Królestwo a „miejsce święte”

„Dobra nowina o królestwie będzie głoszona po całej zamieszkanej ziemi na świadectwo wszystkim narodom; a wtedy nadejdzie koniec. Dlatego gdy dostrzeżecie stojącą w miejscu świętym tę obrzydliwość, która sprowadza spustoszenie, jak powiedziano przez proroka Daniela (niech czytelnik stosuje rozeznanie), wtedy ci, co będą w Judei, niech zaczną uciekać w góry” (Mat. 24:14-16).

1. Co chcieliby dziś wiedzieć gorliwi głosiciele ustanowionego Królestwa Bożego?

CZY należysz do tych, którzy gorliwie biorą udział w głoszeniu „dobrej nowiny o Królestwie”? Jeżeli tak, to z pewnością niecierpliwie wyglądasz ‛nadejścia końca’. A z tego względu pragnąłbyś też wiedzieć, co oznacza dzisiaj „obrzydliwość, która sprowadza spustoszenie”, i jak rozumieć odnoszące się do niej słowa, że ‛stoi w miejscu świętym’. Chciałbyś się również orientować, jakie zastosowanie mają dziś wypowiedzi, które padły na ten temat z ust proroka Daniela, oraz jak w naszych czasach znaleźć się wśród tych, co ocaleją dzięki ‛ucieczce w góry’ (Mat. 24:3-16).

2. (a) Jakie wersety biblijne pomagają nam zidentyfikować „świętych” z proroctwa Daniela? (b) Jaka inna grupa pojawiła się niedawno? Czym są zainteresowane obie te grupy?

² W proroctwie Daniela dużo powiedziano o „świętych”, którzy dziedziczą Królestwo (Dan. 7:27). Tworzą oni nieliczną grupkę ‛ponownie narodzonych’ chrześcijan, duchowych Izraelitów, którzy zachowali prawość podczas ataków Szatana, dowodząc tym, że godni są zająć miejsca w Królestwie Niebios (Jana 3:3; Łuk. 12:32). Stosunkowo niedawno do ostatka tych namaszczonych świadków Bożych przyłączyła się „wielka rzesza (...) ze wszystkich narodów”, której członkowie spodziewają się żyć wiecznie na rajskiej ziemi. Czy należysz do którejś z tych grup? Jeżeli tak, to przypadł ci w udziale zaszczyt pełnienia teraz dla Boga „świętej służby” w ziemskim sanktuarium Jego duchowej świątyni. Ta święta służba jest wykonywana w „miejscu świętym”, będącym odpowiednikiem sanktuarium świątyni Jehowy w starożytnym Jeruzalem (Obj. 7:4, 9, 15; Rzym. 12:1, 2).

3, 4. (a) O jakich trzech miastach „Jeruzalem” była tu mowa? (b) Jak Słowo Boże opisuje każde z nich?

³ Ponieważ Żydzi popadli w odstępstwo, a nawet zamordowali Syna Bożego, Jehowa opuścił i odrzucił ziemskie Jeruzalem (Mat. 23:37, 38). Niemniej jednak dalej cieszyło się Jego łaską Jeruzalem o wiele wspanialsze; w Liście do Galatów 4:26, 27 nazwano je „Jeruzalem górnym”. Jest to „niewiasta” Jehowy, Jego własna organizacja niebiańska, przyrównana do małżonki. Właśnie z tego Jeruzalem narodził się duchowy Syn Boży, Jezus Chrystus, który w 33 roku n.e. oddał „swą [ludzką] duszę na okup” za nasz ród (Mat. 20:28).

⁴ Po zmartwychwstaniu do życia duchowego Jezus został wyniesiony na miejsce po prawicy swego niebiańskiego Ojca. W wyznaczonym czasie, to jest w roku 1914 n.e., Jehowa poruczył mu władzę w swoim Królestwie, o którym w Liście do Hebrajczyków 12:22 również jest mowa jako o Jeruzalem, a mianowicie „Jeruzalem niebiańskim”. Królestwo to w stosownej chwili zburzy niegodziwy, szatański system rzeczy i przywróci na naszej ziemi rajskie warunki (Mat. 6:9, 10).

SPUSTOSZENIE „MIEJSCA ŚWIĘTEGO”

5. (a) Co powiedział Jezus o ziemskim Jeruzalem? (b) Jakie wynikło stąd pytanie, a następnie proroctwo?

⁵ Otwórzmy teraz swoje Biblie na 23 rozdziale Ewangelii według Mateusza. W wersecie 38 znajdujemy wypowiedź Jezusa, że jeruzalemski „dom wasz pusty zostanie” (Nowy Przekład). Następnie do swoich zdumionych uczniów Chrystus kieruje słowa zanotowane w Ewangelii według Mateusza 24:2, dotyczące tejże ziemskiej świątyni: „Zaprawdę powiadam wam: Żadną miarą nie pozostanie tu kamień na kamieniu, który by nie był zwalony”. Wskutek tego czterech z nich zwraca się do Mistrza z pytaniem zapisanym w następnym wersecie: „Powiedz nam, kiedy się to stanie oraz co będzie znakiem twej obecności i zakończenia systemu rzeczy”. Teraz Jezus wypowiada swe słynne proroctwo, które ciągnie się aż do końca 25 rozdziału Ewangelii według Mateusza.

6, 7. (a) Co zgodnie z proroctwem znalazło się potem w niebezpieczeństwie? (b) Jak więc doszło do tego, że ujrzano „obrzydliwość” stojącą „w miejscu świętym”?

