wyraźnie zarysowało się odstępstwo, gdy rzekomo chrześcijańscy przywódcy zaczęli się odwracać od prawdziwej nauki i czystego wielbienia, zaś dopełnienie tego procesu nastąpiło w roku 325 n.e., gdy cesarz Konstantyn ustanowił katolicyzm i do tej religii państwowej imperium rzymskiego wcielił między innymi pogańską naukę o „trójcy”, którą odtąd traktowano jako „centralną doktrynę religii chrześcijańskiej”.b Jakże to podobne do poczynań Achaza, który ołtarz Jehowy ze świątyni w Jeruzalem, ośrodka prawdziwego wielbienia Boga, zastąpił pogańskim ołtarzem kultu bałwochwalczego! — 2 Król. 16:10-18.

¹⁵ Jak wówczas Achaz dokonał w świątyni różnych zmian i popierał w całym kraju kult Baala, tak też odszczepieńcze „wilki” doprowadziły do rozkładu struktury zboru chrześcijańskiego. Wyodrębniły się jako klasa duchownych, panująca nad laikami w organizacji fałszywego wielbienia. Jeden z kardynałów przyznał kiedyś, że Kościół katolicki przejął „elementy strukturalne i uboczne z kultu demonów”, twierdząc jednak, jakoby „zostały uświęcone przez przyjęcie do Kościoła”.c Z biegiem czasu odstępcze chrześcijaństwo przyjęło pochodzącą od greckiego filozofa Platona naukę o wrodzonej nieśmiertelności duszy ludzkiej i dodało do tego dogmaty o „ogniu piekielnym” i „czyśćcu”.d Nie poprzestając na opowieściach o mękach po śmierci, katolicka inkwizycja wprowadziła w trzynastym stuleciu dla „heretyków” ogniste męki jeszcze za życia. Katolickie wyprawy krzyżowe złożyły na ołtarzu wojny dalsze ofiary z życia niewinnych ludzi.

16. W czym zawiódł protestantyzm?

¹⁶ Później w XVI stuleciu wielka reformacja wyłoniła protestantyzm. Wprawdzie początkowo protestantyzm zwalczał niektóre nadużycia jaskrawo obciążające katolicyzm, lecz mimo wszystko nie wyzbył się większości „elementów... z kultu demonów”. Bardzo szybko dał się wciągnąć w wojny i w politykę nominalnego chrześcijaństwa. Skłócone między sobą odłamy protestantyzmu nie znalazły żadnego rozwiązania dzisiejszych problemów świata.

17. (a) Co zobrazowała śmierć Achaza? (b) Jakiego wyboru dokonały wtedy religie chrześcijaństwa, do czego to doprowadziło, i dlaczego?

¹⁷ W roku 745 p.n.e. król Achaz zmarł i fakt ten oznaczał koniec określonej ery. Podobnie też rok 1914 n.e. położył kres „wyznaczonym czasom narodów”, w których Bóg dopuszczał, by władze nad ziemią bez przeszkód dzierżyły nacjonalizm i jego bóstwa. Potem z chwilą wybuchu pierwszej wojny światowej zaczęły się trwające po dziś dzień „bóle udręki”. (Łuk. 21:24; Mat. 24:8, NW) Ogarnięte szałem wojennym, religie rzekomo chrześcijańskie zamiast za jednością chrześcijan opowiedziały się za nacjonalizmem. Kapłani zachęcali katolików do zabijania katolików, protestantów do zabijania protestantów. Odstępcze rozgałęzienia tak zwanego „chrześcijaństwa” okazały się pod względem duchowym tak samo martwe, jak martwy jest w sensie literalnym król Achaz. Dały dowód, że nie ma już w nich chrześcijan, podobnie jak Izrael stracił ostatecznie cokolwiek miał wspólnego z ludem Bożym, gdy go zawojowali Asyryjczycy i przesiedlili mieszkańców do odległych obszarów swego imperium. A dlaczego? „Dlatego, że nie słuchali głosu swego Boga (...). Nie słuchali i nie spełniali.” — 2 (4) Król. 18:12, BT; Dan. 11:29.

WYŁANIA SIĘ CZYSTE WIELBIENIE!

18, 19. (a) Kto jest Orędownikiem prawdziwego wielbienia Jehowy? (b) W jakim sensie Ezechiasz zobrazował tego Orędownika i jego dzieło?

