słychać głosu płaczu i już nigdy ludzie nie będą prowadzić wojny ani zabijać i nie będą się wzajemnie nienawidzić. — Przyp. 10:22.

Wszyscy, którzy pragną żyć w tym czasie, powinni się teraz zapoznać z wymaganiami Jehowy dotyczącymi życia i żyć zgodnie z nimi. Tylko w ten sposób można sobie zapewnić miejsce w Bożym Nowym Świecie, aby się radować Jego błogosławieństwami i żyć wiecznie. — Psalm 133:3.

Dobra Nowina według Mateusza

WYRAZ „ewangelia” znaczy dosłownie „dobra nowina”. Głoszenie, że „królestwo niebieskie przybliżyło się”, istotnie było dla Żydów dobrą nowiną. Cierpieli oni zarówno pod zgubnym jarzmem Rzymian, jak i pod twardym jarzmem swych przywódców religijnych, nie mówiąc już wcale o jeszcze twardszym jarzmie, które zarówno na nich, jak i na wszystkich innych ludziach, ciążyło z powodu występku ich protoplasty Adama. — Mat. 4:17.

Że królestwo niebiańskie przybliżyło się oznaczało to, iż jego Król, Mesjasz, przyszedł. Od czasu upadku człowieka Jehowa Bóg raz po raz obiecywał ludziom dobrej woli wyzwoliciela. Po raz pierwszy tę obietnicę dał On w ogrodzie Eden i powtórzył ją potem Abrahamowi i Dawidowi. Dawid nazwał obiecanego wyzwoliciela Pomazańcem Bożym czyli Mesjaszem, podobnie Daniel w swym proroctwie podał nawet rok pojawienia się Mesjasza. Nic tedy dziwnego, że za czasów Jana Chrzciciela ludzie oczekiwali obiecanego Mesjasza. — 1 Mojż. 3:15, 22:17, 18; 2 Sam. 7:12, 13; Ps. 2:2; Dan. 9:24-27; Łuk. 3:15.

Wreszcie Mesjasz, obiecany Wyzwoliciel przyszedł! Jakaż to była dobra nowina! Do pomocy o rozpowszechnianiu tej dobrej nowiny o królestwie, Mesjasz wybrał dwunastu mężów, którzy mieli się stać jego zażyłymi towarzyszami i posłańcami czyli apostołami. Niektórzy z nich byli rybakami, a jeden był poborcą podatków, mianowicie Mateusz, którego imię znaczy „dar Jehowy”. — Mat. 9:9.

Mateusz cenił sobie bardzo ten zaszczyt. Po swoim powołaniu wyprawił on ucztę, na którą zaprosił wszystkich swoich przyjaciół, aby mogli poznać jego Mistrza, Jezusa Chrystusa. Ten skromny poborca podatków czyli celnik, miał jednak wielką wiarę w Boga i wielką miłość do sprawiedliwości; był przy tym wykształconym mężem i zdolnym myślicielem. On jako pierwszy streścił na piśmie dobrą nowinę o Jezusie Chrystusie. Co do tego zgodni są wszyscy wcześni historycy religijni. Origenes mówi: „Pierwsza ewangelia została napisana przez Mateusza i ułożona dla wierzących Żydów w języku hebrajskim.” Co do roku jej napisania historycy nie są ze sobą zgodni. Według najwiarogodniejszych świadectw została ona napisana najpóźniej w roku 50, a może nawet już w roku 41 po Chr. — Mat. 9:10-13; Łuk. 5:29.

Przywilej ten związany był z wielką odpowiedzialnością, lecz z pomocą świętego ducha Bożego Mateusz mógł wykonać zlecone mu zadanie. Stosownie do obietnicy Jezusa duch święty przypomniał Mateuszowi wszystko to, co Bóg chciał, aby było spisane o mowach Jezusa. — Jana 14:26.

Nawiasem mówiąc, nie wiedzielibyśmy nawet, iż Mateusz kiedyś był poborcą podatków, gdyby sam tego nie powiedział. Żydzi nienawidzili tego zawodu. Marek i Łukasz nazywają Mateusza jego drugim imieniem mianowicie Lewi, donosząc o nim jako o poborcy podatków. Szczerość Mateusza wymagała, aby wspomniał o tym niepomyślnym czynniku, natomiast miłość i lojalność drugich pisarzy pozwoliła im to przemilczeć; nie przynosi to jednak prawdzie żadnej ujmy. Szczerość i miłość tych mężów wzmacniają naszą wiarę w to, co napisali, i mogą służyć również za dowód wiarogodności Biblii. — Marka 2:14-17; Łuk. 5:27-32.

SZCZEGÓLNE ZNAMIONA

Mateusz napisał swą ewangelię najpierw w języku hebrajskim. Nie była ona zatem najpierw ułożona w powszechnie wówczas używanym greckim języku koine. Fakt, że jego grecki przekład tak dobrze się czyta nie popiera argumentu, że to jest przekład na język grecki, raczej popiera przypuszczenie, iż Mateusz napisawszy ewangelię dla swego ludu, Żydów, zaraz poznał, że musi też być przełożona na język grecki, co też sam uczynił. Że Mateusz najpierw napisał swoją ewangelię w języku hebrajskim, to widać także z dokładnego zbadania jego cytatów Pism Hebrajskich. Z takiego zbadania wynika bowiem, że nie cytował on z przekładu Septuaginty, lecz bezpośrednio z języka hebrajskiego. Gdyby najpierw napisał swoją ewangelię w języku greckim, wtedy bardzo prawdopodobnie przytaczałby swoje cytaty z