zgłosi na kwiecień, będzie mógł w tym dniu rozpocząć.

⁵ W ubiegłych latach pomocniczą służbę pionierską podjęło w tym okresie wiele braci i sióstr pracujących w pełnym wymiarze godzin. Wymagało to z ich strony dobrego planowania i ofiarnej współpracy pozostałych członków rodziny. Dużą pomocą w „wygospodarowaniu” 60 godzin na głoszenie było jak najlepsze wykorzystanie wszystkich niedziel, dni świątecznych i wolnych sobót.

⁶ Nieraz już się okazywało, że nic tak nie pobudza do podejmowania pomocniczej służby pionierskiej, jak dobry przykład starszych i sług pomocniczych (1 Piotra 5:2, 3). Gdy ci odpowiedzialni bracia pełnią tę służbę od czasu do czasu, a nawet co miesiąc — jeśli im na to pozwalają warunki — przyczynia się to do rozbudzenia w zborze ducha pionierskiego. A więc, starsi i słudzy pomocniczy, czy możecie być pionierami w okresie Pamiątki? Jeśli tak, to czeka was wiele radości i błogosławieństw!

⁷ Wszyscy wiemy, że nieraz to, co się wydaje niemożliwe, urzeczywistnia się dzięki wierze. W 11 rozdziale Listu do Hebrajczyków opisano, jakich niezwykłych czynów dokonali słudzy Boży, którzy przejawiali ten owoc ducha. Nie ulega wątpliwości, że również „dzieło wiary” nowożytnych sług Jehowy spotyka się z Jego błogosławieństwem! (1 Tes. 1:3). Czy i ciebie wiara pobudzi do wzięcia udziału w tej szczególnej pracy, która ma być wykonana w marcu i kwietniu? Rzecz jasna gdybyś ze względu na stan zdrowia lub warunki nie mógł zostać pionierem, mimo to możesz liczyć na pochwałę i błogosławieństwo Jehowy, jeśli z wiarą będziesz czynił wszystko, na co cię stać (Hebr. 11:6).

⁸ Głosiciele, którzy potrzebują pomocy w opracowaniu praktycznego planu na czas pełnienia pomocniczej służby pionierskiej, mogą się zwrócić w tej sprawie do nadzorcy służby albo innego starszego. Starsi mogą ze swej strony porozmawiać z tymi, którzy ich zdaniem mogliby podjąć tę służbę i ceniliby sobie ten dodatkowy przywilej. Takim często wystarczy parę słów życzliwej zachęty albo kilka praktycznych wskazówek (Prz. 25:11). Ponadto starsi mogą urządzać po południu zbiórki do pracy polowej, zwłaszcza że dni są coraz dłuższe; w ten sposób pomogą wszystkim, którzy chcieliby zwiększyć swój udział w służbie.

⁹ Prośmy w swoich modlitwach Jehowę o pobłogosławienie naszych zjednoczonych wysiłków, które podejmiemy tej wiosny, żeby dla dalszych tysięcy ludzi „nadeszły czasy orzeźwienia”, gdy nawiążą bliską więź z naszym Ojcem niebiańskim (Dzieje 3:20).

‛Znajdujmy pokrzepienie dla swych dusz’

¹ Człowiek strudzony i obciążony skłonny jest szukać wytchnienia w jakiejś zmianie. Właśnie do tego zachęca ludzi Jezus Chrystus. Wszyscy, którzy biorą na siebie jego „jarzmo” i stają się jego naśladowcami, ‛znajdują pokrzepienie dla swych dusz’ (Mat. 11:28-30).

² Trzeba przyznać, że na ogół jesteśmy bardzo zajęci z uwagi na różne sprawy, o które trzeba zadbać każdego dnia. Głowy rodzin muszą uczciwie zapracować na utrzymanie. Na niewiasty czeka w domu wiele obowiązków. Dzieci mają zajęcia w szkole, a po powrocie do domu odrabiają lekcje i pomagają w różnych pracach. Doprawdy, jesteśmy stale zajęci. A z czego czerpiemy siły i radość? Czyż nie z tego, że regularnie i sensownie bierzemy udział w zebraniach zborowych i służbie polowej?

JARZMO CHRYSTUSA POKRZEPIA

³ Zaproszenie, które zgodnie z Mateusza 11:29 wystosował Jezus, można też oddać następująco: „Wprzęgnijcie się wraz ze mną w moje jarzmo i stańcie się moimi naśladowcami”. Tak więc jarzmo, które Jezus poleca nam wziąć na siebie, oznacza naśladowanie Jezusa i prowadzenie życia zgodnego z całkowitym oddaniem się Bogu (Mat. 16:24-26). Ale jak to może ‛pokrzepiać duszę’?

⁴ Pokrzepieniem jest dla nas przede wszystkim wewnętrzna radość, która wynika z przeświadczenia, że jako uczniowie Chrystusa utrzymujemy bliską więź z Jehową Bogiem. Zaznajemy wewnętrznego spokoju, ponieważ znamy prawdę i uczestniczymy w zleconej przez Niego działalności (Jak. 1:25). Jest to głęboki spokój serca i zadowolenie z życia, przewyższające wszelką myśl (Jana 14:27; Filip. 4:6, 7).

