NAGRODZONY PRZEZ JEHOWĘ

Asa otrzymał wspaniałą nagrodę za swą wiarę w Jehowę. Co to była za nagroda? Otóż po pewnym czasie wyruszyły przeciwko królestwu Judy siły zbrojne liczące około miliona ludzi, pod dowództwem Zeracha Etiopczyka. Król zwrócił się wtedy do Najwyższego ze słowami: „Jehowo, gdy udzielasz pomocy, dla ciebie przecież nie ma znaczenia, czy chodzi o wielu, czy o bezsilnych. Pomóż nam, Jehowo, nasz Boże, gdyż na tobie polegamy i w twoim imieniu wyszliśmy naprzeciw temu mnóstwu. Jehowo, ty jesteś naszym Bogiem” (2 Kron. 14:9-11).

Bóg wysłuchał króla, który dowiódł, że jest inny niż jego ojciec. Dzięki pomocy Bożej poddani Asy zadali upokarzającą klęskę wrogim Etiopczykom (2 Kron. 14:12, 13).

Po tych wypadkach przybył do Asy prorok Azariasz i zachęcił go, aby wraz ze swoimi poddanymi zachowywał wierność wobec Jehowy. Powiedział: „Pan jest z wami, jeżeli wy jesteście z nim, a jeżeli go szukacie, pozwoli wam się znaleźć, lecz jeżeli go opuścicie, i On was opuści”. Być może nawiązując do burzliwego okresu niewierności Izraela jeszcze przed ustanowieniem monarchii, Azariasz powiedział następnie: „Przez długi czas był Izrael bez prawdziwego Boga, (...) nastały wielkie zamieszki dla wszystkich mieszkańców ziem. Jeden naród pokonywał drugi naród, jedno miasto drugie miasto, gdyż Bóg niepokoił ich różną udręką”. Ale tak wcale nie musiało być. Skoro zarówno lud, jak i król udowodnią, że nie są tacy sami, jak ich niewierni przodkowie, to według słów proroka otrzymają ‛nagrodę za swe uczynki’ (2 Kron. 15:1-7, NP).

Asa i jego poddani zareagowali pozytywnie na słowa Azariasza. Po zrobieniu dobrego początku dalej oczyszczali kraj z bałwochwalstwa. W świątyni Jehowy doprowadzono ołtarz do właściwego stanu, bo widocznie został poprzednio sprofanowany. W czasie zgromadzenia zwołanego w piętnastym roku panowania Asy lud ślubował służyć Jehowie i zgodził się z postanowieniem, że każdy, kto się będzie rozmyślnie od tego uchylał, poniesie śmierć. Wśród zebranych było też wielu Izraelitów z królestwa 10-pokoleniowego, którzy „widząc, że ich Bóg, Jahwe [Jehowa], był z nim”, przeszli na obszary pod władzą Asy (2 Kron. 15:8-15, Biblia Tysiąclecia).

Sam Asa nie zawahał się nawet przed wystąpieniem przeciwko swej bałwochwalczej babce imieniem Maaka, która uchodziła za pierwszą damę w królestwie. „Za to, że kazała sporządzić obrzydliwego bałwana” dla bogini Aszery, Asa pozbawił ją dotychczas zajmowanej pozycji (1 Król. 15:13; 2 Kron. 15:16, NP).

SKŁONNOŚĆ DO ROBIENIA BŁĘDÓW

Każdy, kto postanowił różnić się pod jakimś względem od swych bezbożnych rodziców, przekona się łatwo, że pielęgnowanie chrześcijańskiej osobowości wymaga ciągłych wysiłków. Przez jakiś czas może mu się zdawać, że odniósł sukces i jest całkiem inny, ale później, gdy się zrobi starszy lub znajdzie się pod naporem szczególnych okoliczności, gotów będzie powtórzyć błędy swoich rodziców. Niebezpieczeństwo to możemy sobie uświadomić na przykładzie z życia Asy.

W „trzydziestym szóstym roku panowania Asy”b izraelski król Baasza wyruszył na południe przeciw królestwu Judy. Chcąc zapobiec dalszemu przechodzeniu swych poddanych na stronę Asy, Baasza przystąpił do obwarowywania granicznego miasta Ramy. Natomiast Asa, zamiast dalej ufać opiece Jehowy, uciekł się do intrygi. Przekupił syryjskiego króla Ben-hadada, aby ten złamał przymierze z 10-pokoleniowym królestwem izraelskim. Syryjczycy najechali miasta izraelskie od północy, co zmusiło Baaszę do zaniechania prac budowlanych w Ramie i wycofania stamtąd swych sił. Asa zebrał swoich poddanych i również wkroczył na terytorium 10-pokoleniowego królestwa. Pozabierał z Ramy materiały budowlane i użył ich do robót prowadzonych w miastach Geba i Mispa (2 Kron. 16:1-6, NP).

Jednakże to postępowanie Asy, zdradzające brak wiary, nie uszło uwagi Jehowy. Za pośrednictwem proroka Chananiego oświadczył Asie: „Oparłeś się na królu aramejskim [syryjskim], a nie oparłeś się na Panu, Bogu swoim (...). Czy Kuszyci i Libijczycy nie stanowili wielkiej siły z ogromnym mnóstwem wozów wojennych i jeźdźców? A jednak ponieważ oparłeś się na Panu, wydał ich w twoją rękę. Gdyż Pan wodzi oczyma swymi po całej ziemi, aby wzmacniać tych, którzy szczerym sercem są przy nim; lecz w tym postąpiłeś głupio, toteż odtąd będziesz miał ciągłe wojny” (2 Kron. 16:7-9, NP).

Czy po wysłuchaniu tych słów Asa się upokorzył? Nie. Oburzył się i nawet kazał Chananiego uwięzić. Zaczął też ciemiężyć innych poddanych. Ostatnie trzy lata życia Asy nie należały do szczęśliwych. Cierpiał na skutek choroby nóg, prawdopodobnie była to podagra. Ale i w tym wypadku nie zwrócił się do Jehowy Boga, lecz szukał pomocy uzdrowicieli, którzy być może uciekali w swoich wysiłkach do metod okultystycznych. Asa zmarł, mając za sobą około 41 lat panowania (1 Król. 15:23, 24; 2 Kron. 16:10, 12-14).

Życie Asy wyraźnie świadczy o tym, że nie wolno sobie lekceważyć rodzicielskiego wpływu, który skłania albo ku dobremu, albo ku złemu. Asa dowiódł jednak, że reguła: „Jaki ojciec, taki syn”, nie musi mieć zastosowania w każdym wypadku.

Czy masz w poszanowaniu zmarłych?

CZY poznałeś już kiedyś dojmujące uczucie pustki, które towarzyszy śmierci ukochanego człowieka? Wiele osamotnionych osób popada w przygnębienie z powodu bezradności wobec nieubłaganej śmierci. Często pojawia się pragnienie wyrównania tej straty przez działanie pomyślane jako dowód szacunku dla zmarłego. Wskutek wiary w nieśmiertelność duszy obrządki pogrzebowe nierzadko obejmują ceremonie mające na celu ulżenie doli zmarłym, pozyskanie ich przychylności lub dopomożenie im w świecie duchów.