NADZIEJA, DLA KTÓREJ WARTO ŻYĆ DALEJ

24. Czyje przetrwanie jest teraz pod znakiem zapytania? Dlaczego?

²⁴ Czyż nie jest to nadzieja, dla której zdaniem wdzięcznych za nią mężczyzn i niewiast warto pozostać przy życiu? Dzisiaj prawie każdy egoistycznie podejmuje wszelkie starania, by chociaż trochę dłużej utrzymać się przy życiu w tym systemie rzeczy, choć nie znajduje w nim pełnego zadowolenia (Jak. 4:13, 14). Wśród pogarszających się warunków na świecie sprawa przeżycia nastręcza coraz większych trudności. A chociaż już obecnie wszędzie występują problemy, to jednak ludzie przewidujący zapowiadają dalsze pogorszenie sytuacji; na horyzoncie ukazują na przykład ogólnoświatową klęskę głodu! Ocalenie rodu ludzkiego tak czy owak jest teraz pod znakiem zapytania, odkąd pojawiła się przerażająca możliwość wojny nuklearnej z użyciem międzykontynentalnych pocisków balistycznych i nagromadzonych zapasów broni masowej zagłady, której jest już znacznie więcej niż byłoby potrzeba do wytępienia całej ludzkości, nie mówiąc już o skutkach dla innych form życia.

25, 26. (a) Czy aktualna sytuacja na ziemi przynosi chwałę Stwórcy? Czego można się słusznie po Nim spodziewać? (b) Dlaczego obecnie Bóg ma jeszcze bardziej uzasadniony powód do przedsięwzięcia kroków zaradczych niż przed tysiącami lat?

²⁵ Kiedy na początku istnienia ludzkości w stanie doskonałym Bóg udzielał swego błogosławieństwa Adamowi i Ewie w Ogrodzie Eden, z pewnością nie było Jego zamierzeniem, aby ród ludzki doprowadził siebie do takiego położenia, jakie obecnie widać. W takim żałosnym stanie ziemia nie przynosi chwały Jemu jako Stwórcy. Czyż nie należałoby się po Nim spodziewać, że uczyni coś w tej materii? Albo czy ten, którego Bóg ustanowił Dziedzicem ziemi, nie powinien też zrobić czegoś, by w jego własności zaszły zmiany na lepsze? Jeżeli sądzić po tym, jak Bóg i Jezus Chrystus postępowali w przeszłości, to sama logika nakazuje oczekiwać od Nich, że zareagują na tę sytuację, że wezmą sprawy w swoje ręce. Dawno temu — ale nie w czasach prehistorycznych, tylko w trakcie historycznych dziejów ludzkich — Bóg istotnie wkroczył już w sytuację podobną do dzisiejszej, choć jeszcze nie tak krytyczną. Chodzi tu o okoliczności panujące w 1656 lat od stworzenia człowieka, gdy tymczasem teraz minęło już bez mała sześć tysięcy lat od jego stworzenia i upadku.

²⁶ Wobec faktu, że obyczaje stopniowo coraz bardziej podupadają, stan samolubnej i moralnie zepsutej ludzkości musi być w dobie obecnej daleko gorszy niż cztery tysiące trzysta lat temu. Stanowi to dla Boga Stwórcy jeszcze bardziej niż wówczas uzasadniony powód do przedsięwzięcia odpowiednich kroków. Nadeszła pora, by tak postąpił; leży to w interesie usprawiedliwienia słuszności Boskiego zamierzenia.

O nieomylności papieża

Nieomylność papieża to dogmat Kościoła rzymskokatolickiego. Nie wszyscy katolicy są wszakże przekonani o jego słuszności. Niejaki Francis Simons, biskup diecezji katolickiej w Indore na terenie Indii, powiedział na ten temat: „Sami apostołowie, żądając wiary, powoływali się na dowody — na to, co słyszeli i widzieli; nigdy nie rościli sobie pretensji do posiadania daru osobistej, nieodłącznej, subiektywnej nieomylności, której działanie dawałoby im pewność niezależnie od dowodów. Nie ma też nigdzie Boskiej obietnicy ani gwarancji, iżby Kościół miał otrzymać dar, którego mocą będzie znał zdanie Chrystusa niezależnie od bezspornej treści świadectwa apostolskiego. Skoro tylko opuszcza niezawodny fundament, jaki założyli apostołowie, podlega ignorancji i błędom swego wieku, a doświadczenia pokazały, że rozciąga się to nawet na jego interpretację Pisma świętego”. — Cytat z czasopisma Commonweal z 25 września roku 1970, strony 479, 480.