Pan Jezus Chrystus, zaczął wprowadzać swe „drugie owce” do „jednej owczarni”, gdzie już był zebrany ostatek „małego stadka”, aby z nich utworzyć „jedno stado” poddane „jednemu pasterzowi”. — Jana 10:16; Łuk. 12:32, NW.

ROZPRZESTRZENIANIE SIĘ DOBRODZIEJSTW

28. Ile zborów ludu Jehowy istniało podczas wojny w roku 1942 oraz ile osób składało wtedy sprawozdania z działalności kaznodziejskiej? Natomiast ile zborów i głosicieli podały ostatnie sprawozdania?

²⁸ Druga wojna światowa szalejąca w latach od 1939 do 1945 nie rozerwała jedności łączącej ostatek namaszczonych duchem i ziemską klasę „drugich owiec”. Stąd też liczba tych „owiec” wyświadczających dobro duchowym braciom Chrystusa stale wzrastała, osiągnąwszy obecnie rozmiary rzeczywiście „wielkiej rzeszy”. W roku 1942, w samym środku wojny, istniały 5232 zbory oddanego ludu Jehowy składające sprawozdania z głoszenia „dobrej nowiny o Królestwie” po całej zamieszkanej ziemi, przy czym w rozgłaszaniu tego poselstwa zbawienia brało udział 160 000 członków ostatka i „drugich owiec”. (Rocznik na rok 1943, strony 221, 222) Według ostatnich dostępnych danych istniało dwa lata temu 24 158 zborów w przeszło 190 krajach, a przeciętna liczba głosicieli czynnych co miesiąc w owym roku służby wynosiła 1 034 268 osób spośród ostatka i „drugich owiec”.

29. Co to oznacza, jeśli chodzi o wzrost liczby „drugich owiec”? Ile osób obchodziło dwa lata temu Pamiątkę śmierci Pańskiej?

²⁹ Widać z tego, że liczba „drugich owiec” już zebranych w „jedno stado” naprawdę rozrosła się do rozmiarów „wielkiej rzeszy”, gdy tymczasem ostatek „sług nowego przymierza” zmalał w tym okresie do 11 550 członków na ziemi. Tylu ich brało udział w spożywaniu emblematów: chleba i wina, w czasie Wieczerzy Pańskiej przypadającej dwa lata temu na dzień 16 kwietnia, kiedy to na całym świecie zgromadziło się 1 933 089 osób, by wspominać śmierć Pana Jezusa Chrystusa, Pośrednika nowego przymierza.

30. Jak dobrodziejstwa płynące z nowego przymierza miały się przejawić w zakresie wiedzy oraz komu jest ta wiedza udzielana?

³⁰ Nie ma więc najmniejszej wątpliwości co do tego, że dobrodziejstwa nowego przymierza już rozprzestrzeniają się na cały świat ludzki. Warunki tego nowego przymierza przewidywały, że namaszczony duchem ostatek sprzymierzonych z Bogiem miał znać Jehowę „od najmniejszego z nich aż do największego z nich”. Obecnie ostatek posiada tę wiedzę o Bogu Najwyższym i też dzieli się nią z „wielką rzeszą” wzrastającą we wszystkich stronach świata.

31. Jakie dalsze dobrodziejstwa wynikające z miłosierdzia Bożego zapowiadało nowe przymierze oraz dzięki komu stały się one udziałem ostatka?

³¹ Poza tym Jehowa zapowiedział, że w nowym przymierzu przebaczy winę i nie wspomni więcej grzechu ostatka duchowych Izraelitów. (Jer. 31:34, BT) Takie przebaczenie grzechu uzyskali oni na podstawie doskonałej ofiary, którą sam ze swego ciała złożył Pośrednik nowego przymierza, Jezus Chrystus, „Baranek Boży”.

32. Kto jeszcze zaznaje dziś takiego przebaczenia? Jak Pismo św. nazywa tych oddanych Bogu, ochrzczonych ludzi?

³² Obecnie również „wielka rzesza” tych, którzy oddali się Bogu i usymbolizowali to przez chrzest w wodzie, doznaje przebaczenia swych grzechów na podstawie krwi Baranka, Jezusa Chrystusa. Cieszą się dzięki temu pokojem z Jehową Bogiem i zostali zaliczeni do Jego „ludzi dobrej woli”. (Łuk. 2:14, Db) Jezus w przypowieści o owcach i kozłach nazywa ich „sprawiedliwymi”. Objawienie 7:9, 14 przedstawia ich jako ‚ubranych w białe szaty’, które obmyli i wybielili „w krwi Baranka”. Stąd Bóg darzy ich obecnie uznaniem i dlatego „pełnią dla niego świętą służbę dniem i nocą w jego świątyni”, a On ociera każdą łzę z oczu ich. — Obj. 7:15-17, NW.

