Każdy, kto rozwodzi się z żoną, z wyjątkiem przypadku rozpusty, sprawia, że ona dopuszcza się cudzołóstwa. I kto żeni się z rozwiedzioną — dopuszcza się cudzołóstwa” (Mat. 5:32, Poz). Jezus jako Mesjasz oraz Syn Boży autorytatywnie wskazał, że jego Ojciec nie znajduje upodobania w mężczyznach rozwodzących się z żonami, chociażby zgodnie z Pismem za przyczynę podawali „coś odrażającego”. (Zobacz również Ewangelię według Mateusza 19:8). Mężczyzna, który rozszedłby się z żoną na innej podstawie niż jej niemoralność cielesna, naraziłby ją na cudzołóstwo, gdyż tak należałoby potraktować jej ewentualne późniejsze współżycie z drugim mężczyzną, skoro przecież w oczach Bożych dany związek małżeński jest utrzymany w mocy. Jezus dodał, że „kto żeni się z rozwiedzioną”, jeśli podłożem jej sytuacji nie była niemoralność, „dopuszcza się cudzołóstwa”.

Omówione słowa Jezusa sprawiają doprawdy wiele dobrego. Okoliczność, że według nich jedynie nieobyczajne prowadzenie się daje podstawę do rozwodu, powstrzymuje pary małżeńskie pragnące podobać się Bogu od rozchodzenia się z różnych innych powodów. A jego wypowiedź potępiająca nieprzyzwoite myśli mogące doprowadzić do cudzołóstwa tym bardziej ogranicza liczbę wypadków załamywania się małżeństwa. Dla każdego, kto stosuje się do tej przestrogi z Kazania na Górze, stanowi ono skuteczną pomoc w zapobieganiu cudzołóstwu i rozwodowi.

Czy jesteś chętny do słuchania?

„KAŻDY człowiek winien być chętny do słuchania, nieskory do mówienia, nieskory do gniewu”. Jest to niewątpliwie dobra rada. Kto się nią potrafi kierować, ten unika wielu zmartwień. — Jak. 1:19.

Przytoczone wezwanie do słuchania, inaczej mówiąc do posłuchu, pochodzi od kogoś, kto dobrze wiedział, jakie znaczenie ma taka gotowość lub jej brak. Był nim przyrodni brat Jezusa Chrystusa. W młodości niewątpliwie wychowywał się razem z Jezusem, toteż znał jego wspaniałe zalety: miłość, pokorę, wyrozumiałość. Zdawałoby się, że Jakub i jego brat Juda (który napisał biblijną księgę noszącą imię Judy) powinni się znaleźć wśród pierwszych naśladowców i apostołów Jezusa. Fakty jednak ukazują co innego.

Apostoł Jan donosi nam, co zaszło około sześciu miesięcy przed śmiercią Jezusa; oto jego słowa:

„Rzekli więc Jego bracia do Niego [do Jezusa]: ‛Wyjdź stąd i idź do Judei, aby i uczniowie Twoi ujrzeli czyny, których dokonujesz. Nikt bowiem nie dokonuje niczego w ukryciu, jeżeli chce się publicznie ujawnić. Skoro takich rzeczy dokonujesz, to okaż się światu’. Bo nawet Jego bracia nie wierzyli w Niego”. — Jana 7:3-5.

Prawdopodobnie dopiero po śmierci i zmartwychwstaniu Jezusa jego przyrodni bracia przemyśleli to wszystko, co od niego słyszeli, ale nie przyjęli do swych serc. Doszli wówczas do wniosku, że istotnie