⁶ W roku 33 n.e. apostołów interesował koniec systemu żydowskiego z ośrodkiem w ziemskim Jeruzalem i jego świątyni; był to system religijny, który się pogrążył w odstępstwie. Ale mimo to nawet po śmierci Jezusa miasto Jeruzalem wciąż uchodziło za święte (Mat. 27:53). W ramach spełnienia przepowiedni Syna Bożego zarówno na tę stolicę, jak też na Judeę i sąsiednie terytoria, zaczęły odtąd spadać liczne udręki. Następnie w roku 66 n.e. zaatakowały Jeruzalem legiony rzymskie, którymi dowodził Gallus. Zgodnie z proroctwem Jezusa (zanotowanym w Ewangelii według Łukasza 21:20) zostało ono „otoczone przez obozujące wojska”. Według relacji historyka Józefa Flawiusza wtargnęły one ze swymi bałwochwalczymi sztandarami nawet w obręb murów i zaczęto robić podkop pod samą świątynią.

⁷ Armia rzymska niewątpliwie stała teraz w „miejscu świętym”, gotowa do zniszczenia „miasta Jehowy”, gdzie przez długie wieki koncentrowało się wielbienie prawdziwego Boga (Ps. 101:8). Była to rzeczywiście „obrzydliwość”, zarówno z punktu widzenia odstępczych Żydów, jak i chrześcijan pochodzenia hebrajskiego! Ale jedynie ci ostatni zdołali rozpoznać w tych wydarzeniach sytuację, o której prorokował Chrystus. W niebezpieczeństwie znalazło się nie tylko „miasto święte” i świątynia; zagrożeni byli również przebywający w nim chrześcijanie, którzy zachowywali lojalność wobec Jehowy i Jego słowa prawdy. Czy istniała dla nich możliwość ratunku?

8. Jak Jehowa pokierował wtedy sytuacją? Z jakim wynikiem?

⁸ Jehowa pokierował wydarzeniami w cudowny sposób. Legiony rzymskie nagle się wycofały, dając chrześcijanom sposobność usłuchania nakazu Jezusa. I rzeczywiście go usłuchali — ‛uciekli w góry’ Gileadu! Nieco później, w roku 70 n.e., „obrzydliwość” zjawiła się ponownie. W ciągu zaledwie czterech miesięcy Rzymianie pod dowództwem Tytusa spustoszyli Jeruzalem, obracając jego rzekome „miejsce święte” w stos gruzów. W masakrze tej zginęło ponad milion Żydów; ocaleli tylko nieliczni (Dan. 9:26). Natomiast ci z nich, którzy przyjęli chrystianizm, byli bezpieczni! Dlaczego? Ponieważ posłusznie zastosowali się do proroczego słowa prawdy, wypowiedzianego przez Wielkiego Nauczyciela, Jezusa Chrystusa (Marka 13:1, 2, 14).

WSPÓŁCZESNY ODPOWIEDNIK

9. Dlaczego powinny nas dziś interesować tamte wydarzenia z I wieku?

⁹ Opisane przed chwilą wydarzenia z I wieku n.e. mają dla nas żywotne znaczenie. Dlaczego? Ponieważ w obecnym stuleciu wytworzyła się uderzająco podobna sytuacja. Wielkie proroctwo Jezusa osiągnie za naszych dni ostateczne spełnienie, które wstrząśnie całym światem! Tym razem nie wchodzi w grę samo Jeruzalem i Judea, lecz cała zamieszkana ziemia: dziesiątki tysięcy miast, setki narodów i plemion oraz blisko 4,5 miliarda ludzi — słowem cały ogólnoświatowy system rzeczy!

10. (a) Jaki okres skończył się w roku 1914? Dlaczego? (b) Dlaczego na ziemi rozlega się dziś bezprecedensowe „biada”?

¹⁰ Nawet historycy świeccy zauważyli, że rok 1914 przyniósł ze sobą radykalne zmiany. I słusznie, bo właśnie wtedy skończyły się „czasy wyznaczone narodom” (Łuk. 21:24-28). Jehowa przestał odtąd pozwalać, by pogańskie mocarstwa rządziły światem według swego uznania. Natomiast w odniesieniu do Pana Jezusa urzeczywistniło się proroctwo: „Laskę twej mocy pośle Jehowa z Syjonu [„Jeruzalem niebiańskiego”, mesjańskiego Królestwa], mówiąc: ‛Wyrusz na podbój między twoich nieprzyjaciół’” (Ps. 110:2). Zgodnie z tymi słowami, intronizowany Król strącił Szatana oraz jego demoniczne hordy z nieba w pobliże naszego globu. W rezultacie na „krótki czas” aktualne stały się słowa: „biada mieszkającym na ziemi” (Obj. 12:7-12, Biblia gdańska). Począwszy od roku 1914 doniosłe proroctwo Jezusa, zanotowane w 24 i 25 rozdziale Ewangelii według Mateusza, spełnia się na skalę ogólnoświatową.

11. Jakie wypowiedzi z wielkiego proroctwa Jezusa ziściły się na twoich oczach?

¹¹ Czyż nie jesteśmy wszyscy świadkami pojawienia się „znaku (...) zakończenia systemu rzeczy”? Czy nie oglądaliśmy na własne oczy wielkich wojen, braków żywności, epidemii, trzęsień ziemi i innych „strasznych widoków”, przepowiedzianych przez Jezusa? Czy nie doświadczyliśmy prześladowania chrześcijan i czy nie bierzemy udziału w głoszeniu „dobrej nowiny o królestwie (...) po całej zamieszkanej ziemi na świadectwo wszystkim narodom”? Wielu z nas naprawdę może udzielić na te pytania twierdzącej odpowiedzi! (Mat. 24:3-14; Łuk. 21:10-12). Ale jak rozumieć daną przez Jezusa przestrogę z Ewangelii według Mateusza 24:15, 16, dotyczącą „obrzydliwości, która sprowadza spustoszenie”?

