[elohim]. Przypaszę ci broń, chociaż mnie nie znałeś, aby wiedziano od wschodu słońca aż do zachodu, że beze mnie nie ma niczego. Ja jestem Jahwe i nie ma innego. Ja tworzę światło i stwarzam ciemności, sprawiam pomyślność [dla pojmanego ludu izraelskiego] i stwarzam niedolę [dla Babilonu]. Ja, Jahwe, czynię to wszystko.” — Izaj. 45:4-7, BT.

¹⁵ U podstaw osiągnięć Cyrusa nie leżało jego osobiste męstwo, bo oto Jehowa — choć, jak sam powiada, nieznany Cyrusowi — przypasał mu broń, aby wykonał wolę Bożą wobec Babilonu, jak również wobec Jego ludu, i pozyskał sobie przez to ‚imię pełne zaszczytu’. Tylko dlatego, że Jehowa Bóg go wybrał i dodał mu sił, mógł on potem zgodnie z napisem na słynnym Cylindrze Cyrusa powiedzieć: „Ja jestem Cyrus, król całej ziemi, król wielki, król potężny, król Babilonii, król Sumeru i Akadu, król czterech stron [świata].”b

¹⁶ Skoro Jehowa w ten sposób użył Cyrusa, słusznie mógł wezwać swoje niebiosa do zlania sprawiedliwych wpływów lub sił, a ziemię do otworzenia się i wydania stosownych wydarzeń, które by sprowadziły wybawienie dla jego pojmanego ludu: „Niebiosa, wysączcie z góry sprawiedliwość i niech obłoki z deszczem ją wyleją! Niechajże ziemia się otworzy, niechaj zbawienie wyda owoc i razem wzejdzie sprawiedliwość. Ja, Jahwe, jestem tego Stwórcą.” (Izaj. 45:8, BT) W ustalonym przez Niego czasie Jego niebiosa i Jego ziemia wykonały ten rozkaz, dzięki czemu proroctwo znalazło Swoje spełnienie.

DOBRODZIEJSTWA PRZEWIDZIANE DLA WIELBICIELI BOGA PROROCTWA

¹⁷ Kiedy Izraelici dostali się w niewolę Babilonu, nie byli w stanie o własnych siłach wyzwolić się stamtąd. Jedynym Orędownikiem, do którego mogli się zwrócić w tej sprawie, był Jehowa: „Nawróćcie się do mnie, by się zbawić, wszystkie krańce świata, bo Ja jestem Bogiem [El], i nikt inny! Przysięgam na siebie samego, z moich ust wychodzi sprawiedliwość, słowo nieodwołalne. Tak, przede mną się zegnie wszelkie kolano, wszelki język na mnie przysięgać będzie, mówiąc: Jedynie u Jahwe jest sprawiedliwość i moc! Do niego przyjdą zawstydzeni wszyscy, którzy się przeciw Niemu zżymali. W Jahwe uzyska swe prawo i chwały dostąpi wszystko plemię Izraela.” (Izaj. 45:22-25, BT) Izraelici rzeczywiście dostąpili chwały, bo wszystko, co Jehowa dla nich uczynił, stanowiło jasny dowód, że wielbiąc go jako prawdziwego Boga i polegając na Jego proroctwie znajdowali się na właściwej drodze!

¹⁸ Zatem to, co się działo w związku z Cyrusem, daje mocną podstawę do polegania na proroctwie. Dowodzi, że posłuch wobec proroctw Bożych sprowadza błogosławieństwa. Dla owych wiernych Żydów, którzy zważali na słowo prorocze, stało się to na pewno dobrodziejstwem. Zachowało ich od zupełnego zwątpienia i przygnębienia. Z proroctwa dowiedzieli się, jakie wydarzenia niesie przyszłość, a zarazem służyło ono też jako ostrzeżenie. Dla tych, którzy na nim polegali, było drogowskazem wiodącym ich ku pomyślności.

¹⁹ Wziąwszy sobie proroctwo głęboko do serca, możemy oczekiwać błogosławieństw, a także uniknąć nieszczęsnego w skutkach błędu Babilończyków, którzy zaufali materializmowi i swej potędze militarnej. Przykład ten wskazuje nam, że w tak niebezpiecznych czasach jak obecne, mądrze, rozsądnie i słusznie jest wielbić Boga i od Niego oczekiwać wyzwolenia; ponadto, że od siły zbrojnej nie należy się spodziewać ochrony, choćby nawet jej urządzenia obronne niczym mury Babilonu sięgały aż do nieba i wydawały się tak potężne, że żadna moc ziemska nie zdoła ich przezwyciężyć.

²⁰ Otuchy dodaje nam również okoliczność, że Cyrus nazwany został pomazańcem Jehowy. Jako pomazany lub zamianowany przez Jehowę był mesjaszem (po hebrajsku) lub Chrystusem (po grecku, LXX). Tym samym w dziele, które Cyrus wykonał dla Jehowy Boga, stał się on pierwowzorem lub proroczą figurą obiecanego Mesjasza, czyli Chrystusa — Nasienia „Niewiasty” Bożej. Obalenie Babilonu przez wojska Cyrusa, to znaczy odebranie mu pozycji mocarstwa światowego, było więc proroczym obrazem zburzenia przez Mesjasza, czyli Chrystusa, Babilonu Wielkiego w naszym dwudziestym wieku, co przepowiedziane zostało w ostatniej księdze Biblii, w rozdziałach 17 i 18 Objawienia.

²¹ Walka przeciw starożytnemu Babilonowi nie toczyła się tylko w imię wyzwolenia Żydów. Była to również bitwa między bogami, co bardziej szczegółowo zamierzamy omówić w następnym wydaniu. (B-21)

Przekonanie i równowaga

◆ Dziewięcioletni świadek, który bierze udział w teokratycznej szkole służby kaznodziejskiej, donosi, co następuje: „Pewnego dnia nauczycielka języka angielskiego kazała nam opowiedzieć, jak każdy z nas planuje spędzić święto dożynek. Co do mnie, to zamierzałem wziąć udział w pracy rozpowszechniania czasopism, która była przewidziana na ten dzień, i po prostu opowiedziałem klasie, jak przeprowadzamy służbę kaznodziejską od domu do domu, a przez to wychwalamy Jehowę i dajemy wyraz miłości bliźniego. W ten sposób udało mi się całej klasie wydać porządne świadectwo. Następnie nauczycielka stawiała mi jeszcze wiele pytań na temat mojej wiary. Powiedziała też, że najlepiej ze wszystkich uczniów wywiązałem się z zadania; sposób przedstawienia był dobry, a przy tym mówiłem z przekonaniem i zrównoważeniem. Wierzę, że do tego, iż moje wystąpienie zostało tak dobrze ocenione, dużo przyczyniła się teokratyczna szkoła służby kaznodziejskiej.”