naprawdę trzeba zostać oddanym Bogu, ochrzczonym świadkiem Jehowy? Owszem! Wymagane jest dokonanie takiego wyboru, na jaki wskazano w Księdze Micheasza 4:5: „Co się bowiem tyczy wszystkich ludów, każdy będzie chodzić w imieniu swego boga; ale my ze swej strony będziemy chodzić w imieniu Jehowy, naszego Boga, po czas niezmierzony, już na zawsze”. Trzeba się przyłączyć do śpiewania „pieśni Mojżesza, niewolnika Bożego, i pieśni Baranka”, której słowa brzmią:

¹⁷ „Wielkie i cudowne są Twe dzieła, Jehowo, Boże Wszechmocny. Sprawiedliwe i prawdziwe są Twe drogi, Królu wieczności. Któżby się Ciebie nie bał naprawdę, Jehowo, i nie wychwalał Twego imienia, skoro Ty sam jesteś lojalny? Wszystkie narody bowiem przyjdą i przed Tobą będą oddawać cześć, gdyż stały się jawne Twoje sprawiedliwe rozporządzenia” (Obj. 15:3, 4).

18. Dlaczego końcowe pytanie i odpowiedź Micheasza są słuszne w odniesieniu do Jehowy?

¹⁸ Jehowa w swej lojalności dotrzyma wszystkich danych nam obietnic, także tych, które przedłożył patriarsze Abrahamowi oraz jego wnukowi Jakubowi, czyli Izraelowi; toteż za pośrednictwem swego Syna, Jezusa Chrystusa, będzie błogosławił wszystkim rodzinom i narodom na ziemi. Sam Jehowa wystąpi w roli, którą zobrazował Abraham, a więc w roli Większego Abrahama. Z uwagi na jego niewzruszoną lojalność, okazywaną nam aż dotąd, możemy śmiało przyłączyć się do końcowych słów Micheasza i powiedzieć:

„Któż jest Bogiem podobnym Tobie, wybaczającym błąd i pomijającym wykroczenie ostatka swego dziedzictwa? Z pewnością nie będzie On trwał w gniewie na zawsze, gdyż upodobał sobie serdeczną życzliwość. Okaże nam znowu miłosierdzie; opanuje nasze błędy. W głębiny morskie wtrącisz wszystkie ich grzechy. Przejawisz prawdomówność jak wobec Jakuba, serdeczną życzliwość jak wobec Abrahama, co zaprzysiągłeś naszym praojcom z dni starodawnych” (Mich. 7:18-20).

19. Kto jest niezrównanym Bogiem? Czyją służbę powinniśmy pełnić gorliwie teraz, „pod koniec dni”?

¹⁹ Nie ma Boga podobnego Panu Wszechwładnemu, Jehowie, Bogu i Ojcu naszego Pana, Jezusa Chrystusa. Z zapałem więc wykonujmy czystą służbę oddawania Mu czci — zarówno teraz, „pod koniec dni”, jak i na zawsze.

Niewidomy Świadek Jehowy ratuje życie człowiekowi

Vicente ma 75 lat, a ponadto jest niewidomy. Mieszka w Hiszpanii, gdzie od 5 lat pełni służbę pioniera pomocniczego. Każdego miesiąca rozpowszechnia około 110 czasopism oraz prowadzi trzy studia biblijne. Pewnego razu w chłodny wieczór zimowy nie zjawił się jego przyjaciel, który miał z nim iść na odwiedziny ponowne, umówione u zainteresowanego na godzinę 21⁠¹⁵. Ponieważ było jeszcze trochę za wcześnie na tę wizytę, a Vicente nie chciał marnować czasu czekając, postanowił samodzielnie wstąpić do kogoś w ramach pracy od domu do domu. Człowiek, który otworzył mu drzwi, potraktował go życzliwie, wysłuchał świadectwa o nadziei Królestwa i przyjął dwa zaproponowane mu czasopisma. Parę tygodni później, gdy znowu go odwiedzono, aby doręczyć najnowsze wydania czasopism, mężczyzna ten powiedział: „Panie Vicente, gdyby pan nie przyszedł do mnie tamtego wieczora, nie rozmawialibyśmy ze sobą dzisiaj. Postanowiłem się zastrzelić pistoletem. Wtedy pragnąłem jedynie śmierci, ale teraz, gdy przeczytałem te pisma i dowiedziałem się coś niecoś o Królestwie Bożym, coraz silniej odzywa się we mnie pragnienie życia”.