SPEŁNIENIE W SKALI OGÓLNOŚWIATOWEJ

12. Czym „wielki ucisk” będzie się różnić od zagłady Jeruzalem?

¹² Spełnienie się omawianego proroctwa w I wieku n.e. daje nam wyobrażenie o tym, czego możemy oczekiwać obecnie. Niektóre szczegóły nie mają jednak ścisłych odpowiedników. Jezus mówi na przykład w wersetach 21 i 22: „Wtedy będzie wielki ucisk, jaki się nie zdarzył od początku świata aż dotąd ani się więcej nie zdarzy. W samej rzeczy, gdyby te dni nie zostały skrócone, nie byłoby wybawione żadne ciało; lecz ze względu na wybranych dni te będą skrócone”. Kulminacyjny „wielki ucisk” nie ograniczy się do Jeruzalem bądź innego pojedynczego miasta. Będzie to największa z katastrof, jakie kiedykolwiek nawiedziły ziemię, i ogarnie swym zasięgiem cały nasz glob (Jer. 25:30-33; Mat. 24:30).

13. Jakie „ciało” ocaleje z „wielkiego ucisku”, w przeciwieństwie do „ciała”, które przeżyło zagładę Jeruzalem?

¹³ Co więcej, „ciało”, które ocaleje, nie oznacza w tym wypadku garstki odstępczych Żydów, uprowadzonych do niewoli po spustoszeniu ziemskiego Jeruzalem. Będzie to raczej „ciało” „wybranych”, reprezentujących na ziemi „Jeruzalem niebiańskie”, oraz „ciało” towarzyszącej im „wielkiej rzeszy” ze wszystkich narodów, o której w Objawieniu 7:14 czytamy: „Są to ci, którzy wychodzą z wielkiego ucisku; wyprali swe szaty i wybielili je we krwi Baranka”. A jak w dzisiejszych czasach miałyby się spełnić słowa z Ewangelii według Mateusza 24:15, 16?

„NIECH CZYTELNIK STOSUJE ROZEZNANIE”

14, 15. Przytocz z 7 i 8 rozdziału Księgi Daniela kilka szczegółów, co do których czytelnik powinien ‛zastosować rozeznanie’.

¹⁴ Jezus powołuje się tu na proroka Daniela i dodaje: „Niech czytelnik stosuje rozeznanie”. Danielowi „w pierwszym roku króla babilońskiego Baltazara” ukazano wizję Przedwiecznego, czyli Jehowy Boga, oraz sądu, którego dokonywał On nad narodami świata za pośrednictwem mesjańskiego Królestwa. Obraz ten miał się urzeczywistnić z chwilą nadejścia „czasu, by święci otrzymali królestwo” (Dan. 7:1, 9-14, 21, 22, 27, Biblia Tysiąclecia).

¹⁵ W trzecim roku panowania Baltazara ujrzał Daniel następną wizję. Jest ona opisana w 8 rozdziale jego księgi, wersetach od 3 do 9 (BT), i przedstawia następujące kolejno po sobie symboliczne „zwierzęta”, którym wyrastają z głów potężne „rogi”. Treść proroctwa Daniela 8:20-25 (BT) umożliwia nam utożsamienie ich z imperiami rządzącymi światem w ciągu minionych 2500 lat, począwszy od Medo-Persji, poprzez Grecję i Rzym, a skończywszy na „małym rogu” o ‛mocy potężnej’, czyli na Wielkiej Brytanii, do której przyłączyły się później Stany Zjednoczone Ameryki, skutkiem czego powstało dwuczłonowe mocarstwo światowe.

16. (a) Jaki „nadszedł czas” i co potem nastąpiło wśród „świętych”? (b) Dlaczego wydania „Strażnicy” z czerwca 1938 roku miały duże znaczenie dla ludu Bożego?

¹⁶ W roku 1918 n.e. „nadszedł czas, by święci otrzymali królestwo”. Począwszy od roku 1919 ci spośród nich, którzy znajdowali się jeszcze na ziemi, zostali zorganizowani do rozgłaszania po całym świecie wieści o ustanowionym Królestwie Mesjasza (Mat. 24:14). Wkrótce stali się wszędzie znani jako „świadkowie Jehowy”, zaczęła też przyłączać się do nich „wielka rzesza” pomocników (Izaj. 43:10, 12; Obj. 7:9). Jednakże w latach trzydziestych zawisły nad nimi czarne chmury prześladowań. Wówczas Jehowa, chcąc umożliwić swemu ludowi przezwyciężenie tej próby, umocnił go przez nadanie mu struktury teokratycznej. Została ona omówiona w głównych artykułach Strażnicy (angielskiej) z 1 i 15 czerwca 1938 roku, zatytułowanych „Organizacja”; treść ich miała posłużyć ludowi Bożemu za podstawę działalności w czasie drugiej wojny światowej (Izaj. 60:17).

