Jezusa na ten sam temat. Wiemy, że nauczał on nie tylko z zastosowaniem prostych słów i bezpośrednich wyjaśnień, jak to po większej części miało miejsce podczas Kazania na Górze, ale też często stosował przypowieści, porównania (podobieństwa), zwłaszcza gdy mówił do rzesz ludu. „A bez przypowieści nic im nie mówił”, donosi nam apostoł Mateusz. (Mat. 13:34, BT; zobacz też wiersze 10-15) Jedna z takich przypowieści traktuje właśnie o dwóch klasach wspomnianych w Ewangelii według Łukasza 6:20-26 i zasługuje na dokładne rozpatrzenie.

21. Dlaczego myśli i słowa Jezusa tak często obracały się wokół obu klas, wspomnianych u Łukasza 6:20-26?

²¹ Jedno jest pewne: Myśli i słowa Jezusa często zajmowały się tymi obu klasami, wyodrębnionymi przez niego już na początku działalności kaznodziejskiej, ponieważ (1) były dokładnie opisane w Pismach Hebrajskich; (2) pojawiły się jeszcze przed rozpoczęciem jego służby publicznej, a z Pisma świętego wiedział, że miały nadal istnieć jeszcze i po niej; (3) wiedział również, że to samo Pismo uzupełnione jego naukami, będzie oświecać i ‚ostrzegać nas, na których przyszły końce systemów rzeczy’. Obyśmy więc znaleźli się wśród tych, ‚którzy słuchają’. — 1 Kor. 10:11, NW; Łuk. 6:27.

Wyniośli przeciw uniżonym

1. Jaką ważną zasadę wyraża księga 2 Samuela 22:28 i jakie ona ma zastosowanie?

KIEDY Jehowa wybawił Dawida od wszystkich jego wrogów, włącznie z Saulem, ułożył Dawid wspaniałą pieśń dziękczynną, w której między innymi zamieścił następujące słowa: „Ty wybawiasz naród uniżony, a oczy wyniosłe pognębiasz.” (2 Sam. 22:28, BT) Słowa te wyrażają zasadę, którą uwydatnia całe Słowo Boże. Zajmuje się ono dwoma klasami, czyli grupami ludzi, między którymi istnieje wielkie przeciwieństwo. Przez pewien czas — jak to było w wypadku Dawida — uniżeni bywają przez wyniosłych traktowani jak wyjęci spod prawa i często nawet muszą cierpieć głód. Potem następuje jakby inspekcja, przegląd, czyli czas nawiedzenia i osądzenia przez Jehowę. Skutkiem tego następuje zupełna zmiana położenia obydwu klas, chociaż, co warto zauważyć, nie dzieje się to po prostu przez zamianę miejscami.

2. Jak spełniły się słowa z proroctwa Malachiasza 3:1, 5 podczas pierwszego przyjścia Chrystusa?

² Taki dzień nawiedzenia i sądu rozpoczął się, kiedy Jezus w wieku trzydziestu lat przystąpił do służby publicznej. Pojawił się wtedy na widowni jako przedstawiciel Jehowy, jako przepowiedziany w proroctwie Malachiasza „posłaniec przymierza”. (NW) W proroctwie tym Jehowa przepowiedział, że przyjdzie do swej świątyni, aby sprawować sądy; czytamy: „Ale się do was przybliżę z sądem i będę świadkiem prędkim” przeciw wspomnianym złoczyńcom. Czy działalność Jezusa w charakterze „posłańca przymierza” z upoważnienia Jehowy spowodowała zmianę położenia obu tych klas: uniżonych i wyniosłych? Owszem, ale poprzedziło ją jeszcze coś innego, co było jakby przedsmakiem tej zmiany. A co mianowicie? Otóż w związku z „posłańcem przymierza” Jehowa wspomniał także o innym posłańcu, mówiąc: „Oto ja posyłam Anioła [posłańca, NW] mego, który zgotuje drogę przed obliczem moim.” Natomiast Jezus wyjaśnił potem niedwuznacznie, że tym posłańcem, który miał przed nim przygotować drogę i być jego zwiastunem, był Jan Chrzciciel. — Mal. 3:1, 5; Mat. 11:7, 10; Łuk. 1:76; 7:24, 27.