¹⁸ Jehowa ma jednak Orędownika prawdziwego wielbienia! Orędownik ten nie zawodzi w krytycznej chwili. Jest nim Założyciel prawdziwego chrystianizmu, Król namaszczony przez Jehowę, Chrystus Jezus. Psalmista słusznie napisał o nim proroczo: „Sprawiedliwość miłujesz, wstrętna ci nieprawość, toteż Bóg, twój Bóg, namaścił ciebie olejkiem radości hojniej niż twych towarzyszy.” — Ps. 45:8, BT.

¹⁹ Jednym z „towarzyszy” Jezusa, współuczestniczących wraz z nim w przymierzu co do Królestwa, które Jehowa zawarł z Dawidem, był syn Achaza, prawy król Ezechiasz. Imię jego znaczy: „Jehowa posilił”. Wydaje się, że zanim Jehowa ustanowił Ezechiasza królem nad Judą, już rządził on przez jakiś czas u boku Achaza. Bez wątpienia zaczął wówczas udzielać silnego poparcia czystemu wielbieniu. W dobie współczesnej Chrystus tak samo rozpoczął dzieło przygotowawcze wśród szczerych chrześcijan na ziemi, zanim jeszcze objął władzę Królestwa. Właśnie w związku z tym zaczęto w roku 1879 publikować czasopismo Strażnica (w języku angielskim), które od razu zdecydowanie opowiedziało się za chrześcijańską nauką o okupie i innymi prawdami biblijnymi.

20. (a) Jakie proroctwa spełnił Jehowa na Chrystusie w roku 1914 i później? (b) W jaki sposób „wybrani” dostępują ocalenia?

²⁰ Następnie w przełomowym roku 1914 Jehowa przekazał Chrystusowi w niebie władzę nad Królestwem i tym samym spełnił na nim następujące proroctwo: „Laskę twej mocy pośle Jehowa z Syjonu, mówiąc: ‚Wyrusz na podbój między twoich nieprzyjaciół.’” (Ps. 110:2, NW) Natychmiast ów Orędownik Boży przystąpił do wyrzucenia z nieba Szatana, głównego swego nieprzyjaciela, i strącił go w pobliże ziemi. Oznaczało to „biada ziemi”, takie „biada”, jakie wokół siebie dostrzegamy dzisiaj wszędzie. (Obj. 12:7-9, 12) Bóg jednak skrócił czas ucisku, który spadł na Jego wrogów, aby umożliwić ocalenie „wybranych”. (Mat. 24:21, 22) Jakim sposobem mieli być ocaleni? Przez przyprowadzenie do czystego wielbienia w duchowej świątyni Jehowy. Naprawdę zachwycić może człowieka prześledzenie, jak śmiałe poczynania Ezechiasza w Judzie unaoczniły przywrócenie przez Chrystusa w czasach nowożytnych prawdziwego wielbienia wśród „chwalców” Jehowy na ziemi.

21. Co przedstawiało bezzwłoczne otwarcie i naprawienie drzwi świątyni przez Ezechiasza?

²¹ Zaraz na początku swego panowania Ezechiasz uczynił coś, co mu bardzo leżało na sercu. „Otworzył drzwi domu Pańskiego i poprawił je.” (2 Kron. 29:3) Trzeba było przywrócić czyste wielbienie! Podobnie też z chwilą usunięcia Szatana i jego demonów z nieba Jehowa i Jego królewski Syn przystąpili do spełnienia proroctwa Malachiasza: „Nagle przybędzie do swej świątyni Pan [Jehowa], którego wy oczekujecie, i Anioł Przymierza [Chrystus], którego pragniecie. Oto nadejdzie, mówi Jahwe Zastępów. (...) Usiądzie tedy, jakby miał przetapiać i oczyszczać srebro, i oczyści synów Lewiego, (...) a wtedy będą składać dla Jahwe ofiary w sprawiedliwości. Wtedy będzie miła dla Jahwe ofiara Judy i Jerozolimy, jak za dawnych dni i lat starożytnych.” (Mal. 3:1-4, BT) W roku 1918, jeszcze w toku pierwszej wojny światowej, rozpoczęło się nagle dzieło oczyszczania i przetapiania osób mających się za chrześcijan; wypadło ono na korzyść tych, którzy się byli odwrócili od skażonych wyznań chrześcijaństwa i zaczęli służyć Jehowie w sprawiedliwości.