17. Na kim spełniły się teraz słowa zapisane w Księdze Daniela 8:10, 11?

¹⁷ Właśnie podczas tej wojny spełniły się słowa zapisane w Daniela 8:10, 11. „Mały róg” wystąpił przeciwko „Księciu wojska”, Bogu Jehowie. A co to za „wojsko”? Czy chodzi o zwolenników rozlicznych odłamów nominalnego chrześcijaństwa? Otóż nie. Nie są oni „przedmiotem nienawiści”, gdyż z własnej woli stali się cząstką świata, będącego pod władzą Szatana (Mat. 24:9; Jana 15:18-20). Wizja Daniela odnosi się do znacznie mniejszego wojska, które można porównać z zastępem Gedeona, bardzo nielicznym w zestawieniu z chmarami Midiańczyków (Sędz. 7:8, 12, NP). Chodzi o przebywający na ziemi ostatek „wojska” 144 000 „świętych”, którzy wraz z Barankiem, Chrystusem Jezusem, będą królować na górze Syjon w „Jeruzalem niebiańskim” (Obj. 14:1-5).

NA „MIEJSCU ŚWIĘTYM”

18. (a) Gdzie według Biblii znajduje się „miejsce święte”? (b) Co miało się tam stać zgodnie z Księgą Daniela 8:12?

¹⁸ Członkowie tego ostatka znajdują się dziś w „miejscu świętym”; są ziemskimi przedstawicielami „Jeruzalem niebiańskiego” i jego świątyni. W nawiązaniu do tego faktu Daniel mówi o nich (w wersecie 11) jako o „gruncie Jego [czyli Jehowy] sanktuarium”, znajdującym się na Jego „podnóżku”, czyli na ziemi (Izaj. 66:1). Posłuchajmy: „Została Mu [Jehowie] odebrana rzecz ustawiczna, a grunt Jego sanktuarium wywrócono. I nawet wojsko stopniowo nikło, razem z rzeczą ustawiczną — wskutek przestępstwa; i rzucał prawdę na ziemię, działał i osiągał sukcesy” (Dan. 8:11, 12). Jak się spełniły te słowa?

19. (a) Jak rozumiemy wspomniane „przestępstwo”, popełnione przez „mały róg”? (b) Jak ‛rzucał on prawdę na ziemię’?

¹⁹ A co przeżyli wierni badacze Biblii, czyli Świadkowie Jehowy, podczas drugiej wojny światowej? Spadły na nich ostre prześladowania! Równało się to po prostu „przestępstwu”, gdyż było próbą zgładzenia klasy Boskiego „sanktuarium”, a tym samym odebrania Jehowie ofiary „ustawicznej”, a więc codziennego oddawania Mu czci w sposób publiczny. Początek dały państwa faszystowskie. Wkrótce jednak zaczęto ‛rzucać prawdę na ziemię’ po całym rozległym terytorium „małego rogu” o ‛mocy potężnej’. Prawie we wszystkich krajach Wspólnoty Brytyjskiej zastęp sług Jehowy stanął w obliczu zakazu głoszenia prawdy o Królestwie. Podczas poboru do wojska odmawiano tam Świadkom Jehowy uznania ich za kaznodziejów i zwolnienia na tej podstawie od służby; nie okazano żadnego szacunku dla ich teokratycznego zamianowania. Z kolei w Stanach Zjednoczonych wierni chrześcijanie narażeni byli na akty agresji ze strony motłochu i różnego rodzaju zniewagi.

20. (a) O czym zapewnia nas proroctwo Daniela 8:14? (b) W jaki sposób ‛miejsce święte wyszło zwycięsko’? (c) Jakie zmiany nastąpiły w organizacji Jehowy pod koniec drugiej wojny światowej?

²⁰ Jednakże według Daniela 8:13, 14 po upływie „dwóch tysięcy trzystu wieczorów i poranków” (to jest sześciu lat, czterech miesięcy i dwudziestu dni) „miejsce święte” miało znów zostać „doprowadzone do właściwego stanu” lub inaczej ‛wyjść zwycięsko’ (New English Bible). Świadków Jehowy istotnie spotkały gwałtowne prześladowania za to, że byli zdecydowani ‛słuchać jako władcy raczej Boga niż ludzi’ (Dzieje 5:29). Mimo to w końcowych miesiącach drugiej wojny światowej jeszcze raz potwierdzili, że pragną wywyższać zwierzchnictwo Jehowy i uznawać je w swoich szeregach. W tym celu przystąpiono w 1944 roku do reorganizacji działalności i struktury zarządzania ludem Bożym. W Strażnicy angielskiej z 15 października 1944 roku przedstawiono temat: „Zorganizowani do końcowego dzieła”. Ten i inne artykuły z tego okresu, omawiające zagadnienia służby, stanowiły dowód, że z punktu widzenia Jehowy „miejsce święte” zostało na nowo „doprowadzone do właściwego stanu”.a

21. Jaki triumf odniosło wtedy Królestwo?

²¹ Nieprzyjacielskie knowania, by spustoszyć i unicestwić „miejsce święte” całkowicie spaliły na panewce. „Święci”, którzy pozostawali jeszcze na ziemi, oraz towarzysząca im „wielka rzesza” odnieśli zwycięstwo. Zatriumfowało Królestwo najwyższego Boga Jehowy i Jego Chrystusa! A co zgodnie z proroczą zapowiedzią Jehowy miało teraz nastąpić? Zaraz się o tym dowiemy.

Najwyższy czas na ucieczkę!

1. (a) Co podczas drugiej wojny światowej działo się na ziemi w sanktuarium „miejsca świętego”? (b) Jakie zatem rodzi się pytanie?

