wspanialszymi błogosławieństwami, które jeszcze staną się udziałem tego łagodnie usposobionego ludu.

18, 19. Jakie cenne błogosławieństwa zostały obiecane tym, którzy naprawdę są usposobieni łagodnie i pokojowo?

¹⁸ We wstępie do słynnego „kazania na górze” Jezus, wielki Nauczyciel, nie powiedział po prostu: „Szczęśliwi, którzy są świadomi swego niedostatku duchowego”, „szczęśliwi usposobieni pokojowo” lub „szczęśliwi łagodnie usposobieni”. Prawda, że dla człowieka, którego potrzeby duchowe zostają zaspokojone i który jest usposobiony łagodnie oraz pokojowo, wynika z tego pewna miara szczęścia, jednakże nie w tym tkwi sedno rzeczy, czyli nie na tym polegają wspanialsze błogosławieństwa obiecane przez Chrystusa. Jezus po to przyszedł na ziemię, aby wydać prawdziwe świadectwo o chwalebnym Królestwie Jehowy, i przy omawianej przez nas szczególnej sposobności nie pominął tego celu, bo w rzeczywistości powiedział tak: „Szczęśliwi, którzy są świadomi swego niedostatku duchowego, gdyż do nich należy królestwo niebios.” „Szczęśliwi usposobieni pokojowo, gdyż będą zwani ‚synami Bożymi’.” „Szczęśliwi łagodnie usposobieni, gdyż oni odziedziczą ziemię.” — Mat. 5:3, 9, 5, NW.

¹⁹ To pozwala lepiej zrozumieć i docenić nieopisaną radość i szczęście czekające wiernych świadków Jehowy. Najpierw doznają tego wówczas, gdy będą naocznymi świadkami niezwykłej w swej gwałtowności bitwy Armagedonu, podczas której Jehowa wystąpi w całej okazałości swojej chwały i potęgi oraz zniszczy na zawsze i wykorzeni złych; potem będą to przeżywać jako „synowie Boży”, gdy każdy z nich otrzyma wyznaczone mu miejsce służby na wieczną posiadłość i dziedzictwo pod pokojowymi rządami Królestwa. Jakże wielkim to wszystko będzie usprawiedliwieniem Słowa i imienia Jehowy! Dla łagodnie usposobionych będzie to z pewnością najcudowniejszym błogosławieństwem i zachwycającym przywilejem, daleko przewyższającym wszystko, czym się cieszą już teraz, a co polega po prostu na uwolnieniu od dzisiejszego niepokoju i od trosk dręczących ten schorowany i lamentujący świat.

Łagodność i opanowanie wydają pokojowe owoce

„Kto wśród was jest mądry i pojętny? Niech okaże swoje uczynki właściwym prowadzeniem się z łagodnością, która wypływa z mądrości. Ponadto owoc sprawiedliwości pochodzi z nasienia posianego w warunkach pokojowych dla tych, którzy czynią pokój.” — Jak. 3:13, 18, NW.

1. (a) Na czym polegają pokojowe owoce ducha? (b) Jakie środki ostrożności należy przedsięwziąć w celu osiągnięcia obfitych zbiorów tych owoców?

WOLĄ Jehowy jest, by Jego szczęśliwi świadkowie stale wydawali obfitość owoców duchowych. Wytworem ducha Bożego nie jest jedynie dobroć, wiara, radość, miłość i uprzejmość, ale także pokój, łagodność, cierpliwość i panowanie nad sobą. Otóż jeśli mają być wydane takie wyborne owoce, to nie tylko należy zasiać nasienie w odpowiednich warunkach, lecz co równie ważne, trzeba zasiać nasienie właściwego rodzaju. Dawne prawo Jehowy zabraniało Izraelowi wysiewania ziarna mieszanego, czyli dwóch gatunków nasion razem. A Jezus powiedział: „Czyż zbiera się winogrona z ciernia albo z ostu figi? Dobre drzewo nie może przynosić złych owoców, a złe drzewo dobrych owoców.” Trzeba się więc upewniać, czy się zasiewa tylko nasienie dobre, czyli nasienie właściwego rodzaju. „Albowiem cobykolwiek siał człowiek, to też żąć będzie. Bo kto sieje ciału swemu, z ciała żąć będzie skażenie; ale kto sieje duchowi, z ducha żąć będzie żywot wieczny. A dobrze czyniąc nie słabiejmy; albowiem czasu swojego żąć będziemy, jeżeli się nie znużymy.” Następnie apostoł dodaje jeszcze taką doniosłą myśl: „Przeto póki czas mamy, dobrze czyńmy wszystkim, a najwięcej domownikom wiary.” — 3 Mojż. 19:19; 5 Mojż. 22:9; Mat. 7:16, 18, Kow; Gal. 5:22, 23; 6:7-10, NT.

2. (a) Czy to jest słuszne, żeby oddany sługa Boży ubiegał się o wyznaczenie go na nadzorcę? (b) Jaką opinię musi ktoś mieć, zanim się będzie nadawał na urząd nadzorcy?

² W teokratycznym porządku rzeczy niektórzy słudzy Pańscy bywają osadzani jako nadzorcy nad stadem Bożym. (Dzieje 20:28, NW) Znalazłszy się na takich odpowiedzialnych stanowiskach muszą oni przodować w wydawaniu pokojowych owoców i w czynieniu tego, cokolwiek jest dobre dla wszystkich, a zwłaszcza dla domowników wiary, a więc dla ich wiernych braci i sióstr w zborze Bożym. Pismo święte nawet zaleca, aby oddany sługa Boży ubiegał się o wyznaczenie go na urząd nadzorcy. Jest tak dlatego, że zanim się ktoś będzie nadawał do służby w tym charakterze, musi najpierw sprostać bardzo wysokim wymaganiom. Wśród warunków wstępnych, którym ktoś musi odpowiadać, jeśli ma otrzymać od Jehowy prawo zawiadywania jako nadzorca, jest taki, że powinien „mieć korzystne świadectwo od ludzi postronnych”; nie może on być „pijackim awanturnikiem ani zawadiaką”, nie może być człowiekiem „czupurnym”. Nie wolno mu nigdy okazywać wojowniczości, nigdy nie wolno być władczym, dyktatorskim czy despotycznym; nigdy nie może wyniośle traktować stada, nigdy nie może popaść w