wnet wystąpił z wody (...). I oto rozległ się głos z nieba: Ten jest Syn mój umiłowany, którego sobie upodobałem” (Mat. 3:13-17; Ps. 40:8, 9; Hebr. 10:7). Z doniesienia tego wynika jasno, że Ojcu niebiańskiemu, Jehowie podobało się to stawienie siebie do dyspozycji, jak również sposób usymbolizowania tego kroku. Idąc za przykładem ustanowionym przez Jezusa, członkowie zboru wczesnochrześcijańskiego także poddawali się ochrzczeniu (Dzieje 10:48; 8:12, 36, 38, 39). W wypadku osób, które pochodziły z narodu żydowskiego, zanurzenie było do roku 36 n.e. tak samo symbolem stawienia siebie do dyspozycji jako członków narodu oddanego Bogu. Potem chrzest chrześcijan, zarówno pochodzenia żydowskiego, jak nieżydowskiego, symbolizował po prostu ich oddanie siebie Bogu, gdyż specjalne stosunki Jehowy z Żydami, oparte na Przymierzu Prawa, dobiegły już były kresu przy śmierci Jezusa w roku 33 n.e. i upłynął też czas szczególnej łaski dla Izraela, o czym świadczyło udostępnienie ewangelii chrześcijańskiej ludziom z innych narodów. Zatem w obecnym późnym okresie dziejowym zarówno rodowici Żydzi, jak i przedstawiciele wszelkich innych ras bądź stanów, znajdują się w tej samej pozycji przed Jehową Bogiem. Każdy z nich ma sposobność oddania siebie Bogu, a następnie może dopełnić obowiązku usymbolizowania tego przez zanurzenie w wodzie.

Twoje sumienie wobec Jehowy

„Nie przez obmycie brudu cielesnego, ale przez prośbę o dobre sumienie, zwróconą do Boga”. — 1 Piotra 3:21, BT.

1. (a) Jaką niezbędną wiedzę muszą posiadać uczniowie? (b) Jaką decyzję mają za sobą? (c) Dlaczego chrzest jest pierwszym dowodem posłuszeństwa?

UCZNIOWIE to ci, którzy otrzymują pouczenia i którzy wobec tego wiedzą, co nakazał Jezus. Znają powinności, jakie im narzucają mierniki moralne obowiązujące w chrześcijańskiej społeczności ludu Jehowy, znają też wyłuszczoną w Jego Słowie odpowiedzialność oraz wymagania związane z głoszeniem dobrej nowiny, to znaczy wieści o Królestwie Bożym. Sama decyzja i akt oddania się poprzedza usymbolizowanie tego przez zanurzenie w wodzie. Zatem chrzest jest już pierwszym krokiem na drodze posłuszeństwa, podejmowanym przez tych, którzy się nadają na uczniów. Dokonując tego kroku, to jest uzewnętrzniając odpowiednim symbolem swoje oddanie, uczeń wyraża prośbę do Boga o nawiązanie z Nim dobrych, bliskich stosunków.

2, 3. Jaką prośbę kieruje uczeń do Boga, poddając się ochrzczeniu?

² „Idźcie więc i czyńcie uczniów z ludzi wszystkich narodów, chrzcząc ich w imię Ojca” (Mat. 28:19, NW). Nakaz ten wskazuje na stosunek bliskiej zażyłości z Jehową, do jakiej zostaje dopuszczony właściwie ochrzczony uczeń. Przekonaliśmy się już, że chrzest wodny nie symbolizuje „obmycia brudu cielesnego”. Nie obrazuje zmycia z nas grzechów krwią Jezusa Chrystusa, o którym jest mowa w