⁵ W zborze chrześcijańskim obowiązuje teokratyczna zasada zwierzchnictwa. Jest to odbiciem faktu, że „Bóg nie jest Bogiem nieporządku, lecz pokoju” (1 Kor. 14:33). Pokój i porządek widoczny na zebraniach chrześcijańskich jest źródłem pokrzepienia. Bracia i siostry często przychodzą na zebrania wyczerpani wielogodzinną pracą, ale z własnego doświadczenia wiedzą, że obecność na nich dodaje sił. Zdają sobie też sprawę z tego, że gdy się nie spóźniają i biorą w nich żywy udział, pomagają drugim zaznać spokoju i orzeźwienia (Prz. 10:22; Izaj. 48:17).

⁶ Również rodziny teokratyczne mogą być źródłem pokrzepienia i zaznawać błogosławieństw Jehowy. Rodzice, którzy się interesują tym, co ich dzieci robią, jak się zachowują i czego im potrzeba, znajdują czas na to, by je umacniać na duchu przez systematyczne prowadzenie rodzinnego studium Biblii i regularne przychodzenie z nimi na zebrania (Efez. 6:4). Rodzice oraz inni członkowie zboru mogą szkolić dzieci w służbie polowej i pomagać im, by zaznawały radości wynikającej z dzielenia się prawdą z innymi. Wspaniała okazja do uczestniczenia w służbie polowej z całą rodziną nadarza się w pierwszą niedzielę miesiąca. Mężowie i ojcowie są źródłem pokrzepienia, gdy obejmują przewodnictwo w sprawach duchowych (1 Kor. 11:3). W zakres tego wchodzi czuwanie nad wyznaczaniem czasu na studium, pracę polową oraz na rozrywkę. Żony i matki potrafią zdziałać wiele dobrego chętną współpracą i trzymaniem się ustalonego planu. Wtedy w rodzinie panuje porządek teokratyczny, a wszyscy jej członkowie czują się pokrzepieni na duchu (Efez. 5:22; 6:2, 3).

⁷ Naśladując Jehowę Boga i Jezusa Chrystusa, wszyscy prawdziwi chrześcijanie krzepią drugich prawdą i troszczą się o tych, którzy ‛się trudzą i są obciążeni’. Okazujmy życzliwość współwyznawcom oraz ludziom, których spotykamy na swoim terenie i wszędzie, gdzie się udajemy (Mat. 5:43-45; Obj. 22:17). Bądźmy gorliwi w służbie chrześcijańskiej. Przyjmijmy zaproszenie od Chrystusa i ‛znajdujmy pokrzepienie dla swych dusz’.

Szkolenie nowych, żeby mogli być głosicielami

¹ W marcu będziemy mieć wiele sposobności do przebywania w budującym towarzystwie i brania udziału w pokrzepiającej działalności. Wiąże się to głównie z obchodem Wieczerzy Pańskiej w poniedziałek 24 marca. W ubiegłym roku na całym świecie zebrało się na tej uroczystości 7 792 109 osób. Cieszylibyśmy się bardzo, gdyby wszyscy ci ludzie przyszli na Pamiątkę również w tym roku i gdyby dołączyły do nich tysiące osób, które od owego czasu zainteresowały się prawdą.

² W niedzielę 9 marca zostanie wygłoszony specjalny wykład zatytułowany: „Powszechna niepewność — czy jest środek zaradczy?” Chcielibyśmy zaprosić na to specjalne zebranie naszych zainteresowanych, i żeby to, co usłyszą, trafiło im do serca, pomogło uwierzyć oraz zachęciło do przyjścia na uroczystość Pamiątki. W marcu zechcemy poświęcić szczególną uwagę wszystkim ludziom, z którymi studiujemy Słowo Boże (Rzym. 10:13-15).

³ Czy zaprawiasz zainteresowanych do służby jeszcze w toku prowadzenia studium? Trzeba to czynić stopniowo. Zdaniem niektórych głosicieli dobrze jest po każdym studium poprosić zainteresowanego o przedstawienie głównych myśli z przerobionego materiału w taki sposób, jak by to zrobił w pracy od domu do domu. Czy wyjaśniłeś mu, na czym polega służba polowa i dlaczego należy w niej uczestniczyć? Jeżeli dobrze poznał prawdę i jeżeli ta wiedza poruszyła do głębi jego serce, a ponadto jeżeli już dostosował swoje życie do zasad chrześcijańskich, możesz go zaprosić do towarzyszenia ci w służbie polowej.

SPEŁNIANIE WYMAGAŃ

⁴ Kiedy można zaproponować zainteresowanemu, żeby razem z nami wyruszył do służby polowej, dając tym publicznie do zrozumienia, że jest związany ze zborem? Należałoby odświeżyć sobie w pamięci materiał z książki Słowo (s. 82) i z NSK 9/84 (s. 3). Czy wyraził pragnienie uczestniczenia w działalności kaznodziejskiej? Jeżeli tak, to czy spełnia wymagania biblijne i organizacyjne? Nietrudno zrozumieć, dlaczego przed zaproszeniem kogoś do służby warto się w rozsądnej mierze upewnić, czy się nadaje do uczestniczenia z nami w publicznym głoszeniu dobrej nowiny (2 Tym. 2:15).

⁵ Trzeba też zadbać o to, żeby ten,