się jednak: „Niech powstanie Bóg, niech będą rozproszeni nieprzyjaciele jego.” Bóg w odpowiedzi umożliwił im ostrzeganie nieprzyjacielskich narodów przez ogłaszanie dobrej nowiny, iż w roku 1914 ustanowione zostało Królestwo Boże z władzą wykonawczą w rękach Syna Dawidowego. Nastąpiła cała seria zwycięstw na rzecz Jehowy, co doprowadziło do tego, że dzisiaj poselstwo Królestwa rozbrzmiewa wśród narodów w 199 krajach i 164 językach. Już same narodziny Królestwa Bożego w niebie oznaczały zwycięstwo Jehowy nad Szatanem Diabłem i jego demonami. (Obj. 12:5-12) Rozszerzanie się dzieła zwracania uwagi na to Królestwo w coraz większej liczbie narodów oznaczało dalsze zwycięstwa Jehowy Boga. A zwycięstwa Boże stanowią dobrą nowinę, która powinna być ogłaszana narodom.

26. (a) Jak okazuje się dzisiaj prawdą, że wiele jest „głosicielek dobrej nowiny”? (b) Dlaczego słowo „zastęp” trafnie określa tę zbiorowość niewiast?

²⁶ Wszystkie duchowe zwycięstwa, które Bóg odniósł do tego czasu, świętowano uroczyście na całym świecie. „Słowo” albo hasło Boga nie padło daremnie. W wyniku tego, że przystąpił do wprowadzania go w czyn, „głosicielek dobrej nowiny jest wielki zastęp”. (Ps. 68:11, NW) Potwierdzają to w całej rozciągłości dane liczbowe. W kwietniu ubiegłego roku aż 1 154 079 osób brało na ziemi udział w zwracaniu uwagi na Królestwo Boże i obwieszczaniu potężnych czynów, których Bóg już dokonał w zwycięskim pochodzie ku Armagedonowi. Jest to doprawdy wielki zastęp świętujących. A kto przypatrzy się im bliżej, ten niewątpliwie stwierdzi, że są to po większej części niewiasty. Wśród 1 154 079 świętujących niewiasty tworzą więc istotnie „wielki zastęp”. Wyraz „zastęp” jest przy tym jak najbardziej odpowiedni dla określenia zbiorowości „głosicielek dobrej nowiny”. Dlaczego? Ponieważ są one bojowniczkami na rzecz Boga, którego imię jest Jah, a w pełniejszym brzmieniu Jehowa. Wiele z nich musi doglądać gospodarstwa domowego w roli matki, żony czy córki, ale mają też udział w łupach zwycięstw Bożych odnoszonych przez świadków Jego Królestwa na ziemi. W dziele głoszenia od domu do domu ogół tych niewiast dokonuje więcej niż mężczyźni.

Bóg wstępuje na wysokość ponad wszystkich nieprzyjaciół

1. W jakiej mierze ludzie interesują się Królestwem Bożym, i czego mu zazdroszczą?

WIĘKSZOŚĆ ludzi nie chce uroczyście święcić ustanowienia Królestwa Bożego za pośrednictwem niebiańskiego syna Dawidowego, Jezusa Chrystusa, za to „wielki zastęp” niewiast okazuje pod tym względem gotowość. Mężczyźni przeważnie interesują się polityka tego świata. Wolą politykę i nacjonalizm od Królestwa Bożego, panującego z niebiańskiej góry Syjon. (Obj. 14:1-5; Hebr. 12:22-28) Polityczne rządy ludzkie zazdroszczą niebiańskiemu Królestwu Syna Dawidowego pozycji, jaką zajmuje w myśl wypowiedzi Biblii świętej, to jest Słowa Bożego. Pomijają istnienie tego Królestwa i jego prawo do panowania nad całą ziemią. Uważają się za wyższe i ważniejsze od Królestwa Bożego. Oburzają się na to, by miały być odrzucone przez Boga. Zawistne ich usposobienie można przyrównać do postawy przypisanej przez psalmistę Dawida w poetyckich słowach górzystej krainie Baszan, która porównywała siebie z górą Syjon, gdzie znajdowało się Jeruzalem.

2, 3. Jakich wysokości sięgała kraina Baszan? Którą górę jednak wybrał Jehowa na siedzibę rządu, i jak tego dokonał?

² Psalmista Dawid powiada: „Górzysta kraina Baszan jest górą Bożą; górzysta kraina Baszan jest górą uwieńczoną szczytami. Dlaczego wy, góry ze szczytami, stale z zazdrością patrzycie na górę, którą Bóg zapragnął dla siebie, aby na niej mieszkać? I sam Jehowa będzie tam przebywał na zawsze. Rydwanów bojowych Boga są dziesiątki tysięcy, tysiące a tysiące. Jehowa sam przyszedł z Synaju na to święte miejsce. Wstąpiłeś na wysokość; pobrałeś jeńców; wziąłeś dary w postaci ludzi, i to nawet upornych, aby przebywać pośród nich, o Boże Jah.” — Ps. 68:15-18, NW.