JAK poprzednio wspomniano, prawdziwe „miejsce święte” mieści się na obszarze podległym „Jeruzalem niebiańskiemu”, czyli mesjańskiemu Królestwu Bożemu. „Święci”, którzy wraz z towarzyszącą im „wielką rzeszą” służą Bogu w sanktuarium tego „miejsca świętego” na ziemi, byli podczas drugiej wojny światowej tratowani, a to zwłaszcza w krajach należących do dwuczłonowej anglo-amerykańskiej potęgi światowej (Dan. 7:27; 8:10-12; Obj. 7:9-15). Czy z tego wynika, że „obrzydliwością, która sprowadza spustoszenie”, są Stany Zjednoczone i Wielka Brytania? Nie, gdyż „przestępstwo” tego dwuczłonowego mocarstwa obejmuje jeszcze coś innego. Mianowicie co?

2, 3. (a) W jaki sposób utworzono falsyfikat Królestwa Bożego? (b) Jak opisuje go Księga Objawienia? (c) Co zatem jest obecnie „obrzydliwością”, wspomnianą u Daniela 11:31 i Mateusza 24:15?

² Anglo-amerykańskie mocarstwo światowe w inny sposób posłużyło Szatanowi za narzędzie. Powołało do życia imitację Królestwa Bożego. Jak w proroctwie Daniela, tak też w biblijnej Księdze Objawienia „dzikie zwierzę” i „rogi” symbolizują potęgi polityczne. Siódmą taką potęgę w historii biblijnej, złożoną z Wielkiej Brytanii i Stanów Zjednoczonych, opisano w 13 rozdziale Objawienia jako dwurożnego „dzikiego zwierza”, który tchnął życie w „posąg” bestialskich rządów ludzkich. „Posąg” ten to z kolei zbiorowy zwierz maści szkarłatnej, mający siedem głów i dziesięć rogów (Obj. 17:3). Pojawił się on najpierw w roku 1920 w postaci Ligi Narodów, którą następnie reaktywowano w roku 1945 jako Organizację Narodów Zjednoczonych, a w roli jej głównych rzeczników wystąpiły wtedy Wielka Brytania i Stany Zjednoczone, przy współudziale Związku Radzieckiego (Obj. 13:11, 15; 17:8). W ten sposób spełniło się zarazem proroctwo z Księgi Daniela 11:31, gdzie czytamy: „I z pewnością ustanowią obrzydliwość sprowadzającą spustoszenie”.a

³ A zatem wiemy już, co jest współczesną „obrzydliwością”, o której Jezus mówił w Ewangelii według Mateusza 24:15. Ale jak doszło do tego, że stanęła ona „w miejscu świętym”? Na co wskazują fakty?

4. (a) Dlaczego Ligę Narodów słusznie można było nazwać „obrzydliwością”? (b) Jakie obrzydliwe twierdzenia wysunęli przywódcy religijni w odniesieniu do ONZ?

⁴ Kiedy w 1918 roku Wielka Brytania i Stany Zjednoczone zaczęły jako pierwsze propagować Ligę Narodów, religie chrześcijaństwa udzieliły im pełnego poparcia. Federalna Rada Kościołów Chrystusowych w Ameryce obwołała tę organizację „politycznym wyrazem Królestwa Bożego na ziemi”. Cóż za bluźnierstwo! Uznać zlepek państw politycznych, należących do szatańskiego świata, za Królestwo Boże na ziemi! Istna ohyda i obrzydliwość w oczach Jehowy oraz tych, którzy stoją naprawdę w „miejscu świętym” jako ziemscy ambasadorowie panującego już „Jeruzalem niebiańskiego”! A co duchowieństwo powiedziało o następczyni Ligi Narodów, to jest o Organizacji Narodów Zjednoczonych? Opisywało ją rozmaicie: jako „jedyną nadzieję na przetrwanie” ludzkości, „ostatnią nadzieję na zgodę i pokój”, a także jako „najwyższe forum na rzecz pokoju i sprawiedliwości”. Ustawiło ją — podobnie jak Ligę Narodów — „w miejscu świętym”, utrzymując, że zapewni ona wszystko, czego w rzeczywistości może dokonać jedynie Królestwo Boże.

5. Dlaczego mówimy słusznie, że ONZ nie ma nic wspólnego z „miejscem świętym”?

⁵ Kler nominalnego chrześcijaństwa zabiegał o ulokowanie Organizacji Narodów Zjednoczonych w „miejscu świętym”, które prawnie należy do „Jeruzalem niebiańskiego”, czyli Królestwa Bożego, oraz do reprezentujących je na ziemi „świętych”. Natomiast w ONZ nie znajdziemy nic „świętego”. Ma wprawdzie w swojej siedzibie kaplicę i dzwon buddyjski, a na murku przed dziedzińcem wyryte słowa z Księgi Izajasza 2:4, które brzmią: „Przekują miecze swe na lemiesze, a włócznie swe na sierpy; nie podniesie naród przeciw narodowi miecza, ani się będą ćwiczyć do bitwy” (Biblia gdańska). Niemniej jednak te szczegóły nie dodają ONZ świętości. Między tworzącymi ją narodami wciąż wybuchają spory, a niebagatelna ich liczba jest nastrojona antyreligijnie i wrogo wobec Boga. Można wszakże powiedzieć, że ‛obrzydliwość stoi w miejscu świętym’ jeszcze w innym sensie.

UDERZAJĄCA ANALOGIA

6. (a) Jakie dwie grupy o przeciwstawnych poglądach mieszkały w Jeruzalem w I wieku n.e.? (b) Pod jakim względem żydowscy religianci przypominali swoich przodków?

