19. Z jakiej racji wypowiedzi na temat Nasienia Królestwa, występujące w Pismach Hebrajskich, są silnym dowodem na to, że Autorem Biblii jest Jehowa?

¹⁹ Hebrajscy pisarze Biblii wypowiadali się na ten temat, gdy jeszcze pozostawał świętą tajemnicą, a choć nie rozumieli go wówczas — wszystko, co pisali, było w pełni harmonijne i konsekwentne; kiedy nadszedł czas, aby zbór chrześcijański zrozumiał tę tajemnicę, nic z tych licznych wypowiedzi i proroctw nie wykazało najmniejszej sprzeczności. Ścisły związek logiczny, jaki się daje uchwycić w stopniowym objawieniu tematu Nasienia, przewijającego się od początku do końca Biblii, stanowi jeden z najmocniejszych dowodów, że ona rzeczywiście jest dziełem tylko jednego Autora, Jehowy Boga, że jest naprawdę Księgą inspirowaną przez Stwórcę wszechrzeczy.

20. (a) co musimy zachować w pamięci, jeśli chcemy pomnażać swoje zrozumienie Biblii? (b) W jaki sposób wiedza biblijna dopomaga nam w wysławianiu i wielbieniu Boga?

²⁰ Kto chce w pełni rozumieć Biblię, ten musi pamiętać przede wszystkim o tym, że była pisana pod inspiracją, abyśmy mogli poznać Boga, czyli nabyć wiedzy o Nim, oraz pojąć Jego wolę i zamierzenie, a w następstwie tego składać Jemu wielbienie. Zwróciwszy się do Jego Słowa, Biblii, dajemy posłuch nakazowi: „Szukajcie Jahwe [albo Jehowy] i Jego mocy, szukajcie wytrwale Jego oblicza.” Wówczas będziemy zdolni, wspominać na ‚dziwy, które uczynił, na cuda i wyroki Jego ust’. Będziemy w stanie ocenić jego „Majestat i piękno” oraz „chwałę Jego imienia” i z serca odpowiemy na wezwanie: „Chwalcie Jahwe, bo dobry, bo na wieki Jego miłosierdzie. Mówcie: ‚Ratuj nas, Boże zbawienia naszego, zgromadź nas i wybaw od pogan, abyśmy wielbili święte imię Twoje i dumni byli z Twej chwały.’” — 1 Kron. 16:11, 12, 27, 29, 34, 35, BT.

21. Jak wobec tego należy przystępować do studiowania Biblii?

²¹ Jakże słuszna okazuje się natchniona przypowieść: „Źli ludzie nie znają prawości, a którzy dążą do Jahwe — rozumieją wszystko.” (Przyp. 28:5, BT) Tak więc wszelkim sposobem staraj się zbliżyć do Jehowy z pragnieniem wielbienia Go duchem i prawdą, traktując Biblię z należnym szacunkiem w uznaniu faktu, że zawiera wypowiedzi ust Jehowy, tak niezbędne ci do życia. Czyń to z pełnym zaufaniem do obietnicy Jehowy, że poznawanie Jego Słowa nie będzie daremne, bo „przybierając dokładnej wiedzy o Bogu” zrozumiesz prawdę! — Kol. 1:10, NW.

Prawdziwe wielbienie oznacza aktywność

1. (a) Jakie pytania dobrze określają stosunek wielu ludzi do swej religii? (b) Co oznacza i jaką rolę w życiu odgrywa prawdziwe wielbienie Boga?

CO OZNACZA dla ciebie twoja religia? Czy uważasz ją jedynie za coś — owszem — dobrego, co należy mieć, ale co nie wywiera w zasadzie wpływu na całokształt twego postępowania, na przykład w zakresie interesów gospodarczych czy towarzyskich? Czy sądzisz, że chodzenie w niedzielę do kościoła i popieranie go lub jego działalności dobroczynnej datkami pieniężnymi albo udzielanie się od czasu do czasu w organizowanych przez kościół akcjach społecznych należy po prostu do dobrego tonu? Jeżeli takie jest twoje zdanie o religii, to prawdopodobnie z twoim wielbieniem Boga coś nie jest w porządku. Skoro twa religia nie przenika cię na wskroś, nie wywiera przez dwadzieścia cztery godziny na dobę wpływu na wszystkie twoje poczynania i nie pobudza cię do energicznego działania, to brakuje jej czegoś, ponieważ prawdziwe wielbienie Boga Wszechmocnego ożywia, pobudza, co więcej, oznacza stałą aktywność. Czy wiesz, że jeśli chcesz należeć do tych, którzy składają Bogu prawdziwe wielbienie, musisz być głosicielem, i że to głoszenie powinno być zasadniczym ośrodkiem twego zainteresowania?