³ Za uwieńczenie górzystej krainy Baszan można uważać górę Hermon, mającą około 2800 metrów wysokości. Przeważa obecnie pogląd, że „wysoka góra”, na której dokonało się przemienienie Jezusa Chrystusa przed oczyma jego uczniów: Piotra, Jakuba i Jana — to właśnie była góra Hermon. (Mat. 17:1, 2) Pomimo wysokości górzystych okolic Baszanu nie te tereny, lecz górę Syjon wybrał Jehowa Bóg jako wzniesienie, na którym postanowił zlokalizować stolicę króla Dawida; tam też, niedaleko pałacu Dawida, umieścił potem świętą arkę przymierza. (2 Sam. 6:12-16) Dla tej przyczyny Bóg umożliwił królowi Dawidowi zdobycie twierdzy Syjon i przeniesienie siedziby rządu z Hebronu na górę Syjon. (2 Sam. 5:4-10) Zajęcie Syjonu było zwycięstwem na rzecz Jehowy Boga, a kiedy Dawid przeprowadził tam arkę Jego przymierza, oznaczało to jak gdyby, że Jehowa zaczął z Syjonu panować nad narodem izraelskim. O królu Dawidzie, który jako widzialny przedstawiciel Jehowy miał swoją siedzibę na górze Syjon, mówiono, iż zasiada na „tronie Jehowy”. — 1 Kron. 29:23, NW.

4. (a) Jak Jehowa wstąpił na wysokość za czasów Dawida? (b) Jak pobrał jeńców i wziął „dary w postaci ludzi”?

⁴ Góra Syjon sięga jakichś 760 metrów nad poziomem morza. Kiedy przenosił się tam Jehowa, reprezentowany przez arkę przymierza, wstępował triumfalnie na wysokość jak gdyby z orszakiem dziesiątków tysięcy rydwanów wojennych, co jest trafnym określeniem z uwagi na to, że górę ową zdobyto dla Jego ziemskiego królestwa w walce. Dawidowi, swemu namaszczonemu królowi, dał Bóg zwycięstwo nad nieprzyjaciółmi w Ziemi Obiecanej. Wzięto przy tym wielu jeńców, wielu takich, którzy upornie przeciwstawiali się dążeniu wybranego ludu Bożego do zajęcia tego kraju. Było tak, jakby sam Jehowa pobrał ich do niewoli i z triumfem wracał na górę Syjon. Wielu jeńców nadawało się na niewolników; można było z nich uczynić dary w postaci ludzi, szczególnie ofiarując ich Lewitom do prostych posług w przybytku wielbienia Boga. (Ezdr. 8:20) W taki to sposób Jehowa wziął „dary w postaci ludzi”. Ponadto zaczął przebywać w Ziemi Obiecanej, choć znajdowali się tam jeszcze uporni nieprzyjaciele, których trzeba było podbić.

5. (a) Gdzie Jehowa założył z Jezusa Chrystusa królewski „kamień węgielny”, i jakim sposobem? (b) Jak przywódcy chrześcijaństwa upodabniają się do przywódców żydowskich pod względem swego stosunku do tego królewskiego kamienia?

⁵ Ziemska góra Syjon była ośrodkiem królewskiej władzy Dawida. Ponieważ jednorodzony Syn Boży, Jezus Chrystus, był jako człowiek Synem Dawidowym, więc niebiańską wyżynę, na którą Jehowa wyniósł tron swego chwalebnego Syna, można przyrównać do góry Syjon. Właśnie tam, na niebiańskiej górze Syjon, Jehowa Bóg po wzbudzeniu Jezusa Chrystusa ze śmierci założył go w roli królewskiego „kamienia węgielnego”, czym spełnił proroctwo z księgi Izajasza 28:16. (1 Piotra 2:5-7) Kiedy jednak Jezusa Chrystusa, Syna Dawidowego, należało na podstawie jego ludzkiego pochodzenia z rodu Dawida uznać za prawowitego Dziedzica królestwa Dawidowego, przywódcy żydowscy sprzed dziewiętnastu stuleci wrzeszczeli przed namiestnikiem Piłatem Poncjuszem, ustanowionym z ramienia rzymskiego imperatora Tyberiusza Cezara: „Nie mamy króla, tylko cesarza.” (Jana 19:15) Niemniej dzięki Bożej mocy zmartwychwzbudzania ten Syn Dawidowy rozpoczął panowanie z niebiańskiej góry Syjon. Jehowa wybrał na siedzibę rządu właśnie tę symboliczną górę, a nie ziemski Syjon, ani też jakikolwiek szczyt górski Baszanu. Ale na podobieństwo przywódców żydowskich, królowie świata chrześcijańskiego nie chcą mieć nad sobą żadnej niebiańskiej władzy; wolą własne, przyrównane do wysokich gór rządy na ziemi.

