społeczności ludu Jehowy, jeśli popierasz stronę, przeciw której zbór jest zmuszony podjąć pewne kroki. — 1 Kor. 5:9-13.

26. Dlaczego zawsze najlepiej jest pójść za wskazaniami Jehowy?

²⁶ Cokolwiek by się wydało mądre w twoich własnych oczach, z pewnością nie będzie to lepsze od rady Jehowy. „Nie bądź mądrym we własnych oczach. Boga się bój, zła unikaj.” (Prz. 3:7, BT) Musisz zdać sobie sprawę, że samolubne zainteresowania i takież więzy przyjaźni mogą cię zaślepić w stosunku do tego, co jest słuszne w oczach Jehowy. Ale bez względu na to, do jakiego wniosku byś doszedł na podstawie swojego rozumowania, idź za wskazaniami Jehowy.

27. Jaką postawę wobec rady Jehowy należy w sobie pielęgnować?

²⁷ Nie wyszukuj luk w Jego radach czy prawach. Gdybyś tak czynił, przejawiałbyś usposobienie ludzi świeckich, którzy nie chcą słuchać praw, ale wolą omijać je dla samolubnych celów. Taka postawa wobec mądrych rad Bożych i Jego sprawiedliwych praw nie jest stosowna. Skoro należysz do ludzi oddanych Bogu, to będziesz się starał, żeby Go słuchać, a nie szukać sposobów obejścia Jego rad. Nie będziesz szukał furtek, przez które byś się zdołał wymknąć jakiejś sankcji karnej ze strony społeczności Jego ludu. Jeżeli życzysz sobie błogosławieństw Jehowy i obiecanych przez Niego darów, to musisz gorąco pragnąć tego, co jest słuszne w Jego oczach.

28. Objaśnij niektóre korzyści, jakie wypływają ze zważania na radę Jehowy?

²⁸ Zważając na radę Jehowy we wszystkim, co czynisz każdego dnia, unikniesz kłopotów, które by ci przekreśliły życie. Nie będzie cię dręczyło sumienie, osiągniesz spokój ducha. Nie będziesz cierpiał z powodu zerwania stosunków z Jehową i zorganizowaną społecznością Jego ludu, lecz będziesz pewny, że masz dobry kontakt z Bogiem i Jego ludem. Będziesz mógł z ufnością oczekiwać zachowania w czasie nadchodzącej bitwy Armagedonu, kiedy Jehowa wykona swój niepomyślny wyrok na niegodziwych. Gdybyś nawet stanął w obliczu śmierci, będziesz miał ufną nadzieję na zmartwychwstanie, ponieważ się stosowałeś do wskazań Jehowy.

29. Do czego nas zachęcono?

²⁹ Przyznaj, że rada Jehowy jest najlepsza. Przyjmij ją i w codziennym życiu wprowadzaj w czyn. Nie stawiaj jej oporu przez wysuwanie przeciwnych argumentów, uchylanie się od stosowania jej czy występowanie przeciw społeczności ludu Bożego. Nie idź śladami Izraelitów, którzy wskutek niesłuchania rady Jehowy ponieśli klęskę narodową. Naśladuj raczej Jezusa Chrystusa, który rozkoszował się spełnianiem woli Jehowy. Jako mądre dzieci i wnuki niebiańskiego Ojca słuchajmy Jego głosu i w każdym dniu swego życia zważajmy na Jego dobrą radę: „Nie zapomnij, synu, mych nauk, twe serce niech strzeże nakazów, bo wiele dni i lat życia i pełnię ci szczęścia przyniosą.” — Prz. 3:1, 2, BT.

Jednoznaczne rozpoznanie Mesjasza

1. (a) Jakie proroctwo nadziei podał Bóg na samym początku? (b) Dlaczego należałoby bezbłędnie rozpoznać Mesjasza?

NA SAMYM początku, zaraz po upadku człowieka w Edenie, Bóg wypowiedział proroctwo nadziei. Obiecał, że pojawi się Nasienie, które nieprzyjacielowi Bożemu zmiażdży głowę. (1 Mojż. 3:15) Następnie rozszerzał tę obietnicę i krzepił starożytnych mężów wiary przez podawanie dalszych informacji o tym Nasieniu, a w końcu zaznaczył, że owym Nasieniem będzie Ten, który po hebrajsku miał być nazywany Mesjaszem. W tymże Mesjaszu miały nadzieję pokładać narody. A pokładanie nadziei i ufności w nim, to znaczy we właściwym, prawdziwym Mesjaszu, jest sprawą życia lub śmierci. Wynikałoby z tego, że powinniśmy bezbłędnie rozpoznać Mesjasza, aby nasza nadzieja nie okazała się omylną, narażając nas na rozczarowanie i utratę zbawienia. Mieli bowiem pojawiać się również fałszywi mesjasze.