2. (a) Co ogłaszają ci, którzy składają Bogu prawdziwe wielbienie? (b) Jaki pożytek daje zapoznanie się ze sposobem postępowania Jehowy wobec swego ludu w starożytności?

² Cóż jednak ogłaszają ci, którzy składają Bogu prawdziwe wielbienie, i jakie rozmiary musi przybrać to głoszenie? Chodzi tutaj o najrozleglejsze dzieło obwieszczania, przeprowadzane z pomocą wszelkich słusznych i godnych środków w sposób nacechowany miłością oraz na pożytek całego stworzenia. (Kol. 1:23) Obwieścić trzeba imię Boga Wszechmocnego, który stworzył niebo i ziemię; musi ono stać się należycie znane. Ten Bóg, który sam tylko ma imię Jehowa, był Bogiem dawnych Hebrajczyków; jest też tym Bogiem, który zesłał na ziemię Jezusa, a także Bogiem dzisiejszych chrześcijan. Sposób, w jaki Jehowa postępował ze swoim ludem w starożytności, był obrazem ukazującym w małej skali, czego On od swego ludu wymaga dzisiaj; a co na ten temat zostało napisane, to napisano dla naszego pocieszenia i pouczenia. Dowiedziawszy się, jakie dzieło głoszenia musiał wówczas przeprowadzić Jego lud, otrzymamy pewne wyobrażenie o dziele, które musi być dokonane dzisiaj, chociaż w daleko większym rozmiarze. — Rzym. 15:4; 1 Kor. 10:11.

CZUJNE WYCZEKIWANIE DOBREJ NOWINY

3. (a) Jaki przywilej zaprzepaścił Izrael, zapominając imienia swego Boga? (b) Dlaczego Jehowa mimo to przepowiedział wyzwolenie? (c) Jak tekst Izajasza 52:7 opisuje proroczo zwiastuna nowiny o wyzwoleniu Izraela?

³ Kiedy pewnego razu lud Boży zapomniał imienia swego Boga, to znaczy wypuścił z uwagi jego znaczenie, zaprzepaścił przywilej głoszenia tego imienia i dostał się do niewoli pogańskiego mocarstwa babilońskiego. Jehowa ostrzegał swój lud przed tą niewolą. Ku pocieszeniu serc jednostek szczerze Jemu oddanych przepowiedział też ich wyzwolenie i wskazał dokładnie, co mają przedsięwziąć po odzyskaniu wolności. Uczynił to za pośrednictwem proroka Izajasza; w natchnieniu od Niego pochodzącym przemówił on, jak gdyby był bystrookim stróżem na gruzach spustoszonego miasta Syjon, które miało w tym stanie przetrwać siedemdziesiąt lat. Strażnik ten niecierpliwie czekał na wyzwolenie i powrót Żydów, którzy mieli odbudować świątynię Jehowy i miasto Syjon. Wyobraźmy sobie, że również stoimy tam na pustkowiu i słyszymy, jak teraz strażnik woła: „O jak są pełne wdzięku na górach nowi zwiastuna radosnej nowiny, który ogłasza pokój, zwiastuje szczęście, który obwieszcza zbawienie, który mówi do Syjonu: ‚Twój Bóg zaczął królować.’” — Izaj. 52:7, BT.

4. (a) Dlaczego nogi posłańca mogły być widziane na górach? (b) Dlaczego jego poselstwo było dobrą nowiną?

⁴ Ze Syjonu, czyli Jeruzalem, położonego około 600 metrów nad poziomem Morza Śródziemnego, można było już z daleka zobaczyć posłańca zbliżającego się z niezwykłą nowiną. Co miał on oznajmić? Poselstwo o pokojowych zamierzeniach Jehowy w stosunku do Syjonu, o Jego dobrej woli, o zakończeniu się Jego niełaski względem ludu wybranego. Dla pojmanych w Babilonie, którzy miłowali wielbienie Boga oraz Syjon, była to dobra, wprost sensacyjna nowina. Tego właśnie potrzebowali, na to czekali, tym się radowali i zachwycali.

5. (a) Co oznaczały słowa posłańca: „Twój Bóg zaczął królować”? (b) Dla kogo nogi tego zwiastuna były pełne wdzięku?

⁵ Co Jeszcze trzeba powiedzieć o treści poselstwa? Mówiło ono o panowaniu Jehowy i o sławie