pojmuje to dobrze!” Organizm nasz jest świadectwem mądrości, a także miłości Ojca niebiańskiego. — Ps. 139:14-16, Goetze.

Jeżeli doceniamy dar życia, to powinniśmy korzystać ze swego ciała ku chwale Stwórcy, a także ku czci Jego Syna, który oddał swoje życie, aby nam dać dostęp do życia wiecznego. Bierzmy więc przykład z apostoła Pawła, który wyraził nadzieję, że „jak zawsze, tak i teraz (...) Chrystus będzie uwielbiony w moim ciele”. — Filip. 1:20; 1 Kor. 6:13.

Podobnie jak Paweł albo i Jezus, którego ten apostoł naśladował, również my z powodu gotowości znoszenia trudów w służbie Bożej możemy niekiedy być zmuszeni do obywania się bez dostatecznego pożywienia lub wypoczynku (2 Kor. 6:4, 5). Ale nigdy nie powinniśmy nadużywać albo zaniedbywać swych organizmów po prostu z opieszałości, z samolubnych powodów czy wręcz z głupoty. Oznaczałoby to lekceważenie Tego, któremu zawdzięczamy nasze życie.

„Przeto czy jecie, czy pijecie, czy cokolwiek innego czynicie, wszystko na chwałę Bożą czyńcie.” Szczodrze nagrodzi i pobłogosławi nas On za docenianie okazane temu, co miłościwie postanowił i uczynił. — 1 Kor. 10:31.

Mieszkańcy Malawi w obliczu ważnej decyzji

CHRZEŚCIJANIE na całym świecie zostali do głębi wstrząśnięci okrutnym prześladowaniem, jakie ostatnio rozpętano przeciw chrześcijańskim świadkom Jehowy w południowo-wschodniej Afryce, w kraju o dźwięcznej nazwie Malawi.

W państwie tym, zajmującym powierzchnię nieco większą niż trzecia część obszaru Polski, nie ma dziś obywatela, który by nie zajął określonego stanowiska wobec tegoż prześladowania. Spośród ogółu 4 530 000 mieszkańców co najmniej jedna osoba ze 194 przypada na uciemiężonych wspomnianymi represjami.

Dlatego też każdy mieszkaniec tego kraju staje wobec kwestii: Czy będę popierał to, co słuszne, i opowiem się przeciw uciskowi? Czy znajdę się wśród tych, o których Chrystus powiedział: „Kto poda kubek świeżej wody do picia jednemu z tych najmniejszych [uczniów chrześcijańskich] dlatego, że jest uczniem, zaprawdę powiadam wam, nie utraci swojej nagrody”? — Mat. 10:42.

Świadkowie Jehowy są dobrze znani jako ludzie miłujący pokój i posłusznie stosujący się do praw kraju, w którym żyją. Mimo to w Malawi bito ich bezlitośnie, torturowano, a niektórych nawet zamordowano. Zagrożeni śmiercią, tysiącami opuścili ten kraj, pozostawiając cały swój dobytek. Uciekło ponad 20 000 świadków Jehowy, z czego 19 000 do Zambii, państwa leżącego na zachód od Malawi, gdzie jako niepożądanych przybyszy umieszczono ich w obozach. Na skutek trudnych warunków zmarło tam 350 osób, w tym wiele dzieci.

Nie zadowoliło to jednak prześladowców. Posłużywszy się fałszywą informacją, że uchodźcy zostaną przetransportowani do zdrowszych obozów na terenie Zambii, załadowano ich do autobusów i na ciężarówki, po czym przewieziono ich z powrotem do Malawi; tu czekało na nich wojsko malawijskie, które rozpędziło ich do poszczególnych wiosek. Zaraz po