tym celu po prostu chodzić od domu do domu. Mógł wówczas posłuchać, co mówią ze szczerych pobudek serca, i zadecydować, czy powinni być poznaczeni na czołach. Nie była to bynajmniej akcja błyskawiczna, lecz praca wymagająca cierpliwego i sumiennego chodzenia od domu do domu, od drzwi do drzwi, aby rzetelnie stwierdzić stan rzeczy bez jakiejkolwiek stronniczości. Znak mieli otrzymać tylko ci, którzy szczerze ubolewali nad ogromem niegodziwości, jakie inni popełniali w tej królewskiej stolicy. (...) Kładł swój znak wyróżniający na czołach, gdzie był widoczny dla wszystkich, zarówno przyjaciół, jak i wrogów”.

Mężczyzna odziany w szatę lnianą, chcąc w pełni się wywiązać z zadania poznaczenia ludzi, którzy zasługiwali na ocalenie podczas wykonywania wyroku, musiał chodzić od domu do domu. Podobnie dzisiaj Świadkowie Jehowy muszą wstępować do kolejnych mieszkań, jeśli mają odszukać wszystkich tych, którzy lgną do prawdy i sprawiedliwości, aby dać im szansę ucieczki do Królestwa Bożego.

Co jest teraz odpowiednikiem znaku, który mężczyzna w lnianej szacie kładł na czołach ludzi zasługujących na ocalenie? Wydaje się, że chodzi tu o dobrze rozwiniętą osobowość chrześcijańską. Jedynie wtedy, gdy będziemy wykazywać taką osobowość, siły egzekucyjne Jehowy zaoszczędzą nam życie w nadchodzącym „wielkim ucisku” (Mat. 24:21). Jak znak na czole jest dla każdego dostrzegalny, tak też łatwo można rozpoznać, czy ktoś ma osobowość wzorowaną na Chrystusie. Pismo Święte w wielu miejscach zachęca nas do przyswojenia sobie tego typu osobowości. Rzecz zrozumiała, że poznaczenie ludzi tym sposobem pochłania dużo czasu, energii i innych nakładów, niemniej Świadkowie Jehowy chętnie ponoszą takie ofiary. Tym samym również przejawiają zbawczą miłość bliźniego (Efez. 4:20-24; Kol. 3:9-11).

Szukanie metodą chodzenia po domach jednostek miłujących prawdę i sprawiedliwość, które wzdychają i biadają z powodu panujących obecnie złych stosunków, gra istotną rolę, ale jest to dopiero pierwszy krok. Okazywanie zbawiennej miłości bliźniego wymaga od sług Jehowy poczynienia dalszych kroków, mianowicie dokonywania odwiedzin ponownych oraz prowadzenia studiów biblijnych. Osoby zainteresowane prawdą muszą się dowiedzieć, jak należy się modlić, muszą nawiązać łączność ze zborem chrześcijańskim, a także stosować w życiu zasady Pisma Świętego. Z kolei powinny dzielić się z innymi ludźmi tymi wiadomościami, które poznały.

Wszystko to powinno doprowadzić ich do oddania się Jehowie Bogu na spełnianie Jego woli, a więc i chrztu. Trzeba tu dodać, że taki bieg rzeczy jest wręcz konieczny, aby otrzymać „znak”, to znaczy przyoblec chrześcijańską osobowość. A zatem przez wykonywanie tej działalności Świadkowie Jehowy rzeczywiście okazują zbawczą miłość bliźniego.

Mądre przysłowie

„Głupiec nie lubi roztropności, lecz chętnie wyjawia to, co ma na sercu” (Prz. 18:2, Nowy Przekład). W przysłowiu tym mieści się pouczająca lekcja. Głupiec nie ceni sobie dobrego rozeznania. Pochłonięty sobą, lekceważy głębokie zrozumienie tego, co jest lub nie jest prawdą. Istnieje jednak dziedzina, w której celuje. Chodzi o częste i śmiałe wypowiadanie swoich opinii, w błędnym przekonaniu, że są słuszne. W ten sposób zdradza, jakim jest naprawdę. Gadatliwość jego otwiera więc innym oczy na to, z kim mają do czynienia. (Porównaj to z Księgą Przysłów 10:19).