⁶ Aż do chwili zburzenia starożytne Jeruzalem uchodziło u Żydów za miasto i miejsce święte. Około 56 roku n.e. nawet apostoł Paweł wszedł do tamtejszej świątyni, by wraz z czterema innymi chrześcijanami związanymi ślubowaniem ceremonialnie się oczyścić (Dzieje 21:23-26). Napadł wtedy na niego tłum fanatycznych Żydów, którzy prześladowali prawdziwych chrześcijan i oskarżali ich o to, że ‛napełniają Jeruzalem swą nauką’ (Dzieje 5:28). Ludzie ci kurczowo trzymali się odstępczych tradycji i form kultu, przypominając w tym swych przodków z czasów Jeremiasza, którzy ‛pokładali ufność w słowach zwodniczych’, mówiąc: „Są świątynią Jehowy, świątynią Jehowy, świątynią Jehowy!” (Jer. 7:4). Zasadzali jednak nadzieję nie na tym, na czym powinni.

7. (a) W czym chrześcijaństwo stanowi odpowiednik odstępczego Jeruzalem? (b) Co jest jego domniemanym „miejscem świętym”?

⁷ Podobna sytuacja wytworzyła się dziś, zachodzi bowiem uderzające podobieństwo między odstępczym Jeruzalem starożytnym wraz z jego świątynią, a współczesnym chrześcijaństwem. Zauważmy, że ono też ma pretensje do posiadania „miejsca świętego”, to jest domniemanych praw religijnych oraz sfery swego oddziaływania. W ciągu stuleci pieczołowicie utworzyło sobie dziedzinę, w której wywiera wpływ na masy ludzkie. Twierdzi, że wchodzi to w zakres jego duchowych uprawnień. Prócz tego dysponuje okazałymi katedrami, ołtarzami przybranymi w klejnoty, bezcennymi witrażami, majątkami ziemskimi i ogromnymi kontami w bankach. Wszystko to składa się na jego rzekome „miejsce święte”. Jest dla niego święte i nikt nie śmie się tego tknąć! Tak przynajmniej uważa samo chrześcijaństwo.

8. (a) Jaki związek zachodzi między chrześcijaństwem a „Babilonem Wielkim”? (b) Dlaczego chrześcijaństwo przypomina odstępcze Jeruzalem?

⁸ Jaki jednak los spotkał starożytne Jeruzalem i jego „miejsce święte”, gdy nastał czas na spełnienie się proroctw — najpierw w roku 607 p.n.e., a następnie w 70 roku n.e.? A co ukazał Pan Jezus w objawieniu, które widział apostoł Jan? Z rozdziału 17 jego księgi dowiadujemy się o wyroku Bożym, który ma być wykonany na „Babilonie Wielkim, matce rozpustnic i obrzydliwości ziemi” (Obj. 17:5). „Babilon Wielki” to nic innego, jak ogólnoświatowe imperium religii fałszywej, z kościołami chrześcijaństwa na czele. Właśnie chrześcijaństwo, rzekomo związane przymierzem z Bogiem, jest współczesnym odstępczym „Jeruzalem”.

9. Jak spełniło się za naszych dni proroctwo opisujące poczynania „matki rozpustnic” wobec „dzikiego zwierza”?

⁹ Przez długie wieki „matka rozpustnic”, czyli religia fałszywa, nie miała większych trudności z kontrolowaniem narodów i imperiów przyrównanych do dzikich zwierząt. Objawienie 17:9 podaje, że rozsiadła się na górach symbolizujących rządy, a werset 15 pokazuje ją nad „wodami”, które wyobrażają „ludy i tłumy, i narody, i języki” (Nowy Przekład). Kiedy zbiorowy „szkarłatno zabarwiony dziki zwierz” pojawił się w 1920 roku w postaci Ligi Narodów, a w roku 1945 wyłonił się ponownie jako Organizacja Narodów Zjednoczonych, „Babilon Wielki” tak manewrował sprawami, by usadowić się na jego grzbiecie, zapewniając sobie przez to wpływy i zyski. Nie wziął pod uwagę faktu, iż owa polityczna „obrzydliwość” stoi tam, gdzie nie powinna, bo wkroczyła na „miejsce święte”, które obecnie należy słusznie do „Jeruzalem niebiańskiego”, czyli Królestwa Bożego pod zarządem Mesjasza.

„ROGI” PRZYSTĘPUJĄ DO DZIAŁANIA

10. Jaki wyrok zostanie wykonany na religii fałszywej?

¹⁰ Ale spójrzmy, co się teraz wydarzy! Kiedy narody obwołają „pokój i bezpieczeństwo”, „rogi” siejącego grozę „dzikiego zwierza” nagle użyją przemocy! Przestaną w końcu tłumić w sobie nienawiść do „rozpustnicy”! Zrzucą ją z grzbietu „dzikiego zwierza”, gdzie tak zgrabnie dotąd siedziała. „Dziki zwierz” oraz jego radykalne, militarystyczne „rogi” spustoszą ją i obnażą, „zjedzą jej części mięsiste, i doszczętnie spalą w ogniu” (Obj. 17:16). Religia fałszywa zostanie kompletnie unicestwiona, nie wyłączając chrześcijaństwa, które utrzymuje, że ma na ziemi miejsce uznane przez Boga za „święte”. Spotka je całkowita zagłada, tak jak do samych fundamentów została zburzona świątynia w ziemskim Jeruzalem, o której Jezus rzekł: „Żadną miarą nie pozostanie tu kamień na kamieniu, który by nie był zwalony” (1 Tes. 5:3; Marka 13:2).