33. (a) Czy dużo ludzi żyjących dziś na ziemi korzysta z dobrodziejstw nowego przymierza? Dzięki czyjej służbie kaznodziejskiej? (b) Jaka obietnica się dopełni, gdy ci zakończą swą ziemską służbę?

³³ Namaszczony duchem ostatek „sług nowego przymierza” nadal pełni służbę kaznodziejską, wspierany w tym przez „drugie owce”, a „wielka rzesz korzystających z dobrodziejstw ich służby na ziemi nie przestaje się rozrastać. Dlatego też — choć nowe przymierze z Bogiem nie obejmuje całego świata ludzkiego — wynikające z niego dobrodziejstwa coraz bardziej rozprzestrzeniają się po świecie, udostępniając ludziom o usposobieniu owiec życiodajną wiedzę o Jehowie Bogu i Jego już sprawującym władzę Królu Jezusie Chrystusie, a to ku ich wieczystemu zbawieniu. (Jana 17:3) W słusznym przez Boga wyznaczonym czasie ostatek zakończy swą ziemską służbę. Zgodnie z obietnicą Jezusa Chrystusa połączy się z nim w niebie. — Łuk. 22:28-30.

34. Jakie funkcje będą wtedy pełnili ci słudzy Boży? Kto na ziemi zazna dobrodziejstw wynikających ze spełnienia celu nowego przymierza?

³⁴ „Królestwo kapłanów”, skutecznie wyłonione za pośrednictwem nowego przymierza Bożego, będzie wtedy już kompletne. Jego członkowie będą pełnić swą królewską i kapłańską służbę u boku wielkiego Króla i Kapłana, Jezusa Chrystusa, zobrazowanego przez Melchizedeka. Wówczas też w okresie tysiącletniego panowania Chrystusa cały świat ludzki, to jest żywi i zmarli, w nigdy dotąd nie widzianych rozmiarach skorzystają z dobrodziejstw wynikających z faktu, że Bóg zwycięsko doprowadził do spełnienia celu, jaki miłościwie zamierzył, tworząc nowe przymierze. — Obj. 20:4-6; 21:3, 4.

Radość z uczty duchowej pod hasłem „Synowie Boży — synami wolności”

WOLNOŚĆ jest upragnionym celem wszystkich ludzi, bez względu na ich rasę, religię czy narodowość. Niemniej jednak zadowalające zadośćuczynienie temu pragnieniu wciąż wymyka się ogromnej większości mieszkańców świata. A przecież wolność albo swoboda jest osiągalna. Okręgowe zgromadzenia świadków Jehowy, jakie odbyły się ubiegłego lata w różnych miejscowościach Stanów Zjednoczonych, Kanady i Wysp Brytyjskich pod hasłem: „Synowie Boży — synami wolności”, wykazały ponad wszelką wątpliwość, że lud Boży w obfitej mierze cieszy się chrześcijańską wolnością.

Świadkowie Jehowy są ludem wyzwolonym, są ludem wolnym w sensie duchowym. Starannie opracowany program tych zgromadzeń okręgowych miał właśnie służyć zabezpieczeniu i rozszerzeniu swobody, jaką się obecnie cieszą. W każdym z dwudziestu miast, w których odbywały się kongresy, program był po większej części taki sam. Przez wszystkie pięć dni ich trwania przewijał się temat, który był odbiciem tak radości, jak i ostrzeżenia, wyrażonego prze apostoła Pawła w Liście do Galatów (5:1, BT): „Ku wolności wyswobodził nas Chrystus. A zatem trwajcie w niej i nie poddawajcie się na nowo po jarzmo niewoli.”

Do zgromadzonych tłumów liczących łącznie setki tysięcy osób, przewodniczący poszczególnych kongresów kierowali wezwanie: „Słuchajcie! Słuchajcie! Słuchajcie! Jehowa Bóg zgotował możliwość i zwołał swój lud na to miejsce. Ponieważ jest Bogiem celowego działania, więc ma coś do powiedzenia. Dlatego słuchajcie!” A słuchacze rzeczywiście odnieśli obfite błogosławieństwa. Cóż więc usłyszeli?

Pierwszym takim błogosławieństwem było chyba słuchanie melodii i pieśni z nowego śpiewnika pt. Śpiewajcie i grajcie w sercach swoich. Lśniąca okładka tego śpiewnika powodowała wrażenie, jak gdyby się patrzyło na całe morze mieniących się purpurowych kwiatów. Na wielu kongresach każdej pieśni towarzyszyły wyrazy radości i oklaski!