WALKA O WŁADZĘ TOCZĄCA SIĘ OBECNIE

W proroctwie opisującym wydarzenia, jakie miały nastąpić w naszych czasach, powiedziano: „W czasie końca król południa wda się z nim [królem północy] w przepychanie; król północy przypuści na niego szturm z rydwanami i konnicą [czyli ciężkim uzbrojeniem] i licznymi okrętami; [król północy], na pewno wkroczy do krajów i je zaleje, i przejdzie” (Dan. 11:40).

Chyba ci wiadomo, że po drugiej wojnie światowej ideologia i polityczne wpływy „króla północy” objęły ogromne obszary, a to pomimo wszczynania wojen w celu zapobieżenia jego postępom. Przyszłość pokaże, jak daleko uda mu się ‛wkroczyć, pozalewać i przejść’; tymczasem współczesny „król południa” usiłuje przeszkodzić mu we wdzieraniu się do tak zwanego wolnego świata. Tak to obaj przeciwnicy wdają się „w przepychanie”, które doprowadziło do szaleńczego wyścigu zbrojeń na ziemi i w przestrzeni kosmicznej. Zarazem oskarżają się wzajemnie o chęć zdobycia panowania nad światem.

Daniel pisze dalej: „I rzeczywiście [król północy] rozciągnie władzę na ukryte skarby (...) i na wszystkie rzeczy pożądane Egiptu. A Libijczycy i Etiopczycy znajdą się na jego śladach” (Dan. 11:43). Może tu chodzić o bogactwa naturalne; nowożytnemu „królowi północy” podlegają obszary obfitujące w złoża mineralne łącznie z ropą naftową. Wywiera on też silny wpływ na terytoria nie należące do niego, ale zasobne w surowce. Doprawdy warto, żebyśmy wszyscy śledzili z zainteresowaniem, czy zdoła jeszcze rozszerzyć swoją kontrolę nad nimi oraz jak daleko sięgnie jego oddziaływanie ekonomiczne.

KTO ZWYCIĘŻY?

Co wszakże powstrzymuje tych „królów” od przystąpienia do otwartej, decydującej rozgrywki wojennej? Głównie strach przed wzajemnym wyniszczeniem wskutek użycia broni jądrowej. Wolą zawierać różne układy, chociaż te rzadko bywają respektowane. Daniel przepowiedział, że „przy jednym stole będą mówić kłamstwo, nie osiągną jednak nic, ponieważ nie nadszedł jeszcze kres ustalonego czasu” (Dan. 11:27, BT).

Zapewne chciałbyś wiedzieć, do czego w końcu dojdzie: Czy obaj „królowie” zawrą trwały pokój? Czy raczej jeden pokona drugiego? Oparta na proroctwach Słowa Bożego odpowiedź na oba te pytania brzmi: Nie! A dlaczego? Otóż pokona ich trzeci król, który obejmie panowanie nad światem. Nastąpi więc zmiana władzy — i to już wkrótce!

Zmiana władzy tuż, tuż!

WIĘKSZOŚĆ ludzi przeoczała dotąd pewną bardzo ważną sprawę: Otóż narody walczące o panowanie nad światem uchylają się od uznania faktu, że poza nimi istnieje jeszcze inna, znacznie większa władza i zwierzchność. Nie liczą się z tym, iż „Najwyższy jest władcą nad królestwem ludzkim. Może je dać, komu zechce” (Dan. 4:22, Biblia Tysiąclecia, wydanie II). Kogo wszechmocny Bóg zamierza uczynić Królem całej ziemi? Kiedy ten Król przejmie władzę nad światem?

JESZCZE JEDEN KRÓL

Zanim Daniel napisał o „królu północy” i „królu południa”, już oglądał taką proroczą wizję króla wybranego przez Boga: „Oto na obłokach nieba przybywa jakby Syn Człowieczy. Podchodzi do Przedwiecznego [Boga Jehowy] (...). Powierzono Mu panowanie, chwałę i władzę królewską, a służyły Mu wszystkie narody, ludy i języki. Panowanie Jego (...) nie przeminie, a Jego królestwo nie ulegnie zagładzie” (Dan. 7:13, 14, BT).