„DARY W POSTACI LUDZI”

6, 7. Jak apostoł Paweł wykazuje w Liście do Efezjan, że Psalm 68 jest proroczy?

⁶ Nie jest to po prostu wyimaginowany przez nas pogląd na tę sprawę. Tak wygląda spełnienie pewnego proroctwa. Apostoł Paweł uważał Psalm 68 za psalm proroczy. Pisząc list do chrześcijańskiego zboru w starożytnym Efezie na terenie Azji Mniejszej, przytoczył tekst Psalmu 68:18 oraz wyjaśnił, jak to proroctwo spełniło się na Jezusie Chrystusie i zborze jego uczniów. Oto, co oświadczył Paweł w Liście do Efezjan 4:7-13:

⁷ „Każdemu z nas okazano życzliwość niezasłużoną według tego, Jak Chrystus odmierzył dobrowolny dar. Dlatego też powiada: ‚Kiedy wstąpił na wysokość, pobrał jeńców; dał dary w ludziach.’ A wyraz ‚wstąpił’ co oznacza, jeśli nie to, że również zstąpił do niższych obszarów, to jest na ziemię? Ten sam, który zstąpił, także wstąpił wysoko ponad całe niebiosa, aby wszystkiemu dać pełnię. I ten dał niektórych jako apostołów, niektórych jako proroków, niektórych jako ewangelistów, niektórych jako pasterzy i nauczycieli, z uwagi na szkolenie świętych do dzieła usługiwania, do budowania ciała Chrystusowego, aż wszyscy dojdziemy do jedności w wierze i w dokładnej wiedzy o Synu Bożym.” — NW.

8. (a) Jakie znaczenie przypisuje się niekiedy okoliczności, że apostoł Paweł odniósł Psalm 68:18 do Jezusa Chrystusa? (b) Jak Jehowa za dni Dawida wykonał to, co zostało opisane w Psalmie 68:18?

⁸ Sposób, w jaki apostoł Paweł wyjaśnia tu spełnienie Psalmu 68:18, nie oznacza ani nie dowodzi, jakoby Jezus Chrystus był tym samym co Jehowa Bóg. Ale czy słowa Psalmu 68:18 nie są w Biblii Hebrajskiej skierowane do Jehowy? Owszem. Niemniej w obrazowym spełnieniu tych słów, w czym wziął udział król Dawid, Jehowa nie wstępował osobiście na górę Syjon, aby tam wznieść swój tron i rozbić namiot wielbienia. Bezpośrednio zajął się tym Dawid, namaszczony władca i wojownik reprezentujący Jehowę. Tak wiec Jehowa Bóg dokonał owych czynności za pośrednictwem swego przedstawiciela, Dawida. Z kolei Dawid, choć sam uczynił to wszystko, przypisał swoje osiągnięcia Jehowie Bogu, uznając, że Jemu je zawdzięcza. Dlatego zwracał się do Jehowy Boga jako ich Wykonawcy. Podobnie ma się sprawa z dzisiejszym spełnieniem tych słów.

9. (a) Jak Jehowa zstąpił i wstąpił w ostatecznym spełnieniu Psalmu 68:18? (b) Jak Jezus Chrystus „wstąpił wysoko ponad całe niebiosa”?

⁹ W ostatecznym spełnieniu nie Jehowa osobiście „zstąpił do niższych obszarów, to jest na ziemię.” W rzeczywistości zstąpił Jego jednorodzony Syn, zresztą aż do głębokości Szeolu, czyli Hadesu, kiedy zwłoki jego włożono w grób wykuty w skale. (Izaj. 53:9; Mat. 27:57-61; Ps. 16:10; Dzieje 2:25-32) Jezus Chrystus powstał potem z ziemskiego grobu, lecz nie o własnej mocy. (Jakże zmarły człowiek mógłby sam siebie wzbudzića albo, co niewątpliwie jeszcze trudniejsze, ożywić siebie samego do życia duchowego?) Natchnione Pismo święte niejednokrotnie stwierdza, że to Bóg zmartwychwzbudził Jezusa Chrystusa, Syna Dawidowego. Podobnie też nie Jehowa Bóg wstąpił literalnie na powrót z ziemi do niebios, na niebiańską górę Syjon. Czterdziestego dnia po przywróceniu do życia wstąpił tam zmartwychwstały Syn Dawidowy, Jezus Chrystus. Jehowa Bóg założył go na niebiańskiej górze Syjon w roli drogocennego Kamienia Węgielnego. Jezus Chrystus „wstąpił wysoko ponad całe niebiosa w tym znaczeniu, że Jehowa Bóg dał mu stanowisko wyższe od wszystkich innych stworzeń niebiańskich, nawet wyższe od tego, jakie zajmował przedtem. — Filip. 2:5-11.

