26. Po czym nasze otoczenie powinno dostrzegać, że osiągamy postępy w życiu chrześcijańskim?

²⁶ Bez względu na to, czy mieszkasz samodzielnie, czy z rodziną, czy osiągnąłeś dojrzałość chrześcijańską, czy raczej dopiero zmierzasz do tego celu — powinieneś wykazywać postępy wynikające z popędu ducha, czyli dominującej siły, która cię pobudza do spełniania woli Bożej. Dla drugich powinno być rzeczą jasną, że dzięki trzymaniu się Słowa Bożego stałeś się lepszym mężczyzną albo lepszą niewiastą, lepszą żoną i matką, lepszym mężem i ojcem, lepszym synem bądź też lepszą córką. Dom chrześcijański powinien być miejscem, gdzie panują szczęście, pokój i miłość, a nie wrzaski i kłótnie. Powinien on być czysty, schludny i zadbany. Czy można to powiedzieć o waszym domu? Kiedy nasz postęp duchowy jako sług Bożych nie daje się zauważyć w praktyce życiowej, niewiele znaczy nasza działalność kaznodziejska. Religia nasza, czyli nasze wielbienie Boga, bywa w znacznej mierze osądzana na podstawie tego, jak się odbija na nas i na naszym codziennym życiu. — Kol. 3:8-14.

Rozszerzajmy zakres swej miłości do ludzi

1. Co według słów Jezusa Chrystusa oznacza doskonalenie się w miłości do bliźnich?

CZY potrafisz się zdobywać na coraz więcej miłości bliźniego? Czy uzyskujesz postępy w doskonaleniu swej miłości? Oczywiście nie wystarczy odnosić się życzliwie i wspaniałomyślnie tylko do ludzi, którzy są do ciebie przychylnie nastawieni. Jezus Chrystus powiedział: „Jeżeli tylko tych miłujecie, którzy was miłują, jakaż jest wasza zasługa? Wszak nawet grzesznicy [osoby nie cieszące się dobrą opinią] miłują tych, którzy ich miłują. Jeżeli tylko tym dobrze czynicie, którzy wam dobrze czynią, jakaż jest wasza zasługa? Przecież nawet grzesznicy tak postępują. Jeżeli tylko tym udzielacie pożyczki, od których się jej zwrotu spodziewacie, jakaż jest wasza zasługa? Przecież grzesznicy także udzielają sobie wzajemnie pożyczek, żeby to samo z powrotem otrzymać. Miłujcie raczej nieprzyjaciół waszych i dobrze im czyńcie, i pożyczajcie nie spodziewając się za to niczego. A wtedy nagroda wasza będzie obfita i będziecie dziećmi Najwyższego, który łaskawy jest dla niewdzięcznych i złych.” — Łuk. 6:32-35, Kow.

2. Jak Jehowa okazuje życzliwość i miłość nawet niewdzięcznym lub złym?

² Zastanówmy się nad tym, jak łaskawy jest Jehowa Bóg dla niewdzięcznych i złych. Korzystają oni w pełni z cyklicznych obiegów, które Bóg ustanowił dla umożliwienia życia na ziemi. Nie odmawia im czynników niezbędnych do istnienia: powietrza, światła słonecznego ani deszczu. „Daje wszystkim życie i oddech, i wszystko” (Dzieje 17:25). „Sprawia, że słońce Jego wschodzi nad złymi i nad dobrymi, i (...) zsyła deszcz na sprawiedliwych i niesprawiedliwych.” — Mat. 5:45.

3. Jakie poczynania Jehowy w przeszłości ukazały Jego władzę nad światłem słonecznym i deszczem, umożliwiającą Mu odmówienie ludziom tych darów?

