Elizeusz zawołał wtedy: „Strzała zwycięstwa od Jahwe [inaczej: Jehowy]! Strzała zwycięstwa przeciw Syrii! Pobijesz Syrię w Afek doszczętnie!” (2 [4] Król. 13:14-17, BT) Słowa Elizeusza powinny były wywołać u króla entuzjazm. Czy jednak stało się tak rzeczywiście? Co uczynił Joaz, kiedy Elizeusz polecił mu z kolei wziąć do ręki przyniesiony kołczan ze strzałami i uderzać nimi o ziemię? Gdyby mu brzmiały w uszach odgłosy zwycięstwa, zacząłby zapamiętale bić strzałami o ziemię, ażby się obróciła w pył. Tymczasem tylko trzykrotnie lekko stuknął nimi w ziemię i na tym poprzestał. Elizeusz „rozgniewał się na niego i rzekł: ‚Trzeba było uderzyć pięć albo sześć razy! Wtedy byś pokonał Syrię doszczętnie, teraz zaś pokonasz Syrię tylko trzy razy!’” (2 [4] Król. 13:18, 19, BT) Joaz pokazał, że jego gorliwość była zaledwie chwilowa, a następnie szybko zamarła. Nie dopuścił do tego, by obietnica Jehowy roznieciła w nim płomień zapału, co niewątpliwie miałoby miejsce, gdyby bez reszty w nią uwierzył. Podobnie dzisiaj spotyka się ludzi, którzy usłyszawszy o obietnicach Bożych wkrótce przeciwstawiają im wątpliwości, niedowierzanie i podejrzenia. Początkowy entuzjazm prędko ginie i nawet sami później się dziwią, że nie mają gorliwości dla Jehowy. Powątpiewających Słowo Boże ostrzega: „Kto bowiem wątpi, podobny jest do fali morskiej przez wiatr tu i tam miotanej. Przeto niechaj nie mniema taki człowiek, że coś od Pana [Jehowy, NW] otrzyma, człowiek o rozdwojonej duszy, chwiejny w całym swoim postępowaniu.” (Jak. 1:6-8) Skoro służymy Jehowie, nie może być u nas miejsca na wątpliwości. Jehowa żąda wyłącznego oddania. W służbie dla Niego trzeba się rzucić całym sercem, bez zastrzeżeń i na zawsze. „Będziemy zbierać plony, o ile w pracy nie ustaniemy.” — Gal. 6:9, BT.

PRAWDZIWA GORLIWOŚĆ DLA JEHOWY

18. (a) O jaką gorliwość chodzi w gruncie rzeczy? (b) W jaki sposób uwidacznia się wśród ludzi prawdziwa gorliwość?

¹⁸ Prawdziwa gorliwość jest to szczere, płynące z głębi serca zainteresowanie chwałą Bożą i duchowym dobrem ludzkości. Gorliwość ta jest odpowiedzią na nakaz Boży: „Bądź tedy gorliwy.” (Obj. 3:19) Wzorem jej był Jezus Chrystusa, który „obchodził (...) kraj, czyniąc dobrze i przywracając zdrowie wszystkim, który byli w niewoli diabelskiej; albowiem był z nim Bóg”. (Dzieje 10:38, Kow) Apostoł Paweł, pisząc do Tytusa, podkreślił, że Chrystus „dał samego siebie za nas, aby nas wykupić od wszelkiej nieprawości i oczyścić sobie lud na własność, gorliwy w dobrych uczynkach”. (Tyt. 2:14) Gorliwość ta przejawiała się na przestrzeni stuleci w postawie chrześcijan wobec znaczenia służby Bożej. Oddani Bogu chrześcijanie zawsze stawiali wielbienie Boga na pierwszym miejscu w życiu. (Mat. 6:33) Byli gorliwi dla Jehowy. Gorliwość tę widać i dzisiaj w ich chrześcijańskim postępowaniu i wielbieniu Boga, jak również w pragnieniu przeobrażenia swego umysłu i osobowości na modłę Chrystusa oraz w wysiłkach zmierzających ku temu celowi. Codzienne życie przepojone jest u nich gorliwością dla Jehowy. Spełniają się na nich słowa apostoła Pawła: „O tym świadczę w Panu, żebyście nie postępowali dłużej jak postępują też narody w nieużytecznym stanie swych umysłów, zaćmione mając pojęcie i odstręczone będąc od życia, które należy do Boga, a to wskutek mieszkającej w nich niewiedzy, wskutek nieczułości serc. Utraciwszy wszelkie odczucie moralne, oddały się rozwiązłości, aby chciwie uprawiać wszelkiego rodzaju nieczystość. Ale wy nie takim poznaliście Chrystusa, założywszy oczywiście, iż go słyszeliście i za jego pośrednictwem otrzymaliście pouczenie (jako że prawda jest w Jezusie), że powinniście odłożyć starą osobowość, która odpowiada waszemu poprzedniemu sposobowi prowadzenia się i która bywa zepsuta zwodniczymi pragnieniami; że natomiast powinniście się odnowić w sile pobudzającej wasz umysł i przyodziać nową osobowość, stworzoną według woli Bożej w prawdziwej sprawiedliwości i lojalności.” — Efez. 4:17-24, NW.

19. Jakich pytań nie sposób pominąć, i gdzie znajdziemy odpowiedzi?

¹⁹ Gdzież jednak można obecnie znaleźć taką gorliwość w świecie, w którym religia traci grunt pod nogami? Kto dzisiaj, w epoce osiągnięć naukowych, chce być gorliwy dla Jehowy? Jaki lud gotów jest ze względu na odnowę osobowości zrezygnować z ustalonego, wygodnego, a przy tym nader swobodnego trybu życia, skoro w świecie upada moralność, natomiast szerzy się zuchwałość i przestępczość? Jakie istnieją dowody na to, że na ziemi są ludzie odznaczający się prawdziwą gorliwością dla Jehowy? Na te i inne aktualne pytania znajdziemy odpowiedź w następnym artykule.

Jehowa Zastępów

CZY zdążyłeś już zwrócić uwagę na to wyrażenie biblijne? Jaką ono kryje w sobie treść? Czytelnicy Biblii dobrze je znają, ponieważ w tekście Pism Hebrajskich występuje aż 281 razy. (Z tłumaczeń na język polski Biblia Tysiąclecia podaje je w formie „Jahwe Zastępów”, a Biblia gdańska przekłada na „Pan zastępów”.) Ma ono tobie przypominać, drogi czytelniku, że Jehowa jest nie tylko Stworzycielem widzialnego mnóstwa ciał niebieskich, ale także Wodzem Naczelnym niewidzialnych zastępów niebiańskich, czyli hufców wojennych, które może wysłać celem wprowadzenia w czyn swych nigdy nie chybiących zamierzeń. Wyrażenie to dodaje sił ludowi Bożemu w ucisku ze strony pozornie nieprzezwyciężonego nieprzyjaciela. Przypomina nam, że nie jesteśmy zdani na własne siły, a więc nie powinniśmy się czuć osamotnieni. — Izaj. 47:4.