11. (a) Jakie wydarzenie, mające związek z prawdziwym „miejscem świętym”, rozegrało się w 1914 roku? (b) Jakie rozpoczęły się wówczas ataki na domniemane „miejsce święte” chrześcijaństwa?

¹¹ Czy przypominająca rozpustnicę fałszywa religia, łącznie z chrześcijaństwem, zdaje sobie sprawę z tego, co ją czeka? Powinna, jeżeli rozumie całokształt dzisiejszych wydarzeń światowych. Z pewnością wpadłaby w przerażenie, gdyby zwróciła uwagę na prorocze prawdy zapisane w Biblii. A przecież wkrótce po roku 1914, kiedy to narodziło się „Jeruzalem niebiańskie”, prawowicie zajmujące „miejsce święte”, już rozpoczęło się wywieranie nacisku na domniemane „miejsce święte” chrześcijaństwa, czyli sferę jego wpływów. W roku 1917 wybuchła w Rosji rewolucja socjalistyczna. Od tego czasu siły antyreligijne brały w posiadanie kolejne obszary ziemi. Gwałtownie rozszerzyły swe granice po drugiej wojnie światowej. Oznajmiają wszem i wobec, że religia to „opium dla ludu”. Chrześcijaństwo ze swej strony biada nad tym wtargnięciem do jego rzekomego „miejsca świętego” i utratą tylu „ludów”.

„MIEJSCE ŚWIĘTE” CHRZEŚCIJAŃSTWA ZAGROŻONE!

12, 13. Jakie aktualne wydarzenia unaoczniają groźbę wiszącą nad „miejscem świętym” chrześcijaństwa?

¹² O tym, jaka sytuacja wytworzyła się w krajach ateistycznych, świadczy chociażby doniesienie zamieszczone pod koniec 1981 roku w tygodniku Star wydawanym w Hongkongu: „Jak informują uchodźcy, zachodni dyplomaci i zagraniczni duchowni, komunistyczny rząd Wietnamu wcielił mnichów buddyjskich do wojska, uwięził setki księży oraz zamknął seminaria i kościoły. Celem tych poczynań jest zapewne poddanie wszystkich religii ścisłej kontroli państwa. Zdaniem uchodźców szczególna presja wywierana jest w południowym Wietnamie na religię rzymskokatolicką, przy czym władze powołują się na wstrząsy polityczne w Polsce jako na dowód ‛kontrrewolucyjnych tendencji kościoła’”.

¹³ W gazecie Journal and Constitution, ukazującej się w Atlancie (USA), zamieszczono w numerze z 2 stycznia 1982 roku nagłówek: „Liczne kluczowe wydarzenia roku [1981] związane z religią”. Następnie wyliczono takie fakty, jak próba zamachu na papieża Jana Pawła II, zamordowanie prezydenta Sadata przez bojówkarzy muzułmańskich, skrytobójstwa i masowe egzekucje w Iranie, krwawe starcia pomiędzy partyzantami arabskimi a Izraelem oraz zamachy bombowe, morderstwa i samobójcze strajki głodowe w Irlandii. Doprawdy, spora część niepokojów na świecie wiąże się z religią. Jednakże wszystkie te wieści zbledną zupełnie w porównaniu z działaniem, jakie już wkrótce podejmą ‛dziki zwierz i dziesięć rogów’, doprowadzając do całkowitego unicestwienia religii fałszywej, łącznie z chrześcijaństwem i jego domniemanym „miejscem świętym”.

14. Dlaczego zagrożeni będą także ci, którzy przebywają w prawdziwym „miejscu świętym”?

¹⁴ Co jednak stanie się z tymi, którzy oddają cześć Bogu w prawdziwym „miejscu świętym” i pełnią na ziemi „świętą służbę”, wspierając tym „Jeruzalem niebiańskie”? Ci również zostaną zaatakowani przez militarystyczne „rogi”, które już teraz wchodzą w skład ONZ. Zgodnie z Księgą Objawienia 17:14 ten polityczny twór udowodni, że nie ma prawa stać w „miejscu świętym”, gdyż ‛będzie walczył z Barankiem’.

15. (a) Kto odegra dominującą rolę w ataku na „świętych”? (b) Jak ten król „dojdzie do swego końca”?

¹⁵ Z Księgi Daniela 11:40-45 (Biblia Tysiąclecia) wynika, że radykalny „król północy” odegra szczególną rolę w tym ataku na „świętych”, lecz gdy „dojdzie do swego końca, (...) nikt mu nie przyjdzie z pomocą”.b Tak więc wszystkie nacjonalistyczne „rogi” oraz sam „szkarłatno zabarwiony dziki zwierz” zginą z rąk Chrystusa Jezusa i jego anielskich wojsk. „Baranek ich zwycięży, ponieważ jest Panem panów i Królem królów”. Panujący król „Jeruzalem niebiańskiego” odniesie w Armagedonie walne zwycięstwo nad wszystkimi narodami, które oddały „swą moc i władzę dzikiemu zwierzowi” (Obj. 17:12-14; 16:16).

UCIECZKA W GÓRY

16. Jak i gdzie lud Boży może znaleźć schronienie?

¹⁶ Jak zatem lud Boży ma ocaleć? Przez ‛ucieczkę w góry’ (Mat. 24:16). Wyobrażają one schronienie zgotowane przez Jehowę, czyli Jego postanowienie, mocą którego osłoni w „wielkim ucisku” pozostających na ziemi „świętych” oraz „wielką rzeszę” „drugich owiec”. Harmonizuje to z proroctwem Jezusa zapowiadającym, że zagłada nie dosięgnie wszelkiego „ciała” (Mat. 24:22). Ponieważ góry cechuje trwałość i Pismo Święte często wiąże je ze sprawowaniem władzy, więc bezpiecznej przystani zgotowanej przez Boga należy obecnie szukać w Jego teokratycznej organizacji. Reprezentuje ją na ziemi „zbór Boga żywego, filar i podpora prawdy”, dający się dziś rozpoznać w ogólnoświatowej społeczności Świadków Jehowy (1 Tym. 3:15).

