wkrótce zostanie przywrócony pod panowaniem Królestwa Bożego.

18. Dlaczego wielbiciel Jehowy powinien się zgodzić z tym, że żona ma go coś kosztować i o jakiej niewieście można uważać, że ‚jest od Jehowy’?

¹⁸ Zanim król Salomon, który się tyle razy żenił, odpadł od czystego wielbienia Boga, napisał on następujące słowa: „Znalazł ktoś dobrą żonę? Znalazł coś dobrego i pozyskuje przychylność Jehowy.” (Przyp. 18:22, NW) „Dom i majętność dziedzictwem przypada po rodzicach; ale żona roztropna jest od Pana [Jehowy, NW].” (Przyp. 19:14) Zatem wielbiciel Jehowy Boga powinien się zgodzić z tym, że przed czy po zaślubieniu żona coś go kosztuje, zwłaszcza taka, która by mu zjednała przychylność Jehowy, taka żona, którą z powodu jej zupełnego oddania i wyłącznej uległości wobec Boga może uważać za daną mu ‚od Jehowy’.

19. Jakie znajdujemy w Biblii przykłady wpłacania wiana?

¹⁹ W czasach biblijnych wśród wybranego ludu Bożego było w zwyczaju, że mężczyzna wpłacał wiano, co tym samym było jego pierwszym wydatkiem na żonę. Dawid, który zabił olbrzyma Goliata, zapłacił za swą żonę Michol, córkę króla Saula, dwustu napletkami wojowników filistyńskich. (1 Sam. 18:20-27) Prorok Ozeasz zapłacił za żonę piętnaście srebrników i jęczmienia półtorej miary homer. (Oz. 3:1-3) Jezus Chrystus wykupił swą duchową oblubienicę przez ofiarowanie własnego życia. (Efez. 5:25-26) Przypomnijmy sobie też, że Ewa kosztowała Adama jedno żebro. — 1 Mojż. 2:21, 22.

20, 21. Jaki zwyczaj ślubny, kosztowny dla ojca panny młodej, panuje dotąd miejscami, i jakie mamy biblijne przykłady zadośćuczynienia temu zwyczajowi?

²⁰ Ten dawny obyczaj panuje dziś jeszcze w wielu okolicach ziemi. W niektórych stronach jest też w zwyczaju, że ojciec daje córce posag, czy to w postaci pieniędzy, mienia, czy też ziemi; ten posag wnosi ona narzeczonemu przy ślubie. Takie wyposażenie córki jest dla ojca kosztowne, lecz i ono było od wieków praktykowane w narodzie izraelskim. Zwróćmy na przykład uwagę na Kaleba, który wraz z Jozuem przepatrywał ziemię Chanaan. Mimo sędziwego wieku wolno mu było przeprawić się przez rzekę Jordan i razem z Jozuem, następcą proroka Mojżesza, wejść do Ziemi Obiecanej, to jest do Palestyny. Kaleb miał zawojować przydzielony mu szmat ziemi. Temu, kto by zdobył nieprzyjacielskie miasto Kariat-sefer, obiecał dać swoją córkę Achsę. Zdobył je jego bratanek Otoniel. Gdy wydawano za niego Achsę, prosiła swego ojca Kaleba o pewien dodatek do posagu. Wskutek tego do przeznaczonej dla niej działki na południu dodał on jeszcze potrzebne źródła. — Joz. 15:13-19.

²¹ Faraon, władca Egiptu, dał królowi Salomonowi swoją córkę za żonę. Jako „dar pożegnalny”, czyli posag, dał pannie młodej miasto Gazer, które Salomon potem rozbudował. (1 Król. 9:16, 17, NW) Posag nie jest zapłatą dla mężczyzny za to, że zechciał poślubić czyjąś córkę, lecz stanowi pomoc materialną, dzięki której żona nie oznacza dla niego tylko wydatków.

22. (a) Czy w dniu Pięćdziesiątnicy roku 33 po Chr. zniesiono w zborze chrześcijańskim zwyczaj dawania wiana lub posagu i co potwierdza taką odpowiedź? (b) Jakiego miernika w związku z małżeństwem muszą się dziś trzymać chrześcijanie na podstawie nowego przymierza z Bogiem?

²² Gdy w dniu Pięćdziesiątnicy roku 33 po Chr. został założony zbór chrześcijański, pierwszymi jego członkami stali się Żydzi i ludzie nawróceni na religię żydowską, którzy poddali się obrzezaniu. Przez następne trzy i pół roku chrześcijański zbór nadal składał się wyłącznie z Żydów i takich prozelitów. Ci Żydzi w pewnej mierze przenieśli swe zwyczaje małżeńskie do chrystianizmu. Sam Jezus Chrystus, ich Wódz, posłużył się żydowskimi zwyczajami weselnymi przy unaocznianiu swoich przemówień za pomocą przypowieści. (Mat. 22:1-14; 25:1-13; Łuk. 12:35-40) Jest prawdą, że niektóre z żydowskich przepisów prawa małżeńskiego zostały zniesione przez nowe przymierze Jehowy zawarte ze zborem chrześcijańskim, chociaż były ustalone i obowiązywały w Prawie, które On dał Żydom przez Mojżesza. Jednak nigdzie nie ma wzmianki o tym, żeby zniesiono wśród chrześcijan lub im zakazano dawania wiana albo posagu, bądź obchodzenia wesela. Nowe przymierze Jehowy przywróciło natomiast chrześcijańskiemu zborowi doskonały miernik małżeński, który sam Bóg ustalił dla doskonałego mężczyzny i doskonałej niewiasty w rajskim ogrodzie z Eden. Tego miernika musimy się dziś trzymać jako chrześcijanie.

(Nastąpią dalsze artykuły tej serii)

Dobry przewodnik

◆ Ukazujące się w Londynie pismo Catholic Herald zamieściło kiedyś następującą notatkę: „Doprawdy nie wystarczy odeprzeć zarzut, że katolikom nie wolno czytać Biblii, twierdzeniem, że im wolno i że nawet się ich do tego zachęca. Taka odpowiedź będzie skuteczna jedynie wówczas, gdy katolicy naprawdę będą czytać i kochać Biblię, i gdy ten fakt będą poświadczać postawą swego umysłu, swoim sposobem mówienia, a przede wszystkim przez wewnętrzne docenianie nauki i życia duchowego, które najlepiej rozwija się pod wpływem pouczeń czerpanych z Biblii.” Te słowa są po prostu oskarżeniem! Nikt nie uwierzy, że katolicy są naprawdę zachęcani do czytania Biblii, dopóki nie będą jej faktycznie czytać. Jednak takie czytanie być może nie zawsze sprawi im radość, bo pilne studiowanie Biblii okaże, iż dzisiejsze religie całkiem na wzór dawnych faryzeuszy pododawały różne rzeczy do prawdziwej nauki. Niemniej jednak właśnie w tym tkwi wartość Biblii, że oswobadza z tego rodzaju sideł, że demaskuje ślepych przewodników i jest niezawodnym probierzem prawdziwej nauki.