muszą teraz mówić „Przyjdź!” dalszym ludziom. — Obj. 22:17; Mat. 28:19, 20.

O tym, że drogą do chrześcijańskiej jedności jest mówienie prawdy, świadczy na całym świecie przykład chrześcijańskich świadków Jehowy; ta jedność ujawnia się szczególnie w czasach ucisku i wtedy, gdy oni się zbierają na większych zgromadzeniach.

Czy jesteś wśród tych szczęśliwie zjednoczonych, którzy głoszą prawdę? Jeżeli nie, to pozwól świadkom Jehowy, aby ci pomogli stać się jednym z nich.

Wiara tak pewna jak księga hipoteczna

CO BYŚ uczynił, gdyby ci pewnego dnia ktoś nieznajomy przyobiecał spory, żyzny i wolny od podatków obszar gruntu? Czy byś mu uwierzył? Prawdopodobnie ustosunkowałbyś się do całej sprawy dość sceptycznie. Czy jednak nie uważałbyś jej za możliwą, gdybyś się dowiedział, że ów nieznajomy jest najbogatszym człowiekiem w kraju? Czy nie zaczęłaby w tobie kiełkować nadzieja, gdybyś jeszcze usłyszał, że to jest potężny władca?

Czy nie skłoniłbyś się stopniowo do uwierzenia jego słowom, gdybyś po zasięgnięciu dalszych informacji stwierdził, że jest znany jako absolutnie uczciwy i jak najbardziej godny zaufania? Czy byś się nie zgodził na jego propozycję, gdyby faktycznie nadał ci tę ziemię na własność, zapisując ją w księdze hipotecznej na twoje nazwisko?

Z pewnością mógłbyś w takiej chwili już mieć pewność, że istotnie stałeś się właścicielem tej cennej parceli. Mógłbyś też występować jako taki, bo przecież obietnica potwierdzona została przez zapis hipoteczny.

Chociaż byłbyś teraz przekonany i pewny, że jesteś właścicielem owej roli, to jednak chcąc z niej mieć korzyść musiałbyś ją czymś zasiać lub zasadzić. Dopiero postępowanie odpowiadające twemu przekonaniu przyniosłoby ci pożytek.

OBIETNICE BOŻE

Przykład ten porównać można z obietnicami, które Bóg dał pokornym ludziom. A co On przyrzekł? „Sprawiedliwi odziedziczą ziemię i będą w niej mieszkali na wieki.” (Ps. 37:29) Czy można Mu wierzyć? „Niepodobna, aby Bóg kłamał.” (Hebr. 6:18, NT) Ale czy Bóg jest w stanie nam czegoś udzielić? „Pańska jest ziemia i wszystko co ją napełnia.” (Ps. 24:1, Sz) Czy jest dość potężny, żeby spełnić te obietnice? „Pan [Jehowa, NW], Bóg wasz, jest Bogiem bogów i Panem panów; Bóg wielki, możny i straszny [wzbudzający bojaźń, NW].” (5 Mojż. 10:17) Czy możemy w oparciu o Jego postępowanie w przeszłości oczekiwać, że spełni swoje obietnice? „Dobrze wiecie całym swoim sercem i całą swoją duszą, że nie chybiło ani jedno słowo ze wszystkich słów dobrych, które Jehowa, wasz Bóg, do was wypowiedział. Wszystkie się wam sprawdziły. Ani jedno słowo z nich nie chybiło.” — Joz. 23:14, NW.

Ponieważ Jehowa nie tylko posiada dość władzy i potęgi, ale też jest godny zaufania, możemy być tak samo pewni spełnienia Jego obietnic, jak pewnym jest ktoś prawa własności do parceli zapisanej na jego nazwisko w księdze hipotecznej. Tak jak on mocno wierzy, że jest teraz właścicielem tej posiadłości, tak mocno my wierzymy w obietnice Boże, gdyż znamy Jego niezawodność. Nasza wiara to pewność oparta na tym, że obietnice pochodzą od Jehowy, który już w przeszłości dowiódł, iż dotrzymuje swych przyrzeczeń. Najlepsze określenie tego rodzaju wiary w Boga znajdujemy w liście do Hebrajczyków 11:1: „Wiara jest to zapewnione oczekiwanie rzeczy spodziewanych.” (NW) A.T. Robertson w książce pt. „Obrazy słowne Nowego Testamentu” (Word Pictures in the New Testament) podaje o tym wersecie: „Gotowi jesteśmy nawet powiedzieć, iż ten tekst można też przetłumaczyć w taki sposób: ‚Wiara jest hipoteką tego, czego się oczekuje.’” Następnie wskazuje na fakt, że greckie słowo przetłumaczone w tym miejscu na „zapewnione oczekiwanie” oznacza „to, co się znajduje poniżej,” i odnosi się do umowy lub obietnicy.

Zatem wiara w Boga to więcej niż życzenie lub nadzieja. Jest to coś takiego, co należy dodać do nadziei — pewność, że Bóg to, co nam obiecał dać, też rzeczywiście da, i że to, co obiecał uczynić, też naprawdę uczyni, nawet choćby w danej chwili jeszcze nic z tego nie było widać. Jest to jak gdyby już dokonane, chociaż się jeszcze nie dokonało. Wiara jest niewzruszonym przeświadczeniem, że wszystko, co w myśl Słowa Bożego ma się stać, istotnie się stanie.

Wiary nie należy jednak utożsamiać z łatwowiernością lub urojeniem. Wiara z łatwowiernością nie ma nic wspólnego. Łatwowiernym jest człowiek „dający łatwo w siebie wszystko wmówić, dający każdemu i każdej rzeczy wiarę”,a gotów więc jest uwierzyć nawet w coś niemożliwego lub absurdalnego, łatwo też daje się oszukać lub zwieść.

W dzisiejszym świecie często uchodzi to za wiarę, co w istocie jest łatwowiernością. Niejednokrotnie bez uprzedniego rozważenia i prześledzenia poczynań Bożych dochodzi się do przekonania, które pozostaje w sprzeczności z duchem Bożym i prawdą. Postępuje się odpowiednio do takich przekonań i nawet rozpowszechnia swoje poglądy. Przynosi to ujmę Bogu i ściąga niesławę na jego imię. Łatwowierni ludzie twierdzą często, jakoby mieli silną „wiarę”, ale przeważnie opierają swe zapatrywania na czymś, czego Bóg nie powiedział, a co istotnie powiedział, tego nierzadko nie chcą ani słuchać, ani przestrzegać.

Żona Adama, Ewa, stała się przykładem łatwowierności. Uwierzyła słowom węża w Edenie, chociaż nie miała żadnego dowodu na to, że są godne zaufania. Dlatego też została zwiedziona i musiała umrzeć. (1 Tym. 2:14) Dzisiaj miliony ludzi trzyma się wyznań wiary, które nie polegają na prawdzie. Ich łatwowierność również doprowadzi do