17. Jakie stanowcze działanie muszą podjąć ci, którzy chronią się w bezpieczne miejsce?

¹⁷ Wszyscy, którzy uciekają do organizacji Jehowy, muszą zaniechać popierania jakiejkolwiek części składowej ziemskiego systemu Szatana. Nie mogą już odtąd stanowić „cząstki tego świata”, lecz mają trzymać się od niego z daleka. Powinni stronić od jego religii, polityki, materializmu, niemoralności i stosowania przemocy (Jana 18:36). Muszą oddać się Jehowie Bogu, żyć podług Jego słusznych zasad i zaznajamiać drugich z Jego chwalebnym zamierzeniem co do Królestwa. Nie wolno im popadać w ospałość ani oglądać się na bogactwa tego świata. Muszą stale ‛wytężać swoje siły’, żeby zyskać uznanie Boga i wejść do Jego nowego porządku rzeczy (Łuk. 13:24; 9:23; 2 Tym. 2:15).

18. Dlaczego jest pilną koniecznością, żeby sprawiedliwie usposobione jednostki nie zwlekały z ‛ucieczką’?

¹⁸ W bieżącym roku 1983 niebezpieczeństwo zagrażające rzekomemu „miejscu świętemu” chrześcijaństwa przybrało realne kształty. Pozycja religii światowej, usadowionej na grzbiecie „dzikiego zwierza” symbolizującego ONZ, jest bardzo niepewna. Mając co do tego „rozeznanie”, Świadkowie Jehowy tym usilniej nawołują: Uciekajcie z religii fałszywej, opuszczajcie cały system Szatana i szukajcie schronienia w organizacji Bożej! — Chrześcijaństwo, podobnie jak Jeruzalem w I wieku n.e., stoi obecnie w obliczu „spustoszenia”, „wykorzenienia”. Taki sam los spotka całe ogólnoświatowe imperium religii fałszywej, czyli Babilon Wielki! (Dan. 9:26b, 27b; Obj. 18:2, 4).

19. (a) Czego dowiadujemy się o „górach” z Psalmu 72? (b) Co mamy dziś czynić, aby móc w przyszłości korzystać z „dostatku pokoju”?

¹⁹ Na szczęście „góry”, w których należy się schronić, staną się zarazem „górami” błogosławieństwa, gdyż w Psalmie 72:1-8 czytamy: „Niech góry niosą pokój ludowi, także pagórki, przez sprawiedliwość. (...) Za dni jego [mesjańskiego Króla] rozkrzewi się sprawiedliwy i będzie pod dostatkiem pokoju, jak długo stanie księżyca”. Czy chciałbyś się znaleźć wśród tych, którzy się będą radować „dostatkiem pokoju”? Bądź więc ‛niezachwiany, niewzruszony, zawsze bardzo zajęty dziełem Pańskim’. Jest sprawą nader pilną, żebyś teraz, póki czas, pomagał szczerym osobom „uciekać w góry”. Zatem „trwaj przy tych rzeczach, bo tak czyniąc wybawisz zarówno siebie, jak i tych, którzy się tobie przysłuchują” (1 Kor. 15:58; 1 Tym. 4:16).

[Przypisy]

Spróbuj odpowiedzieć na następujące pytania:

▪ Co jest prawdziwym „miejscem świętym”?

▪ Co to jest „obrzydliwość, która sprowadza spustoszenie”?

▪ Dlaczego można powiedzieć, że „obrzydliwość” stoi „w miejscu świętym”?

▪ Co jest rzekomym „miejscem świętym” chrześcijaństwa?

▪ Dlaczego temu domniemanemu „miejscu świętemu” grozi obecnie niebezpieczeństwo?

▪ W jaki sposób chrześcijanie stosują się obecnie do polecenia, aby „uciekać w góry”?

[Ramka na stronie 16]

Październik 1965 roku: Papież Paweł VI, określiwszy Organizację Narodów Zjednoczonych mianem „najbardziej znaczącej międzynarodowej organizacji”, powiedział również: „Ludy całej ziemi widzą w Organizacji Narodów Zjednoczonych ostatnią nadzieję na zgodę i pokój”

[Ramka na stronie 17]

Październik 1979 roku: Papież Jan Paweł II przemawiał do Zgromadzenia Ogólnego NZ. Nic nie wspomniał o Jezusie Chrystusie ani jego Królestwie, natomiast powiedział: „Mam nadzieję, że Organizacja Narodów Zjednoczonych na zawsze pozostanie najwyższym forum na rzecz pokoju i sprawiedliwości, prawdziwą ostoją wolności”

[Ilustracja na stronie 19]

Wojownicze „rogi” zagrażają rzekomemu „miejscu świętemu” chrześcijaństwa

Bliski koniec świata — i co dalej?

Dawno temu Bóg natchnął proroków do opisania przyszłych wydarzeń. Ich pisma wyraźnie wskazują na rychły koniec całego obecnego systemu rzeczy. Co potem nastąpi? Wielu chciałoby wiedzieć. Zdumiewające odpowiedzi znajdziesz w książce „Prawdziwy pokój i bezpieczeństwo — skąd?”