10. (a) Dlaczego apostoł Paweł, cytując Psalm 68:18, używa formy trzeciej osoby zamiast drugiej? (b) Jak spełniły się słowa: „pobrał jeńców”, i co z nimi uczyniono?

¹⁰ Warto w związku z tym podkreślić, że apostoł Paweł, cytując Psalm 68:18, nie stosuje tego wersetu bezpośrednio do Jehowy Boga i nie zwraca się do Niego przez użycie gramatycznej formy drugiej osoby („ty”), lecz posługuje się formą trzeciej osoby („on”). Paweł wiedział, że Jezus Chrystus, wstąpiwszy do nieba, otrzymał w dniu Pięćdziesiątnicy roku 33 n.e. ducha świętego od Jehowy Boga i zlał go na około stu dwudziestu swoich uczniów, czekających w Jeruzalem. „Pobrał jeńców” nie przez to, że zmartwychwzbudził wiernych sług Bożych czasów przedchrześcijańskich i zabrał ich ze sobą do nieba, gdyż w dniu Pięćdziesiątnicy sam apostoł Piotr oświadczył, iż nawet król Dawid nie wstąpił do nieba, lecz ciągle jeszcze leży pochowany w ziemi judzkiej. (Dzieje 2:1-34) „Jeńcami”, których pojął Jezus i oddał na służbę Bogu, tak jak to kiedyś uczynił Dawid, byli ci zgromadzeni w Jeruzalem uczniowie w liczbie stu dwudziestu, na których został wylany duch święty. Około trzech tysięcy dalszych „jeńców” doszło do jego orszaku zwycięstwa jeszcze tego samego dnia Pięćdziesiątnicy. (Dzieje 2:37-42) Tym sposobem mógł on jako przedstawiciel Jehowy z kolei dać dary w ludziach.

11. Jak Jehowa zarówno wziął, jak i dał „dary w postaci ludzi”?

¹¹ Za pośrednictwem Jezusa, którego wzbudził ze śmierci, Jehowa Bóg ‚wziął dary w postaci ludzi. (Ps. 68:18, NW) Przez zmartwychwstałego Jezusa mógł też w owym dniu Pięćdziesiątnicy i później ‚dawać dary w ludziach’.

12. (a) Jakich „darów w ludziach” udzielił Jezus, i komu? (b) Czego namacalnym dowodem było obdarzenie tymi „darami w ludziach”?

¹² „Dary w ludziach”, w postaci dwunastu apostołów, z których kilku było także chrześcijańskimi prorokami — wystąpiły wyraźnie na jaw w dniu Pięćdziesiątnicy roku 33 n.e. (Dzieje 2:37, 42, 43) Te apostolskie i prorockie „dary w ludziach” zostały natychmiast z uznaniem przyjęte przez pozostałych „pojmanych” uczniów. Zwycięski Chrystus, zasiadający po prawicy Boga w niebie, dał jednak zborowi swoich uczniów jeszcze inne „dary w ludziach”, mianowicie: ewangelistów, duchowych pasterzy i nauczycieli. Według sprawozdania biblijnego w ramach działalności chrześcijańskiego zboru pierwszego wieku służyli w tym charakterze przeważnie ludzie doprawdy oddani Bogu, ochrzczeni i napełnieni duchem. Z tego też powodu apostoł Paweł mówi o „darach w ludziach”, na przykład w Liście do Efezjan 4:11 i w Dziejach Apostolskich 20:28. (Dzieje 21:9; 2 Tym. 4:5) Kiedy nowo utworzony zbór chrześcijański w Jeruzalem otrzymał takie „dary w ludziach”, było to widomym, namacalnym dowodem, że zmartwychwzbudzony Jezus Chrystus zwycięsko „wstąpił” na niebiańską górę Syjon, gdzie z niego Jehowa założył drogocenny „kamień węgielny”. Na nim z kolei został zbudowany zbór.

13. (a) Jakie „dary w ludziach” ma dziś zbór chrześcijański, a to szczególnie od kiedy? (b) Jak narody chrześcijaństwa odrzuciły królewski Kamień wybrany przez Boga? Co jednak Bóg z nim uczynił?

¹³ Prawdziwy zbór chrześcijański posiada takie „dary w ludziach” nawet po dzień dzisiejszy. Nie ma wprawdzie osobiście pośród nas apostołów ani chrześcijańskich proroków, ale mamy ich u siebie za pośrednictwem natchnionych pism, zawartych w Chrześcijańskich Pismach Greckich. Poza tym, należąc