2. (a) W jaki sposób Bóg umożliwił nam takie jednoznaczne rozpoznanie Mesjasza? (b) Jakie zgotował sposoby rozpoznania go i na który z nich pragniemy tu zwrócić uwagę?

² Bóg umożliwił takie bezbłędne rozpoznanie za pomocą swego Słowa, Biblii. W przedchrześcijańskich Pismach Hebrajskich opisał setki szczegółów, to jest warunków, którym Mesjasz musiał sprostać, i zadań, które miał spełnić. Wszystko to miało tak się zazębiać i przeplatać, że prawdopodobieństwo wystąpienia w tej roli oszusta, któryby się potrafił z nich wywiązać, sięgało rzędu jednego do paru miliardów i było praktycznie niemożliwe, a w gruncie rzeczy nawet faktycznie niemożliwe, gdyż sprawami kierował wielki Bóg Wszechmocny, który też zadbał o to, aby można było jednoznacznie rozpoznać Jego obiecanego Mesjasza. Przygotował wiele sposobów rozpoznania, włącznie z rodowodem, miejscem, wydarzeniami, sposobem przebiegu wydarzeń i czasem ich wystąpienia. W tym artykule pragniemy zwrócić uwagę czytelnika zwłaszcza na jeden z nich, mianowicie czas, który zresztą łączy się również z innymi czynnikami, takimi jak miejsce i wydarzenia.

3. Do czego szczere rozpatrzenie tej sprawy powinno skłonić ludzi nie dowierzających Biblii oraz wyznawców religii żydowskiej?

³ Tych, którzy nie wierzą, że Biblia jest Księgą natchnioną, szczere rozweżanie tej sprawy powinno przynajmniej skłonić do tego, by odtąd zaglądać do Słowa Bożego z większym respektem. Wyznawcy religii żydowskiej, którzy wierzą w Słowo Boże, jak również żywią przekonanie, iż prorocy Boży nie mogli kłamać i nie kłamali, poczują się zmuszeni do ponownego przeegzaminowania stanowiska, jakie ich religia zajmuje w kwestii przyjścia Mesjasza.

4. (a) Kto zanotował proroctwo, mające zasadnicze znaczenie w kwestii rozpoznania Mesjasza? (b) Co przepowiadało to proroctwo?

⁴ Proroctwo, o jakim tu mowa, zostało podane przez proroka Daniela, który zdobył sobie wielkie uznanie u Boga. Słowo Boże wymienia go wśród ludzi, których niezłomna wierność odznaczyła się najwyższą jakością. W natchnieniu napisał on w dziewiątym rozdziale swej księgi, a wierszach od 24 do 27, co następuje:

„Siedemdziesiąt tygodni wyznaczono dla ludu twego i dla świętego grodu twojego, dopóki się nie powstrzyma przestępstwa i nie zapieczętuje grzechu, i nie zgładzi nieprawości, dopóki się nie sprowadzi sprawiedliwości wiecznej, nie przypieczętuje widzenia i proroka, i nie namaści świętości najświętszej. A tak wiedz i rozumiej: Od wypowiedzenia słowa, by dokonać odbudowy Jeruzalem, aż do pomazańca [Mesjasza, BG] wodza — tygodni siedem i tygodni sześćdziesiąt dwa: i będą odbudowane plac i rów, ale w czasach nader trudnych. A po tygodniach sześćdziesięciu dwóch zostanie zgładzony pomazaniec, i nie ma mu nic [wszakże mu to nic nie zaszkodzi, BG] ... Miasto i świątynia zginie z wodzem, który ma przyjść [Miasto i świątynię zburzy lud wodza, który przyjdzie, Wk, uw. marg.], i koniec jego pośród zalewu; i aż do końca wojna, postanowione spustoszenie. Mocnym uczyni przymierze dla wielu przez tydzień jeden, a w połowie tygodnia położy kres ofiarom krwawym i bezkrwawym. I będzie na skrzydle świątyni obrzydłość spustoszenia i trwać będzie aż do wykończenia; a to, co postanowione, rozleje się nad spustoszeniem.” — BT.

5. (a) Jakie ustalenia okazują się w związku z tym proroctwem sprawą najważniejszą? (b) Z czego wynika, że wspomniane siedemdziesiąt tygodni ma znaczenie symboliczne?

⁵ Po zapoznaniu się z tym proroctwem widać wyraźnie, że mamy tu do czynienia z prawdziwym klejnotem, jeśli chodzi o sprawę ustalenia tożsamości Mesjasza, oraz że kwestią najważniejszą jest stwierdzenie, kiedy rozpoczęło się siedemdziesiąt tygodni i jak długo te prorocze tygodnie trwały. Od razu wypada powiedzieć, że gdyby to miały być literalne tygodnie po siedem dni każdy, wtedy narzucałby się wniosek, że Mesjasz przyszedł ponad dwadzieścia cztery stulecia temu za czasów panowania mocarstwa perskiego i przeminął przez nikogo