swego miasta świętego, nowożytnego odpowiednika starożytnego Syjonu albo Jeruzalem — do swego ustanowionego Królestwa pod władzą Chrystusa. Nam, którzy byliśmy poprzednio więźniami, dał wolność religijną, oczekując, że będziemy z niej korzystać właściwie, to jest w sposób zgodny z Jego wyraźną wolą. Historycznym obrazem tego było wyzwolenie dawnego Izraela z ówczesnego Babilonu, a proroctwo, które się niegdyś odnosiło do owego starożytnego obrazu, odnosi się teraz do zilustrowanego wtenczas wydarzenia doby obecnej. „To zapiszą dla narodu potomnego, a lud, który ma być stworzony, chwalić będzie Pana, że wejrzał z wysokości świątnicy swojej, że z nieba na ziemię spojrzał, aby wysłuchał wzdychania więźniów, i rozwiązał na śmierć skazanych [przez wrogi Babilon], aby opowiadali na Syonie imię Pańskie [Jehowy, NW], a chwałę jego w Jeruzalemie, gdy się pospołu zgromadzą narody i królestwa, aby służyły Panu.” (Psalm 102:19-23) Polityczny syjonizm, którego wyrazem jest Republika Izrael, nie stanowi spełnienia tego proroctwa, gdyż nie nosi imienia Jehowy; nie obwieszcza Jego imienia ani w starym, ani w nowym mieście Jerozolimie, nie wychwala Go ani Mu nie służy. Zgodnie z faktami naszych dni to proroctwo spełnia się na oddanych Jehowie świadkach Królestwa, którzy zostali zebrani spośród wielu ludów i wielu politycznych królestw ziemi.

37. Co według Izajasza 52:8-10 mają czynić czuwający, którzy sobie zdają sprawę z Bożego dzieła wyzwolenia i przywrócenia?

³⁷ W obliczu tego wyzwolenia i przywrócenia świadków Bożych do właściwego stanu dla wszystkich, którzy czuwają i sobie uświadamiają Jego dzieło, nakazem chwili jest obwieszczanie o tym sprawionym przez niego zbawieniu. „Słuchaj! Stróżowie twoi podnieśli głos. Zgodnie wciąż wykrzykują z radości, bo będą widzieć twarzą w twarz, gdy Jehowa powróci do Syjonu. Rozweselcie się, zgodnie wykrzykujcie z radości, spustoszone miejsca Jeruzalem, bo Jehowa pocieszył swój lud; on odkupił Jeruzalem, Jehowa obnażył swe święte ramię przed oczami wszystkich narodów i wszystkie krańce ziemi muszą ujrzeć zbawienie pochodzące od naszego Boga.” — Izaj. 52:8-10, NW.

38. Co ludzkość rzeczywiście teraz widzi jako spełnienie tego proroctwa?

³⁸ Dlatego świat i cała ludzkość widzi, jak świadkowie Jehowy docierają nawet aż do krańców ziemi z poselstwem o Królestwie Bożym i jego błogosławieństwach, przewidzianych dla wszystkich ludzi dobrej woli. Już sama obecność i działalność tych świadków jest żywym świadectwem dokonanego przez Boga Wszechmocnego wyzwolenia ich z tego babilońskiego świata, pozostającego pod rządami Szatana Diabła. Gdziekolwiek się znajdą, podnoszą swój głos, zgodnie i radośnie obwołując dobrą nowinę. Nie są już — mówiąc językiem ducha — podobni spustoszonym obszarom starożytnego Jeruzalem, lecz w obfitości wydają owoce Królestwa Bożego. Wszędzie zgodnie wykrzykują z weselem, gdyż są wszyscy jednomyślni i dbają o zachowanie jedności.

39. (a) Z jakiego względu wspólne zamieszkiwanie braci w jedności jest dobre i przyjemne? (b) Dlaczego powinniśmy wspólnie szerzyć sławę Jehowy i wspólnie wywyższać Jego imię? (c) Dlaczego obietnica co do jedności przynosi Mu chwałę?

³⁹ Jakże zachwycający i pokrzepiający jest ten nowożytny cud w postępowaniu Jehowy ze swym ludem dla tych wszystkich, którzy miłują Boga i się tym cudem interesują! „Oto, jak dobrze i jak przyjemnie jest dla braci, gdy mieszkają razem w jedności!” (Ps. 133:1, NW) Jest to nie tylko przyjemny widok. Takie zamieszkiwanie w jedności służy jak najbardziej ku dobru danych braci duchowych i sprawia, że wszystko układa się między nimi przyjemnie. Razem zdołamy wykonać dzieło, które Bóg przewidział na obecne dni, wzmacniając i wspierając się nawzajem; to nam zapewni powodzenie. Wnętrze nasze przenika duch psalmisty Dawida, co skłania nas do okrzyku: „Szerzcie sławę Jehowy ze mną i razem wywyższajmy jego imię.” (Psalm 34:3, NW) Tak więc wspólnie szerzmy Jego sławę i wywyższajmy Jego dostojne imię, gdyż On złamał władzę nieprzyjaciela nad nami, pozbierał nas i przywiódł nas, swoich świadków, do jedności jak stado owiec w zagrodzie, nad której bezpieczeństwem czuwa Chrystus. Obiecał, że w tym rozszczepionym świecie wszyscy ludzie dobrej woli będą w jedności, i ku chwale swojej uczynił tę jedność błogosławioną rzeczywistością, oraz zachowa ją i przeniesie do swego wspaniałego nowego świata.

To nie religia przyciąga do Izraela

◆ Wielu rzekomych chrześcijan twierdzi, ze obecna reemigracja Żydów do państwa Izrael jest odpowiednikiem powrotu Żydów z Babilonu do Jeruzalem w roku 537 przed Chr. Jednak wówczas kierowali się oni pobudkami natury religijnej. Prócz tego wszyscy Żydzi — tak powracający jak i pozostali — mieszkali dotąd w tym samym kraju, w Babilonii; ci, którzy wracali, musieli się raczej liczyć z trudami niż spodziewać się polepszenia sobie warunków gospodarczych czy politycznych. Tymczasem dziś jest rzeczą zupełnie jasną, że chodzi o coś wręcz przeciwnego, w głównej mierze bowiem brane są pod uwagę względy ekonomiczne i polityczne. Dowodem tego jest z jednej strony okoliczność, że emigracja do Izraela wzrasta tam, gdzie się wzmaga antysemityzm, jak to wynika z niedawnego albo jeszcze obecnie trwającego nasilenia powrotu Żydów z Węgier, Maroka, Egiptu, Tunezji czy Polski; powodem była tu w każdym wypadku nadzieja na polepszenie warunków. Z drugiej strony statystyka wskazuje, że podczas pierwszych siedmiu lat istnienia państwa Izrael ponad 5000 Żydów więcej wróciło z Izraela do krajów zachodnich, gdzie warunki życia są korzystniejsze, niż ich przybyło z tych krajów do Izraela. Jest więc oczywiste, że w ogóle nie można porównywać przyczyn i pobudek powrotu Żydów w r. 537 przed Chr. z tymi, które skłaniają Żydów do powrotu w naszych czasach.