Oby więc każdy chrześcijanin rzeczywiście oddany Bogu zawsze zachowywał w pamięci potrzebę trzymania się z dala od świata opanowanego przez Szatana Diabła. Oby stale miał przed oczami liczne powody, dlaczego powinien się o to starać. Oby też gorliwie pielęgnował zalety niezbędne do stronienia od świata.

Jak wykazano w następnych artykułach, przeznaczonych do wspólnych studiów, nasza postawa wobec tego świata pociąga za sobą daleko idące konsekwencje. Naprawdę ‛zbieramy to, co siejemy’.

Sianie z myślą o Królestwie Bożym

1. Do jakiego królestwa pewna uczennica zaliczyła cesarza? Czy jej odpowiedź nie ulega kwestii?

CESARZ pewnego kraju środkowoeuropejskiego przeprowadzał wizytację w jednej ze szkół powszechnych. Zadawał uczniom szereg pytań. Podobno zapytał małą dziewczynkę o „królestwo roślin” i „królestwo zwierząt”, a odpowiedź mu się spodobała. Dlatego zadał jej dalsze pytanie: „A do jakiego królestwa mnie zaliczasz?” Spodziewał się usłyszeć, że do „królestwa zwierząt”, toteż pokazały mu się łzy w oczach, gdy dziewczynka rzekła: „Do Królestwa Bożego”. Chociaż według nauk Kościoła, którego był członkiem, odpowiedź dziewczynki była poprawna, jak również świadczyła o wielkim szacunku, to czy faktycznie należał do Królestwa Bożego? Czy ten władca polityczny istotnie został dopuszczony do „Królestwa Bożego”? Powinno nas to pobudzić do zastanowienia!

2. (a) Jakiej rangi rządem jest Królestwo Boże? (b) Jak Żydzi z czasów Jezusa pokazali, że nie siali z uwagi na to Królestwo?

² Przyłączenie do Królestwa Bożego jest największym zaszczytem, jakiego może dostąpić człowiek. Królestwo Boże to rząd górujący nad wszystkimi innymi. O rządzie tym na Bliskim Wschodzie głosił Założyciel chrystianizmu. Sprawozdanie historyczne donosi o Jezusie Chrystusie: „A po aresztowaniu [w roku 30 n.e.] Jana [Chrzciciela] poszedł Jezus do Galilei, głosząc dobrą nowinę Bożą i mówiąc: ‛Dopełnił się wyznaczony czas i przybliżyło się królestwo Boże. Okażcie skruszonego ducha i dajcie wiarę dobrej nowinie’” (Marka 1:14, 15). Jednakże przeważająca większość Żydów nie okazała skruchy ani nie przejawiła wiary. Rzecz wstrząsająca, ale wydali Jezusa na śmierć jako wroga imperatora, czyli cesarza rzymskiego. Jeżeli się posłużyć językiem obrazowym, nie siali z myślą o Królestwie Bożym. Kto z nas jednak dzisiaj tak sieje? Jak można to stwierdzić? Spróbujmy się o tym przekonać!

3. Na temat jakiej przypowieści podanej ludziom zgromadzonym na brzegu jeziora pytali potem uczniowie Jezusa? Co powiedział przy tym o uszach?

³ Większość z nas lubi opowiadania alegoryczne. Jezus Chrystus był znany z posługiwania się ilustracjami słownymi, czyli przypowieściami. Przybycie tego wędrownego kaznodziei ściągało wielu słuchaczy. Pewnego razu nauczał z łodzi ludzi zebranych na brzegu Jeziora Galilejskiego. Opowiedział wtedy o czterech rodzajach ziemi uprawnej. Najbliżsi jego uczniowie zapytali go na osobności o znaczenie tego porównania. Po przedstawieniu owego i udzieleniu dodatkowych wyjaśnień rzekł nawet tym wiernym towarzyszom: „Ktokolwiek ma uszy ku słuchaniu, niech słucha” (Marka 4:1-23). Ilu spośród słuchaczy przebywających na brzegu miało tak usposobione uszy, nie jest nam wiadomo. Ale od uczniów, którym tłumaczył tę ilustrację, Jezus oczekiwał, że będą mieli uszy podatne ku słuchaniu. Czego wysłuchali takimi uszami, to miało się stać ich trwałą własnością i służyć ich oświeceniu. Kto z nas ma w dobie obecnej podobnie chętne uszy? Ułatwią one nam właściwy siew z myślą o Królestwie Bożym.