22. Jak począwszy od roku 1919 demaskowane jest „to, co nieczyste”?

²² Nie pora była zakrywać plugawe postępowanie odstępczego chrześcijaństwa, którego się ono dopuszczało w okresie „czasów narodów” i nawet po ich upływie! Toteż Chrystus Król jak gdyby powtórzył rozkaz, wydany niegdyś przez Ezechiasza: „Wynieście to, co nieczyste, z miejsca świętego.” (2 Kron. 29:5, BT) Chrześcijaństwo, winne podżegania do wojen i masowego przelewu krwi, musiało być zdemaskowane; trzeba było wyjawić, że jest osądzone i odrzucone przez Jehowę. Uwolnienie w roku 1919 chrześcijańskich świadków Jehowy z jarzma babilońskiego ukazało, że religia chrześcijaństwa upadła, podobnie zresztą jak całe ogólnoświatowe mocarstwo religii demonicznej. Dzisiaj, będąc obiektem „zdumienia i drwin”, czeka tylko na wykonanie sprawiedliwego wyroku Bożego. — 2 Kron. 29:8, BT.

23. Jak ktoś Większy niż Ezechiasz zawarł na rzecz prawdziwych chrześcijan „przymierze z Jehową”?

²³ W jakże odmiennym od tego stanie znajdują się dziś wierni duchowi Lewici, to znaczy namaszczony ostatek prawdziwych chrześcijan! Ktoś większy niż Ezechiasz, Chrystus Jezus, uczynił z myślą o nich „przymierze z Panem [Jehową, NW], Bogiem izraelskim”. Wznowił w stosunku do nich „nowe przymierze” wraz z zawartym w nim postanowieniem co do przebaczenia im nieprawości, przy czym pobudził ich do reaktywowania prawdziwego wielbienia. (Łuk. 22:20; Jer. 31:31-34) Napełnieni są odtąd tym samym duchem i tym samym zdecydowaniem, które Ezechiasz wzbudził w lewickich kapłanach, mówiąc: „Synowie moi! Nie bądźcież już niedbałymi; bo was Pan obrał, abyście stojąc przed nim służyli mu, a byli sługami jego.” — 2 Kron. 29:10, 11.

24. Jakie „drzwi” otwarły się przed ostatkiem?

²⁴ Jak wówczas otwarto i naprawiono drzwi świątyni jeruzalemskiej, tak teraz Chrystus otworzył namaszczonemu ostatkowi „drzwi” służby, „których nikt nie może zamknąć”. (Obj. 3:8) Pokrzepieni na swych chrześcijańskich kongresach, zwłaszcza na tych, które się odbyły w latach 1919 i 1922 w Cedar Point (stan Ohio, USA), odważnie wyruszyli do dzieła świadczenia w myśl wezwania: „Ogłaszajcie, ogłaszajcie, ogłaszajcie Króla i Jego Królestwo.”

25. Jak został oczyszczony pozaobrazowy dom Jehowy i jak przywrócono używalność jego sprzętów?

²⁵ Wielbiciele prawdziwego Boga musieli się jednak całkowicie uwolnić od pogańskich nauk i obyczajów. Na przykład jeszcze przez jakiś czas po roku 1919 zwracali uwagę na to, by nosić ubiory nadające jakoby wygląd bardziej świątobliwy, uważali wielką piramidę egipską za „Biblię w kamieniu”, obchodzili takie pogańskie święta jak „Boże Narodzenie”, posługiwali się pogańskimi symbolami, jak krzyż, i pielęgnowali inne nieczyste zwyczaje religijne. To wszystko trzeba było odrzucić! W służbie swej mieli się posługiwać „sprzętami”, które przystoją wielbieniu Jehowy. W miarę stopniowego objawiania woli Bożej członkowie namaszczonego ostatka z radością oczyszczali swą służbę świątynną, dzięki czemu mogli potem złożyć swemu Królowi takie samo sprawozdanie, jak niegdyś kapłani i lewici Ezechiaszowi: „Oczyściliśmy całą świątynię Jahwe: ołtarz całopalenia i wszystkie jego sprzęty (...). Wszystkie też naczynia, które zbezcześcił król Achaz w czasie swego panowania, gdy się sprzeniewierzył, przygotowaliśmy i poświęciliśmy. Oto one przed ołtarzem Jahwe.” (2 Kron. 29:18, 19, BT) Wśród prawdziwych chrześcijan na ziemi zostało przywrócone czyste wielbienie według tego samego wzoru, jaki ustanowił Jezus w pierwszym stuleciu.