3. Jak działalność Jana Chrzciciela przyczyniła się do ujawnienia dwóch klas ludzi?

³ Jan Chrzciciel rozpoczął służbę kaznodziejską jakieś sześć miesięcy przed Jezusem, ale już wtedy zaczęły się ujawniać owe dwie klasy. Po jednej stronie stanęli uczniowie Jana, których następnie przekazał on Jezusowi; ci wraz z innymi, którzy się jeszcze do nich przyłączyli, utworzyli trzon jednej klasy. Byli to pokorni, głęboko bogobojni ludzie, jak Natanael, co do którego Jezus orzekł: „Oto prawdziwy Izraelita, w którym nie ma fałszu.” Z drugiej strony, gdy Jan „widział, że przychodzi do chrztu wielu spośród faryzeuszów i saduceuszów, mówił im: ‚Plemię żmijowe, kto wam pokazał, jak uciec przed grożącym gniewem?’” — Jana 1:47, NP; Mat. 3:7, BT.

4. Jakie istniały już zapowiedzi dotyczące tych dwóch klas?

⁴ Wstępna zapowiedź wskazująca na zmianę, jakiej miały zaznać obie te klasy, padła nawet już trzydzieści lat wcześniej. Kiedy dziewica Maria po poczęciu z ducha świętego odwiedziła Elżbietę, przyszłą matkę Jana Chrzciciela, wypowiedziała następujące słowa wychwalania: „Wielbi dusza moja Pana [Jehowę, NW], (...) rozproszył wyniosłych w myślach ich. (...) Głodnych nasycił dobrami, a zamożnych z niczym odprawił.” Ponad tysiąc lat wcześniej inna niewiasta, Anna, która również nieoczekiwanie została matką syna, Samuela, wyraziła się w uderzająco podobny sposób, gdyż powiedziała: „Rozweseliło się serce moje w Panu [Jehowie, NW] (...). Którzy byli nasyceni, najmują się za chleb, a głodni przestali łaknąć.” — Łuk. 1:46-53, BT; 1 Sam. 2:1, 5.

5. Kiedy i jak Jezus po raz pierwszy zetknął się z klasą ludzi wyniosłych?

⁵ Obie przeciwstawne sobie klasy oraz zmiany czekające je w dniu sądu były więc wyraźnie opisane w Pismach Hebrajskich, o czym Jezus dokładnie wiedział, i gdy rozpoczynał działalność publiczną, klasy te już były widoczne. Być może nawet już w wieku dwunastu lat, gdy pobył trzy dni wśród nauczycieli religii, doskonała jego inteligencja i bystra orientacja pozwoliły mu poznać cechy charakterystyczne tych ludzi, tworzących jedną z omawianych klas. (Łuk. 2:42-47) Wstępne jego starcie z tymi wyniosłymi, zamożnymi i dobrze się mającymi przywódcami religijnymi nastąpiło prawdopodobnie podczas pierwszej Paschy po rozpoczęciu służby, kiedy to wypędził ze świątyni handlarzy i waluciarzy. Możemy sobie wyobrazić, jak bardzo to zabolało owych przywódców, którzy przecież pochwalali uprawianie takiego procederu w domu modlitwy Jehowy i ciągnęli z niego zyski. — Jana 2:13-17.

6. Jakie słuszne zmiany zaczęły się dokonywać w wyniku działalności Jana?

⁶ Obie te klasy nie tylko wyraźnie już wtedy były widoczne, ale też zmiana od dawna zapowiadana nie dała na siebie długo czekać. Wokół Jana od początku skupili się uczniowie, którzy otwarcie wspierali go w służbie. Nie pozostawali dłużej na łasce przywódców religijnych, traktowani przez nich z lekceważeniem i pogardą; mieli teraz przydział służby, która napełniła ich radością i zadowoleniem, jak pokarm syci duszę zgłodniałą. W jaskrawym przeciwieństwie do tego Jan, skoro tylko ujrzał faryzeuszy i saduceuszy, skierował ku nim wyżej przytoczone słowa, które stanowiły dla nich wielkie upokorzenie. (Mat. 3:7-12) Dlaczego tak postąpił? Nie tylko dlatego, że był napełniony duchem Bożym, ale również dlatego, że byli powszechnie znani ze swej butnej postawy wobec prostego ludu oraz z pychy i zarozumiałości.

7. Jak te zmiany jeszcze się spotęgowały przez działalność Jezusa?

⁷ Podobnie miała się rzecz u Jezusa. Skoro tylko podjął służbę publiczną, zaraz zaczął uczyć i zaprawiać swych uczniów. Wyzwani z dotychczasowego niekorzystnego położenia wiedzieli oni teraz, że życie ich ma określony cel. Nowa dla nich, korzystniejsza sytuacja stanowiła niezbity dowód, że cieszą się łaską i ochroną Bożą. Jakaż to dla nich była szczęśliwa zmiana! Ale co za gorzka pigułka