jest taki, jak sporo ludzi w świecie, którzy nie cenią usług będących oznaką miłości lub lojalności i bynajmniej nie są za nie wdzięczni. Nie byłby godzien uwielbienia bóg, który by nie doceniał wierności i który by nigdy nie przyznawał swoim sługom nagrody. Jednakże Jehowa Bóg jest lojalny; jest wspaniałomyślny i bliski swym przyjaciołom. Każdemu, kto wierzy w Niego, obiecuje: „Nie porzucę cię ani cię nie opuszczę”. — Hebr. 13:5, NP.

22. (a) Jak bywamy nagrodzeni już teraz za służenie Bogu? (b) Jakie błogosławieństwa są sprawą przyszłości?

²² Wielką nagrodą jest zatem już teraz możliwość stania się bliskim przyjacielem Boga, zwracania się do Niego i obcowania z Nim. Spodziewamy się jednak jeszcze większej nagrody, daleko wykraczającej poza nasze najśmielsze wyobrażenia. Dochowywanie wierności Bogu już teraz powoduje, że nasze życie staje się lepsze, sensowniejsze, a przy tym oszczędzamy sobie niejednego kłopotu i zmartwienia, jakie na siebie ściąga obecny świat (Efez. 3:20). Niezależnie od tego mamy szansę stania się cząstką „fundamentu” oczekiwanej „nowej ziemi”. Jakaż radość będzie udziałem tych, którzy pierwsi przystąpią do przekształcania ziemi w raj! A jakże pięknie będzie dożyć chwili, kiedy będzie się witać powracających w ramach zmartwychwstania, pouczać ich, pomagać im i zaprawiać do nowych warunków! Mamy przed sobą pasjonującą przyszłość — doprawdy godny cel życia!

23. Dlaczego to ważne, aby nie zwlekać z opowiedzeniem się po stronie Boga? Co obejmuje zajęcie takiego stanowiska?

²³ Ale nie bagatelizujmy niezwykłej sposobności służenia Bogu akurat teraz. Jest to bowiem ostatnia okazja, żeby stanąć po stronie Boga w kwestii powszechnego zwierzchnictwa pośród świata ludzkiego, który nie zna postanowień Bożych. W dodatku jest to ostatnia możliwość ogłaszania ludziom „dobrej nowiny” w warunkach przeważającego sprzeciwu. Jakiż to wyśmienity sposób potwierdzenia naszej lojalności względem Boga! Udowodnienie jej przyniesie największą nagrodę. Korzystajmy więc z możności działania teraz „w domostwie Bożym, które jest zborem Boga żywego, filarem i podporą prawdy”, opowiadając i obwieszczając bliźnim dobrą nowinę o Królestwie. — 1 Tym. 3:15, NW.

„Jaskinia zbójców”

Kiedy Jezus Chrystus wypędzał z terenu świątyni handlarzy sprzedających zwierzęta ofiarne i wymieniających pieniądze, powiedział: „Napisane jest: ‛Mój dom ma być domem modlitwy, a wy czynicie z niego jaskinię zbójców’” (Mat. 21:13). Tak więc ówczesnych waluciarzy i handlarzy zwierzętami ofiarnymi Jezus w gruncie rzeczy nazwał „zbójcami”. Wynika stąd, że ze swego procederu czerpali ogromne zyski. Żydowska Miszna potwierdza, iż słowa Jezusa nie są przesadą. Nadmieniono w niej, że w pewnym okresie para gołębi kosztowała złotego denara, czyli dwadzieścia pięć srebrnych denarów. Symeona, syna Gamaliela, ta absurdalnie wysoka cena skłoniła do złożenia następującej przysięgi na świątynię: „Nie pozwolę, aby przeminęła noc, zanim znowu nie będą kosztować jednego [srebrnego] denara”. Znaczy to oczywiście, iż gołębie sprzedawano po cenie dwudziestopięciokrotnie wyższej od ich rzeczywistej wartości. Był to jawny „rozbój”.