4. Jak ważne jest posiadanie „uszu ku słuchaniu”? Dlaczego nie chcemy być podobni glebie leżącej wzdłuż drogi?

⁴ Jeżeli nie mamy „uszu ku słuchaniu”, nie będziemy zwracać specjalnej uwagi na to, czego nauczał Jezus. Koncentracja uwagi jest ważna, gdyż pisarz biblijny Marek kontynuuje: „Następnie rzekł do nich: ‛Zwracajcie uwagę na to, co słyszycie’” (Marka 4:24). Nigdy nie powinniśmy upodabniać się do gleby wymienionej w przypowieści Jezusa na pierwszym miejscu. Chodzi o tę, która się rozciągała wzdłuż drogi. Była tak twardo udeptana, że ziarno nie mogło się w nią zagłębić, ale pozostawało wystawione na żer ptactwa, które się na nie rzucało i je wyjadało (Marka 4:4, 15). Nie chcielibyśmy, aby wskutek naszej nieuwagi Szatan Diabeł przez swych agentów ograbił nas z prawdy chrześcijańskiej. Świadczyłoby to o braku szacunku dla pozycji, jaką nasz Nauczyciel, Jezus Chrystus, zajmuje w Bożym urządzeniu rzeczy.

5. Co rzekł Jezus o odmierzaniu i otrzymywaniu, zachęciwszy wpierw do skupienia uwagi?

⁵ Często spotkać się można z maksymą: Kto hojnie sieje, ten też hojnie zbiera. Jezus również wskazał, jaki pożytek daje przykładanie należytej wagi do jego słów. Zachęcił do zwracania pilnej uwagi, a następnie dodał: „Miarą, jaką mierzycie, będzie i wam wymierzone, owszem będzie wam jeszcze dodane. Kto bowiem ma, ten otrzyma więcej; ale kto nie ma, temu zostanie zabrane nawet to, co ma” (Marka 4:24, 25).

6. Czy Jezus w zamian za ‛odmierzenie’ mu zainteresowania i uwagi obiecał jedynie wyrównanie kont?

⁶ Jeżeli więc do słów Jezusa przykładamy niewielką miarę zainteresowania i uwagi, to nie możemy się spodziewać, że dużo od niego skorzystamy; niewiele dadzą nam jego wskazówki. Ale skoro dowodzimy, że cenimy go jako Nauczyciela i kierujemy ku niemu całą swą uwagę, wymierzy nam on równie pełną miarę informacji i światła. Pod tym względem nie dąży jednak tylko do wyrównania i zbilansowania kont. Przeciwnie, stosownie do swych możliwości i swej szczodrobliwości obdarzy nas hojniej niż się spodziewamy. Zostaniemy wzbogaceni duchowo i będziemy lepiej umieli dzielić się z innymi swoim dostatkiem zrozumienia.

7, 8. Jak na bliskich uczniach Jezusa potwierdziły się jego wcześniejsze słowa i dlaczego?

⁷ Uprzywilejowany w ten sposób uczeń powinien być pokorny i chętny do nabywania wiedzy; powinien mieć szczery szacunek dla swego Nauczyciela i doceniać jego nauki. Będąc tak usposobiony, otrzyma więcej. Najbliżsi uczniowie Jezusa nie przeszli na przykład do porządku nad przemówieniem wygłoszonym z łodzi. Przejawili głębsze zainteresowanie. Wzięli sobie do serca jego przypowieść. Na osobności prosili go później o jej wyjaśnienie. Dzięki swoim szczególnym wysiłkom, by poznać sens jego nauk, uzyskali więcej niż reszta słuchaczy nad brzegiem jeziora. Nie zniechęcili się wcześniejszym spostrzeżeniem Jezusa: „Nie pojmujecie tej przypowieści, jakże więc zrozumiecie wszystkie inne?” (Marka 4:13). Większość tych, którzy przysłuchiwali się mu nad jeziorem, po prostu na tym poprzestali. Natomiast apostołowie Jezusa byli żądni wiedzy i zrozumienia. Dlatego postawili sobie za cel, by poznać rzeczy dokładniej, nie tylko w zarysie. Toteż otrzymali więcej niż się spodziewali. Potwierdziły się u nich słowa Jezusa:

⁸ „Wam dana jest święta tajemnica królestwa Bożego, zaś dla tamtych z zewnątrz wszystko dzieje się w przypowieściach” (Marka 4:11).