26. Co zobrazował fakt, że Ezechiasz wstał rano i zgromadził książąt do wielbienia?

²⁶ „Wstawszy rano, król Ezechiasz zebrał wszystkich książąt miasta i poszedł do domu Pańskiego.” (2 Kron. 29:20, Wk) Zgodnie z tym pierwowzorem Chrystus Król od razu u zarania ery, jaka się rozpoczęła po pierwszej wojnie światowej, zgromadził pozostających jeszcze na ziemi członków królewskiego domu Jehowy, to znaczy tych, którzy ‚panować z nim będą jako kapłani i królowie przez tysiąc lat’ władzy jego Królestwa nad ziemią. (Obj. 20:6) Następnie kapłani złożyli za wszystkich ofiary: „Albowiem za wszystkiego Izraela rozkazał król ofiarować całopalenie i ofiarę za grzech.” (2 Kron. 29:24) W spełnieniu tego musieli teraz być wyłonieni wszyscy pozostali z duchowych Judejczyków — z grona 144 000 — i zostać uświęceni jako prawdziwy lud dla imienia Jehowy. Spełniły się przez to również słowa pewnego psalmu, mianowicie: „Zgromadźcie mi świętych moich, którzy ze mną uczynili przymierze przy ofierze.” (Ps. 50:5) I jak za dni Ezechiasza, wszyscy tym sposobem zgromadzeni w myśl postanowienia Jehowy co do nowego przymierza, opartego na doskonałej ofierze Jezusa, „chwalili [Boga] z weselem wielkim”. — 2 Kron. 29:30.

27, 28. (a) Jak zostało zakończone to dzieło zgromadzania, i z czego może się obecnie cieszyć lud Boży? (b) Jakie pytanie domaga się jednak jeszcze odpowiedzi?

²⁷ Dzieło tego zgromadzania nie dobiegło kresu ani w roku 1919, ani nawet w roku 1922. Do skutecznego składania ofiar chwały Jehowie potrzeba było więcej robotników. Toteż w zadziwiający sposób spełniły się słowa z księgi 2 Kroniki 29:34: „Za mało jednakże było kapłanów (...). Wsparli ich więc bracia ich Lewici aż do zakończenia pracy, aż się kapłani poświęcili. Lewici bowiem byli gorliwsi do poświęcenia się, niż kapłani.” (BT) Zgodnie z tym proroczym obrazem zbieranie pozostałych członków namaszczonego ostatka naśladowców Chrystusa dobiegło potem kresu w latach 1931-1935, przy czym wielu wówczas przyprowadzonych okazało większą gorliwość w służbie Jehowy i stosowaniu się do Jego wymagań niż inni, już wcześniej zgromadzeni.

²⁸ Podobnie jak „weselił się Ezechiasz i wszystek lud”, widząc „z prędka” dokonane przywrócenie czystego wielbienia, tak też członkowie namaszczonego ostatka Chrystusowego cieszyli się, że Jehowa to samo „przygotował” swemu dzisiejszemu ludowi. (2 Kron. 29:36) Ale jak nam to wszystko może dopomóc w przeciwstawianiu się groźbie ze strony nacjonalizmu? Zobaczymy.

Marszczenie czoła i sprzeciwy

Ksiądz Wilkinson-Fox, proboszcz kościoła anglikańskiego w Lincolnshire Village of Wragly, wyjaśnił reporterowi pisma „Morning Herald” z Sydney po złożeniu urzędu, co go skłoniło do tego kroku. Oświadczył: „Kościół nie pozwalał mi pełnić dzieła, któremu się oddałem. (...) Duchowni zwalczają się wzajemnie, przy czym rozpaczliwie starają się dowieść, że są potrzebni, zajmując się tysiącami drobnostek (...), urządzając wieczorki dla matek, kiermasze, niekończące się posiedzenia komitetów! Wciąż na nowo zgłaszałem propozycje, żeby coś przedsięwziąć, ale wzbudzałem tym nie tylko marszczenie czoła, lecz nawet napotykałem jawne sprzeciwy. Jeszcze jako wikariusz z pensją roczną 350 funtów kupiłem parę lat temu na raty stary samochód. Jeździłem nim po całej okolicy, aby dokonywać konfirmacji i nieść Słowo Boże ludziom mieszkającym na oddaleniu. W tej pracy miałem niezłe wyniki. Kiedy jednak samochód wymagał naprawy, Kościół nie zdobył się na to, by w interesie dzieła Bożego pokryć koszt paru sprężyn.”