiadujemy się, że tym tajemniczym wężem jest „wielki smok, pierwotny Wąż, nazywany Diabłem i Szatanem”. To on od początku był symbolicznym wężem, a około 96 roku n.e., gdy apostoł Jan pisał Księgę Objawienia, Szatan Diabeł jako taki symboliczny wąż miał już ponad 4100 lat. W naszych czasach, gdy wizja z Objawienia się spełnia, ten „pierwotny Wąż” liczy sobie około 6000 lat, czyli więcej niż którykolwiek literalny wąż, jaki dotąd żył na ziemi. W Ewangelii według Jana 8:44 czytamy, że „jest kłamcą i ojcem kłamstwa”.

16. (a) Jakich dwóch przeciwników opisuje 12 rozdział Objawienia? Co mimo wszystko rodzi się pomyślnie? (b) Gdzie i dlaczego symboliczna matka musi być karmiona pod specjalną opieką?

¹⁶ A kto jest „niewiastą” wspomnianą w Księdze Rodzaju 3:15, jeśli nie Ewa, którą Szatan Diabeł okłamał, posłużywszy się wężem? Klucz do właściwego zrozumienia znowu znajdujemy w Księdze Objawienia. Rozdział 12 opisuje konfrontację Szatana Diabła z pewną „niewiastą” od stóp do głów obleczoną w światło słońca, księżyca i 12 gwiazd. Zdrowy rozsądek podpowiada, że ta znajdująca się w niebie „niewiasta” musi być pojmowana symbolicznie, ponieważ żadnemu z niebiańskich aniołów nigdzie nie przypisano cech żeńskich. Jest brzemienna, a Szatan Diabeł niby żarłoczny smok czyha, aby pożreć potomka, który ma się urodzić. Ale niebiański Ojciec tego potomka czuwa i zagradza dostęp Szatanowi, tak iż nowo narodzone niemowlę płci męskiej zostaje „porwane do Boga i jego tronu”, aby stamtąd „paść wszystkie narody laską żelazną” (Obj. 12:1-5). Królewski poród nie kładzie jednak kresu nienawiści Szatana do symbolicznej „niewiasty”, gdyż musi ona być karmiona pod względem duchowym, będąc przez Boga zabezpieczona przed Szatanem. W niebie wybucha wojna.

17. Czy podczas wojny w niebie „pierwotny Wąż” doznał śmiertelnego zranienia głowy? Jak wynik tej wojny odczuli ludzie na ziemi i morzu?

¹⁷ Wojskami „Jehowy zastępów” dowodzi archanioł Michał. Dysponując tymi anielskimi siłami zbrojnymi, walczy w obronie wyniesionego na tron nowo narodzonego dziecięcia „niewiasty”. Szatan, „pierwotny Wąż”, który ma mieć zmiażdżoną głowę, wraz ze swymi demonicznymi aniołami przegrywa walkę. Zostają oni wypędzeni z nieba i zrzuceni do nas, na ziemię. Ale Szatan jeszcze nie otrzymał przez to śmiertelnego ciosu, w dalszym ciągu bowiem wykazuje wielką żywotność. Nic więc dziwnego, że z nieba rozlega się wołanie: „Biada ziemi i morzu, ponieważ zstąpił do was Diabeł z wielkim gniewem, wiedząc, że mało ma czasu!” (Obj. 12:7-12).

18. Co zwycięstwo Michała i jego zastępów zapewniło „królestwu Boga naszego”? Kto mógł się z tego powodu radować?

¹⁸ Ponieważ Michał archanioł oraz jego aniołowie zwyciężyli, a królewskie „dziecko” nie zostało usunięte ze swego niebiańskiego tronu przy boku Boga, całkiem słusznie obwieszczono z nieba następującą wiadomość: „Teraz nastało zbawienie i moc i królestwo Boga naszego, oraz władza jego Chrystusa, ponieważ zrzucony został oskarżyciel naszych braci, który dniem i nocą oskarża ich przed naszym Bogiem! (...) Dlatego bądźcie dobrej myśli, niebiosa”.

19. Co obrazuje „niewiasta” rodząca „dziecko” płci męskiej i dlaczego?

¹⁹ „Dziecko” płci męskiej wspomniane w Księdze Objawienia 12:5 jest oczywiście symboliczne. Cokolwiek powiedziano na jego temat, świadczy o tym, że nie wyobraża pojedynczej osoby, lecz Królestwo Boże na czele z Jezusem Chrystusem, Synem Bożym, który został upoważniony do pasienia wszystkich narodów laską żelazną, do roztrzaskania ich w bliskiej już „wojnie wielkiego dnia Boga Wszechmocnego”, podczas Har-Magedonu (Obj. 16:14-16). Skoro „dziecko” nie jest pojedynczą osobą, to nie jest nią również jego matka, niebiańska „niewiasta”. Ponieważ ta symboliczna „niewiasta” stała się brzemienną za sprawą Boga jako jej Małżonka, więc musi obrazować duchową organizację Bożą. Z niej to wyłania się personel niebiańskiego Królestwa, a więc nie tylko wyniesiony do chwały Jezus Chrystus, najwyraźniej występujący tu w roli Michała archanioła, lecz także jego duchowi „bracia”, którzy zarazem są „braćmi” duchowej organizacji Bożej (Obj. 12:10, 11).

20. Czy na ziemi są jeszcze jacyś „bracia” duchowej organizacji Bożej? Jak wskazuje na to Objawienie 12:17?

²⁰ Na naszej ziemi, którą dotknęło wspomniane biada wciąż jeszcze przebywa ostatek tych duchowych „braci”. Wynika to z dalszych słów Księgi Objawienia (12:17): „Uniósł się smok gniewem na niewiastę i odszedł, aby podjąć wojnę przeciw pozostałym z jej nasienia, którzy przestrzegają przykazań Bożych i zajmują się dziełem dawania świadectwa o Jezusie”. Należąc do nasienia „niewiasty” Bożej, krzepią się oni nadzieją Królestwa.

Kosztowna Księga

Zanim Marcin Luter opracował niemieckie tłumaczenie Pisma Świętego, istniały już w tym języku drukowane przekłady Biblii. Po raz pierwszy wydano drukiem w roku 1466 rękopis wersji niemieckiej, powstałej około 1350 roku n.e. Ile kosztował? Mniej więcej „tyle, ile trzeba było zapłacić za kamienicę w mieście, czyli czternaście tucznych wołów” („The Cambridge History of the Bible”, tom 3, strony 94, 95 i 423).