winorośli, wyjaśniając: „Jam jest krzew winny prawdziwy, a Ojciec mój jest winogrodnikiem. Każdą latorośl [gałąź, NW], która we mnie owocu nie przynosi, odcina, a każdą, która przynosi owoc, oczyszcza, aby obfitszy owoc przynosiła. (...) Jeśliby kto nie mieszkał we mnie [nie pozostawał w jedności ze mną, NW], precz wyrzucony będzie, jak latorośl, i uschnie.” — Jana 14:6; 15:1-16, NT.

16. Jakie owoce wydaje trzymanie się organizacji Jehowy i jak się to objawia?

¹⁶ Niezgoda raczej niż jedność tkwi u korzeni uschłych gałęzi chrześcijaństwa, jeśli na przykład z książki The World Almanac (rodzaj kalendarza) na ubiegły rok można się dowiedzieć, że jedno z czołowych wyznań dzieli się na 27 odłamów, inne na 21 itd. Natomiast prawdziwą chrześcijańską jedność i jej owoce widać wśród mężczyzn, niewiast i dzieci, z których składa się Społeczeństwo Nowego Świata. Panuje między nimi jedność myśli, jedno zrozumienie i docenianie Pisma Świętego, ponieważ stanowią cząstkę organizacji Jehowy. Znają też tylko jednolitość działania, współpracując z sobą w zgodnym wykonywaniu na całym świecie służby Królestwa. W następstwie tego, że trzymali się organizacji i wydawali dobre owoce, towarzyszył im duch Jehowy i oczyścił ich ze zgubnych tradycji oraz wzmocnił ich, aby mogli wydawać jeszcze więcej owocu. Jehowa pouczył ich o swej drodze i prowadzi ich ścieżkami sprawiedliwości przez wzgląd na swoje imię.

Chodzić w imieniu Jehowy

1. Jakie proroctwo z czwartego rozdziału Micheasza spełnia się teraz w sposób widoczny?

NASTAŁ czas, w którym coraz więcej ludzi poznaje drogę Jehowy i wstępuje na nią. Zostało to już dawno temu przepowiedziane pod natchnieniem przez proroków Izajasza i Micheasza. Czwarty rozdział Micheasza rozpoczyna się takimi słowami: „Ale się stanie w ostateczne dni, że utwierdzona będzie góra domu Pańskiego [Jehowy, AS] na wierzchu gór, i wywyższona nad pagórki, a narody się do niej zbiegać będą. I pójdzie wiele narodów, mówiąc: Pójdźcie, a wstąpmy na górę Pańską [Jehowy], to jest do domu Boga Jakubowego, a będzie nas nauczał dróg swoich, i będziemy chodzili ścieżkami jego.” (Mich. 4:1, 2) Ten tekst mówi o czasach, w których właśnie żyjemy, o ‚dniach ostatecznych’. Po roku 1914 Król Jehowy, Chrystus Jezus, został wyniesiony na tron w niebiosach i zaczął panować pośród swoich nieprzyjaciół. Jednym z dowodów jego obecności jest fakt, że dobra nowina o Królestwie jest kazana na całej zamieszkanej ziemi, w wyniku czego właściwie usposobieni ludzie ze wszystkich narodów zwracają się ku prawdziwemu wielbieniu, poznają drogę Jehowy i odtąd chodzą Jego ścieżkami. Na przykład w ubiegłym roku służby 86 345 osób symbolizowało przez chrzest swoje oddanie się Jehowie. Chociaż przywódcy religijni próbowali zrobić wszystko, co było w ich mocy, aby powstrzymać ten napływ ludzi na drogę Jehowy, i chociaż zwrócili się nawet do władzy państwowej o czynne wystąpienie przeciw dziełu i zakazanie go, jak to uczynili na przykład w Abisynii i w Dominikanie, nie odniosło to jednak zamierzonego skutku. Skoro ludzie dobrej woli rzeczywiście poznają drogę Jehowy i wstąpią na Jego ścieżkę, mówią potem zdecydowanie: „My chodzić będziemy w imieniu Pana [Jehowy, AS], Boga naszego, na wieki wieków.” — Mich. 4:5.

2. (a) Jakie zaproszenie jest obecnie rozgłaszane? (b) Dlaczego lud Jehowy jest ludem szczęśliwym?

² Na ludzie Jehowy jawnie spoczywa Jego błogosławieństwo. Zamiast wzorować się na dążeniach starego świata i nadal wojować ze swymi braćmi z innych krajów, członkowie tego ludu przekuwają swe miecze na lemiesze i rozgłaszają pokojowe zaproszenie: ‚Pójdźcie, a wstąpmy na górę Jehowy.’ Jest to zaproszenie do wzięcia udziału w prawdziwym wielbieniu. Micheasz wyjaśnia, że ci, którzy służą Jehowie, nie są bojaźliwi ani przejęci strachem; powiada przecież: „Nie będzie nikt, co by ich przestraszył; bo to usta Pana zastępów mówiły.” Dlatego też w każdym kraju na całym świecie słudzy Jehowy zajęli bezkompromisowe stanowisko na rzecz prawdziwego wielbienia, a to bez względu na sprzeciwy, z jakimi się spotykają. Przy czystym wielbieniu obstają niezachwianie nawet aż do śmierci. Świadectwo Pisma Świętego niejednokrotnie podkreśla fakt, że drogą Jehowy nie jest pierwsza lepsza drożyna, lecz jest nią ta właściwa droga, której On wytycza kierunek. Podczas gdy ludzie z narodów będą aż do samego Armagedonu chodzić w imieniu swego boga, boga starego świata, to ci, którzy chodzą stale drogą Jehowy, rozumieją też konieczność uznania i uczczenia tego imienia, które Bóg obrał sobie za własne, osobiste imię. Nic dziwnego, że świadkowie Jehowy są ludem szczęśliwym! To właśnie trzymanie się tej drogi daje im duchowy dobrobyt, tak iż każdy siedzi pod swym krzewem winnym i pod swoim figowym drzewem.

3, 4. Jak ważna jest znajomość imienia Bożego? O co powinniśmy się starać?

³ Wiele ludzi dotąd nie zwróciło uwagi na to wzniosłe imię, gdyż wprowadzeni w błąd przez pojęcie trójjednego boga wierzą, że imię Ojca to „Jezus”. Tymczasem Jezus sam powiedział w modlitwie do