³ Jehowa Bóg jest życzliwy i szczodry z własnej dobrej woli. Będąc Stwórcą, ma moc nad wszystkim, czego potrzebujemy do życia, i w każdej chwili według swego uznania może powstrzymać te swoje dary. Wynika to jasno z tego, jak postępował w przeszłości. Za czasów Mojżesza rozkazał słońcu, aby przez trzy dni nie świeciło Egipcjanom. Izraelitom jednak przez ten czas dostarczał światła (Wyjścia 10:23). A kiedy setki lat później Izraelici okazali się niewierni Jehowie, dowiódł On, że włada także opadami deszczu. Za pośrednictwem swego proroka Amosa przypomniał im potem: „Wstrzymałem dla was deszcz na trzy miesiące przed żniwami: spuściłem deszcz na jedno miasto, a w drugim mieście nie padało; jedno pole zostało zroszone, a drugie pole, na którym nie padał deszcz, stało się suche.” — Amosa 4:7.

4. (a) Dlaczego Jehowa Bóg nie pozbawił niewdzięcznych i złych ludzi rzeczy potrzebnych im do życia? (b) Jak daleko Jehowa posunął się w swej miłości poza pokrycie ich podstawowych potrzeb życiowych?

⁴ Dlaczego więc Jehowa nie pozbawia złych światła słonecznego i deszczu, skoro przecież leży to w Jego mocy? Dlaczego okazuje życzliwość i miłość nawet tym, którzy nie doceniają Jego darów? Otóż daje im przez to sposobność dokonania u siebie zmiany i zdecydowania się na służbę dla Niego. W gruncie rzeczy udostępnił nawet znacznie więcej niż tylko to, co niezbędne dla teraźniejszego życia. Poczynił dla nich i dla wszystkich innych ludzi odpowiednie kroki, aby ich uwolnić od grzechu i śmierci. Kosztowało Go to bardzo dużo, gdyż ofiarował w tym celu swego jednorodzonego Syna (Jana 3:16). „Bóg”, jak powiada Biblia, „okazuje nam swoją miłość właśnie przez to, że Chrystus umarł za nas, gdyśmy byli jeszcze grzesznikami” (Rzym. 5:8). Wielki ten akt miłości dał prawną podstawę do odkupienia ludzkości z niewoli grzechu, która stała się jej nieuniknionym losem, odkąd Adam zaprzepaścił doskonałe życie ziemskie dla siebie i swych jeszcze nie narodzonych potomków.

5. Do kogo należy ród ludzki? Dlaczego?

⁵ Ceną okupu było doskonałe życie człowiecze Jezusa Chrystusa. W związku z tym ludzkość należy teraz nie tylko do Jehowy Boga, który rzecz całą ułożył, ale również do Jezusa. Właśnie dlatego Pismo święte zarówno Bogu, jak i Chrystusowi przypisuje nabycie ludzi. Czytamy na przykład, że „zbór Boży [został] nabyty przez niego krwią własnego Syna” (Dzieje 20:28, NW). A do Jezusa Chrystusa są w Księdze Apokalipsy 5:9 skierowane słowa: „Nabyłeś Bogu krwią twoją ludzi z każdego pokolenia, języka, ludu i narodu.” Nie tylko członkowie zboru Bożego należą do wykupionych. Wynika to chociażby z Listu 1 do Tymoteusza 2:6, gdzie o Jezusie powiedziano, że „wydał siebie samego na okup za wszystkich”. Czy twoja miłość do bliźnich coraz bardziej się rozwija, ponieważ sobie uświadomiłeś, iż wszyscy ludzie w rzeczywistości są własnością Boga i Chrystusa?

6. Jaką wartość Bóg przypisuje życiu?

⁶ Jehowa Bóg uważa życie za bardzo cenną wartość. Nie życzy sobie zguby tych, których kupił drogą krwią swego Syna. Pragnie raczej, żeby wszędzie wszyscy ludzie — bez względu na ich aktualną pozycję społeczną — poznali prawdę, skorzystali z Jego miłościwego postanowienia i uzyskali życie (1 Tym. 2:1-4). Bóg „nie chce, aby ktokolwiek zginął”, wyjaśnia apostoł Piotr, „lecz chce, aby wszyscy przyszli do upamiętania”. — 2 Piotra 3:9, NP.

WZOROWANIE SIĘ NA PRZYKŁADZIE BOGA

7, 8. Jakie pytania mogą być pomocne w ustaleniu, czy odzwierciedlamy postawę Boga wobec ludzkości?

⁷ Czy w twoim obchodzeniu się z innymi osobami znajduje odbicie