Zgodnie z biblijnym użyciem słowa „dotykać” stwierdzenie Pawła o ‚niedotykaniu niewiasty’ odnosi się do unikania wszelkiego kontaktu, tak zmysłowego, jak seksualnego. Jedynym miejscem godnym szacunku, gdzie można mieć tego rodzaju kontakt, jest związek małżeński. Wobec tego gdy Paweł pisał, że „dobrze jest, jeżeli mężczyzna nie dotyka niewiasty, w gruncie rzeczy wyjaśniał, iż dla chrześcijanina pożyteczne jest pozostawanie w stanie wolnym. Niektóre tłumaczenia Pisma świętego, na przykład „An American Translation” i „New Testament” Weymoutha, oddają ten tekst właśnie w taki sposób. Myśl tą zaznacza zresztą również „Biblia Tysiąclecia”, podając: „Dobrze jest człowiekowi nie łączyć się z kobietą”. Apostoł Paweł rozwija potem szerzej ten temat.

Warto tu również przypomnieć, iż zalecenie, aby ‚mężczyzna nie dotykał niewiasty’, następuje po stanowczym ostrzeżeniu przed rozpustą (1 Kor. 6:15-20). A Jezus Chrystus powiedział przy pewnej sposobności: „Każdy, kto pożądliwie patrzy na kobietę, już się w swoim sercu dopuścił z nią cudzołóstwa” (Mat. 5:28). Widzimy więc, że nawet gdy mężczyzna patrzy na niewiastę z namiętnym pożądaniem, już robi źle. Gdyby miał okazję, obróciłby w czyn cudzołożne pragnienie swego serca. (Zobacz dla porównania Księgę 2 Samuela 11:2-4). Zatem w szerszym ujęciu ‚dotykanie niewiasty’ obejmuje wszelki kontakt cielesny, który rodzi się z namiętności lub ją pobudza, gdyż jest to już krok dalej niż samo tylko patrzenie.

Dlatego mężczyzna, który stara się pozostać w stanie wolnym i zachowywać się w sposób godny szacunku, powinien unikać wszystkiego, co mogłoby rozbudzać w nim namiętności lub doprowadzić go do czynu nierządnego. Jeżeli uważa, że jest to dla niego zbyt trudne zadanie, najlepiej będzie, gdy się ożeni. Apostoł Paweł uzupełnił: „Ze względu jednak na niebezpieczeństwo rozpusty niech każdy ma swoją żonę, a każda swojego męża”. — 1 Kor. 7:2.

Skróty stosowane w Strażnicy na oznaczenie przekładów Biblii

UWAGA: Cytaty z Pisma świętego w „Strażnicy” są przytaczane w zasadzie według „Biblii Tysiąclecia”, wydanie II, Pallottinum, Poznań-Warszawa, 1971. W wypadkach posłużenia się innymi przekładami są one zaznaczone pełną nazwą lub nazwiskiem tłumacza albo też stosuje się następujące symbole:

Db — E. Dąbrowski: Pismo święte Nowego Testamentu, przekład z Wulgaty.

Gd — „Biblia gdańska” w wydaniu Brytyjskiego i Zagranicznego Towarzystwa Biblijnego.

Kow — S. Kowalski: Pismo święte Nowego Testamentu, przekład z języka greckiego.

NDb — E. Dąbrowski: Pismo święte Nowego Testamentu, nowy przekład z języka greckiego.

NP — Nowy Przekład wydawany od r. 1964 przez Brytyjskie i Zagraniczne Towarzystwo Biblijne.

NT — Nowy Testament, przekład „warszawski” z języka greckiego, wydania Brytyjskiego i Zagranicznego Towarzystwa Biblijnego.

NW — „Pismo święte w Przekładzie Nowego Świata”, dotychczas w języku polskim nie opublikowane.

Poz — „Biblia poznańska”, tom I, wydana nakładem Księgarni św. Wojciecha.

Wk — J. Wujek; Pismo święte Starego i Nowego Testamentu w przekładzie polskim z Wulgaty, III wydanie W.A.M.