W dalszej części tego widzenia przedstawiono mu następujące kolejno po sobie mocarstwa światowe pod postacią różnych bestii. Istotnie, ‛człowiek panuje nad człowiekiem z jego krzywdą’, dopuszczając się często najdzikszych okrucieństw (Kazn. 8:9). Sprawuje zresztą władzę pod bestialską kontrolą zbuntowanych książąt duchowych, a najważniejszym z nich jest sam Szatan (Dan. 7:17; 10:13; por. Obj. 12:9; 13:2-4). W przeciwieństwie do tego ów przypominający „jakby Syna Człowieczego” otrzymuje prawo do sprawowania władzy bezpośrednio od Boga Jehowy. Tak ustanowiony Król posiada zalety, jakie przystoją władcy rządzącemu ludźmi, którzy zostali pierwotnie stworzeni „na obraz Boży” (Rodz. 1:27). Ale kto to jest?

Kiedy 1900 lat temu na ziemi przebywał Jezus, określenie „Syn Człowieczy” odniósł on do siebie. Stawszy się stworzeniem ludzkim, był dosłownie synem człowieczym i w sposób doskonały przejawiał takie wspaniałe właściwości, jak miłość, współczucie oraz sprawiedliwość. Oddał też swoje życie za ludzi, występując tym samym w roli ich najbliższego krewnego — prawdziwego „Syna Człowieczego” (Mat. 20:28; Hebr. 2:11-17).

Jezus w nawiązaniu do proroctwa Daniela powiedział również: „Zobaczą Syna człowieczego przychodzącego na obłokach nieba z mocą oraz wielką chwałą”. Później przedstawił siebie obrazowo, podobnie oświadczając: „Kiedy Syn człowieczy przybędzie w chwale (...), wtedy zasiądzie na swym chwalebnym tronie” (Mat. 24:30; 25:31). Dzisiaj nie jest już człowiekiem ani nie przebywa na ziemi. Od czasu swej śmierci i zmartwychwstania w roku 33 n.e. jest na obraz Boży niebiańskim duchem. W przeciwieństwie do władców ludzkich jest to jedyny Król „mający nieśmiertelność, który mieszka w nieprzystępnym świetle, którego nikt z ludzi nie widział i widzieć nie może” (1 Tym. 6:16). Władza jego Królestwa nigdy nie będzie wykazywać bestialskich cech złych duchów, które wywierają wpływ na rządy ludzkie.

Zatem Jezus jest jedynym Królem, którego Bóg wyznaczył na swego Mesjasza, czyli Chrystusa, i upoważnił do objęcia zwierzchnictwa nad całą ziemią (Dan. 7:14). Znaczy to, że wszystkim ludzkim formom sprawowania władzy, w tym także „królowi północy” i „królowi południa”, musi być położony kres, a ich miejsce zajmie Królestwo Boże powierzone Chrystusowi (Dan. 2:44; por. Ps. 2:7, 8, 12).

„WIELKI KSIĄŻĘ” OBEJMUJE WŁADZĘ

Jednakże Jezus nie zaczął panować nad ludzkością w 33 roku n.e. Musiał przez pewien czas na to czekać. Dopiero po tym okresie Jehowa upoważnił go do ‛wyruszenia na podbój między swoich nieprzyjaciół’ (Ps. 110:1, 2; Dzieje 2:32-36). Daniel przepowiedział tę zmianę następującymi słowami: „W tym czasie wystąpi też Michał, wielki książę (...). I z pewnością nastanie czas takiej udręki, jakiej do tej pory nie sprowadzono, odkąd powstał naród” (Dan. 12:1).

Proroctwo to Daniel podał po zapowiedzi dotyczącej punktu szczytowego w zmaganiach „króla północy” i „króla południa” w obecnym „czasie końca”. W tym stadium jeden z owych „królów” miał ‛wyruszyć w wielkiej złości’, by zgładzić dużo ludzi (Dan. 11:40, 44, 45, Biblia warszawska). Dopiero wtedy Michał, „który się ujmuje” za ludem Bożym, przystąpi do zdecydowanego działania, żeby go ocalić (por. Dan. 11:2, 3, 7, 20, 21; 12:1).

Ale co to wszystko ma wspólnego z Jezusem? Pamiętajmy, że proroctwo Daniela powiązał on ze swoim zapewnieniem, iż w przyszłości zostanie Królem. W tym też związku myślowym wspomniał o bezprzykładnym „wielkim ucisku” (Mat. 24:21, 29-31). Wyraźnie się tu powołał na ‛czas udręki’, o którym Daniel nadmienił, mówiąc o Michale (por. Mat. 24:15; Dan. 11:31). Tym samym Jezus dał się poznać jako Michał, który powstanie, by objąć władzę.

Jezus i Daniel proroczo nakreślili te szczegóły, gdy opisywali