je trochę inaczej, sprawdź, co jest lepsze. Z czytania publicznego chciałbyś przecież wywiązać się dobrze, przyłóż więc trochę uwagi do poprawnej wymowy imion biblijnych. — 1 Tym. 4:13.

TŁUMACZENIE RZECZOWNIKÓW HEBRAJSKICH

Rzeczowniki (imiona osób, nazwy miejsc i przedmiotów) są niekiedy trudne do przetłumaczenia z języków biblijnych na używane dzisiaj. Nie ma przecież żadnego starożytnego słownika, do którego tłumacz mógłby zajrzeć, aby znaleźć dokładną definicję tego czy innego wyrazu napisanego, załóżmy, przed trzema tysiącami lat.

Uczeni włożyli wiele wysiłku w ustalenie dokładnego znaczenia poszczególnych słów hebrajskich, między innymi porównując je z wyrazami występującymi w językach pokrewnych, takich jak arabski. Uznano na przykład, że hebrajskie słowo sis oznacza jerzyka, ponieważ tego ptaka nadal określa się słowem sis po arabsku (Jer. 8:7, NW). Ponadto nazwy ptaków i zwierząt, występujące w Biblii, bywają wyrazami onomatopeicznymi (dźwiękonaśladowczymi, naśladującymi takie dźwięki spotykane w świecie zwierzęcym, jak kwokanie, pohukiwanie i kwakanie, co pozwala je utożsamić z kurami, sowami i kaczkami). Okazuje się na przykład, że hebrajskie słowo sis odpowiada przenikliwemu krzykowi si-si-si; wydawanemu przez jerzyka, zupełnie podobnie jak polska nazwa kukułki nawiązuje do jej wołania ku-ku.

Mimo wszystko wskutek niedostatku źródeł informacji tłumacze nie są pewni co do dokładnego znaczenia każdego z użytych w Biblii rzeczowników. Hebrajskie słowo tinszemet (występujące w księdze Kapłańskiej 11:18) bywało już utożsamiane przez poszczególnych nowożytnych tłumaczy z derkaczem, puchaczem, ibisem i łabędziem.

Przyszły postęp wiedzy z pewnością odsłoni dokładne znaczenie takich wątpliwych (i można dodać: stosunkowo mało ważnych) określeń. W gruncie rzeczy niektóre szczegóły zostaną bez wątpienia wyjaśnione dopiero przez bezpośrednie wypowiedzi tych, którzy żyli w czasach spisywania Biblii. Dowody takie będą dostarczone w nowym porządku Bożym, gdy starożytni Hebrajczycy i inni ludzie powrócą ze śmierci dzięki obiecanemu zmartwychwstaniu „sprawiedliwych i niesprawiedliwych”. — Dzieje 24:15; Jana 5:28, 29.

Pytania czytelników

● Dlaczego w Psalmie 102:26, 27 i w Liście do Hebrajczyków 1:10, 11 czytamy o niebie i ziemi, że „przeminą” oraz „jak szata się zestarzeją”? — Hawaje.

Starając się odpowiedzieć na to pytanie, niejeden zapewne zwróciłby uwagę na fakt, że w Biblii określenia „niebo” i „ziemia” nie zawsze odnoszą się do literalnych niebios i ziemi. Na przykład w Psalmie 96:1 (według przekładu zwanego „Biblią gdańską”) znajdujemy zachętę, aby „wszystka ziemia” zaśpiewała „nową pieśń”. Rzecz oczywista, iż w tym wypadku chodzi o ludzi mieszkających na ziemi. Pismo święte wspomina także o konieczności walki przeciw „złym mocom duchowym w miejscach niebiańskich” (Efez. 6:12, NW). Stąd wniosek, że właśnie owe złe moce duchowe stanowią swoiste „niebo” nad społecznością złych ludzi. Zresztą i o samym Diable jest mowa jako o „bogu tego systemu rzeczy” (2 Kor. 4:4, NW). Na podstawie tych przesłanek niektórzy byliby gotowi wnioskować, iż niebo i ziemia wspomniane w Psalmie 102:26, 27 (które to wersety są przytoczone w Liście do Hebrajczyków 1:10, 11) odnoszą się do złych niebios złożonych z Szatana i jego demonów, którzy sprawują władzę nad ziemią utworzoną z odstręczonych od Boga mas ludzkości. Czy jednak ten urywek tekstu biblijnego sam w sobie pozwala na takie zastosowanie?

W Psalmie 102:26, 27 czytamy: „Ty [Boże] niegdyś założyłeś ziemię i niebo jest dziełem rąk Twoich. Przeminą one, Ty zaś pozostaniesz. I całe one jak szata się zestarzeją: Ty zmieniasz je jak odzienie i ulegają zmianie”. Nasuwa się więc pytanie: Czy można Bogu przypisać stworzenie złych niebios i złej ziemi?

Wprawdzie można by było dowodzić, że