A gdyby ktoś działający z ramienia zboru ludu Bożego na ziemi usiłował ciągnąć zyski materialne kosztem „wielkiej rzeszy”, zostałby napiętnowany jako chciwiec, który samemu sobie oddaje bałwochwalczą cześć. Człowiek taki doczekałby się usunięcia z organizacji, co odpowiadałoby temu, jak Elizeusz potraktował Gechaziego za jego niepohamowaną zachłanność. Istnieje zresztą reguła: „Ani rozpustnicy, ani bałwochwalcy, (...) ani chciwi, (...) ani zdziercy nie odziedziczą królestwa Bożego.” — 1 Kor. 6:9, 10.

27, 28. Co można dzisiaj uczynić w celu utożsamienia się z „wielką rzeszą”?

²⁷ Wszyscy wchodzący w skład „wielkiej rzeszy”, którzy nawiązują łączność z namaszczonymi sługami Bożymi, muszą równocześnie ‚przepasać się kornością umysłu’. Jedno z ostatnich wydań Biblii w języku angielskim (Today’s English Version) zawiera w Liście 1 Piotra 5:5 słowa: „Wszyscy winniście nałożyć fartuch pokory, aby usługiwać sobie wzajemnie; Pismo bowiem mówi: ‚Bóg sprzeciwia się dumnym, lecz pokornym okazuje łaskę.’” Fartuch od razu przypomina nam kogoś, kto usługuje i pomaga, kto troszczy się o cudze sprawy, kto dla innych przygotowuje pożywienie. Nałożenie „fartucha pokory” ma więc oznaczać ukorzenie się w swoim umyśle, przejawienie pokory, zainteresowanie się dopomaganiem innym ludziom.

²⁸ Czy potrafisz ‚przepasać się kornością umysłu’, czyli „nałożyć fartuch pokory”? Czy gotów jesteś kroczyć drogą ratunku wskazaną przez Jehowę? W obecnym dwudziestym wieku na całym globie ziemskim znaleźć można dobre przykłady uniżenia się i korności umysłu. Występują one w społeczności świadków Jehowy. Dlaczego nie miałbyś poczytać dalej, aby zobaczyć, jak ci ludzie pokornie dostosowali się do wymagań obowiązujących na wskazanej przez Jehowę drodze zbawienia?

Pokorne dostosowanie się do drogi wybawienia, wskazanej przez Jehowę

„Lud pokorny wybawisz; ale oczy twe są przeciw wyniosłym”. — 2 Sam. 22:28, NW.

1. Co nastąpiło w zborach świadków Jehowy w roku 1972?

WE wrześniu roku 1972 w zborach świadków Jehowy na całym świecie zaszła wielka zmiana. W latach poprzednich, od 1932 do 1972, w każdym zborze tylko jeden człowiek był uważany za „nadzorcę zboru”, przy czym w wielu wypadkach rolę tę pełnił przez długi czas. W roku 1971 na podstawie gruntownego studium Słowa Bożego ustalono, że zbory chrześcijańskie w pierwszym stuleciu naszej ery nie miały pojedynczego nadzorcy, lecz kierowało nimi grono starszych, czyli nadzorców (1 Tym. 4:14; Filip. 1:1, NW). Zgodnie z tymi ustaleniami przywrócono biblijną strukturę zboru; w poszczególnych zborach miało odtąd działać grono starszych, a funkcja przewodniczącego miała co roku być przekazywana w ramach rotacji obejmującej wszystkich starszych. I rzeczywiście w