żyjących, oddanych Bogu świadków, Jezus powiedział: „Wtedy was podadzą w udręczenie, i będą was zabijali, i będziecie w nienawiści u wszystkich narodów dla imienia mego.” — Mat. 24:9, NT.

BLISKI KONIEC ZŁYCH

Zamysłem Bożym jest położyć kres temu diabelskiemu systemowi rzeczy za naszych dni. Możemy być tego pewni, gdyż wydarzenia dziejące się na naszych oczach zostały przepowiedziane przez Chrystusa jako widzialny znak dni ostatecznych. W słusznym czasie Boże niebiańskie siły zbrojne pod dowództwem Jezusa Chrystusa zniszczą ten świat, którym od tysiącleci rządzi Szatan. Bóg ustanowi po nim nowy świat.

Gdy Królestwo Boże obejmie niepodzielne panowanie nad ziemią, w miejsce zła zakwitnie sprawiedliwość. Złych więcej nie będzie. Mówi o tym dawna zapowiedź: „Jeszcze chwila, a nie będzie grzesznika, daremnie szukać będziesz miejsca jego.” — Ps. 36:10, Staffa.

Do nadejścia tego czasu źli ciągle będą mieli powodzenie i będą górować na ziemi. Nadal będą prześladować miłośników sprawiedliwości, jak to przepowiedziano w Piśmie Świętym. Ponieważ ich czas szybko dobiega końca, jest skrajną głupotą, gdy ktoś zazdrości im powodzenia i myśli, że na postępowaniu takim jak oni wyszedłby może lepiej. Posłuchajmy następującego boskiego ostrzeżenia: „Nie zajrzyj złośnikom, ani zazdrość nieprawość czyniącym. Gdyż uwiędną rychło jak trawa i jak liść zielony opadną. Nie zazdrość bezbożnym, bo źli nie mają nadziei na przyszłość, a świeca bezbożnych zagaśnie.” — Ps. 36:1, 2, Staffa; Przyp. 24:19,20, Wu.

Czy nie o wiele mądrzej jest kroczyć drogą sprawiedliwości, aby żyć, gdy źli już dawno będą prochem, zamiast razem z nimi broić zło dlatego, że im się teraz powodzi? Czy zamiast tak jak oni żyć tylko chwilą obecną nie lepiej myśleć o przyszłości? Po cóż więc zazdrościć złym? Ich dni są policzone.

Bóg wyjaśnił w swoim Słowie, dlaczego złym się powodzi, i wyznaczył drogę, którą powinni pójść ludzie łagodnie usposobieni. Ta droga wiedzie do życia w Jego sprawiedliwym nowym świecie. Ale kto nadal trzyma się obecnego świata, ten nie może nią kroczyć. „Nie wiecież, iż przyjaźń świata jest nieprzyjaźnią względem Boga?” — Jak. 4:4, NT.

Dla nikogo nie musi więc być zagadką, dlaczego złym się powodzi. Czego innego można by się spodziewać w tym diabelskim systemie rzeczy? Łagodnie usposobieni na ziemi mogą się cieszyć, gdyż bliskie jest uwolnienie od złych. Wkrótce już złych nie będzie, ale „pokorni odziedziczą ziemię”. — Ps. 37:11.

Dwa przykazania, na których zawisło prawo

„NAUCZYCIELU, które przykazanie w Prawie jest największe?” — zapytał pewien faryzeusz. Jezus odpowiedział mu: „‚Musisz miłować Jehowę, twego Boga, całym twoim sercem i całą twoją duszą, i całym twoim umysłem.’ To jest największe i pierwsze przykazanie. Drugie, podobne temu, jest: ‚Musisz miłować swego bliźniego jak siebie samego.’ Na tych dwóch przykazaniach zawisło całe Prawo, i Prorocy.” — Mat. 22:34-40, NW.

Jezus uwydatnił tu podstawowe wymagania zawarte w Prawie, to znaczy nie tylko w Dziesięciu Przykazaniach, lecz w całym przymierzu Prawa obejmującym przeszło sześćset danych przez Boga ustaw, jak również w księgach Proroków. Warto zwrócić uwagę, że te dwa przykazania wybrane przez Jezusa jako mające największe znaczenie nie były wzięte z Dekalogu, niemniej jednak wchodziły w skład Prawa, o którym powiedział, że w całości zawisło na nich.

Największe przykazanie znajduje się w 5 Mojżeszowej 6:5, lecz nie jest to jedyna wzmianka o nim. Ta myśl powtarza się często jako podstawa gotowości Izraelitów do zachowywania wszystkich otrzymanych od Boga przykazań. Napominając lud do posłuszeństwa wobec wszystkich ustaw Bożych, Mojżesz oświadczył: „A teraz, Izraelu, czegóż Pan [Jehowa, NW], Bóg twój, żąda od ciebie, jeśli nie tego, abyś się bał Pana, Boga twego, i chodził drogami jego, miłował go, i służył Panu, Bogu twemu, ze wszystkiego serca twego i ze wszystkiej duszy twojej.” — 5 Mojż. 10:12, Wu.

Gdyby Izraelici miłowali Jehowę, swego Boga, z pewnością nigdy nie zwracaliby się ku innym bogom, nie oddawaliby rzeźbionym wizerunkom czci należnej Bogu, nie braliby imienia Jehowy w sposób niegodny ani też dnia sabatu, specjalnie