Słowami tymi Syn Boży nie przykazywał swoim uczniom, żeby byli bez skazy pod względem fizycznym i moralnym, gdyż z racji odziedziczonego grzechu jest to obecnie wręcz niemożliwe (Rzym. 3:23; 5:12). Zachęcał natomiast wszystkich, aby stawiali sobie za wzór „Ojca w niebie”, Jehowę, i udoskonalali swą miłość, doprowadzając ją do pełnego rozkwitu i pogłębiając do tego stopnia, żeby nią objąć nawet nieprzyjaciół. Stosownie do tego równoległe doniesienie Łukasza podaje: „Bądźcie miłosierni, jak Ojciec wasz jest miłosierny” (Łuk. 6:36).

Pytania czytelników

● Jeżeli niektórzy namaszczeni duchem chrześcijanie doczekają nowego porządku, to czy będą się starzeć i umierać, czy też ich ziemskie życie zakończy się w inny sposób?

Biblia po prostu nie wypowiada się na ten temat. Jakkolwiek by do tego doszło, ziemskie życie tych namaszczonych duchem chrześcijan będzie musiało dobiec kresu, żeby mogli otrzymać nagrodę życia w niebie (1 Kor. 15:35-38).

Jezus w przypowieści o pszenicy i chwastach wskazał, że niektórzy „synowie królestwa” będą żyć na ziemi przy „zakończeniu tego systemu rzeczy” (Mat. 13:24-30, 37-43, NW). Podobnie pewne pierwowzory biblijne nasuwają myśl o możliwości przetrwania zgubnych skutków „wielkiego ucisku” przez część namaszczonych chrześcijan (Mat. 24:21). Rozpatrzmy kilka z tych przykładów.

W rozdziale 9. proroctwa Ezechiela opisano „męża” z kałamarzem pisarskim, mającego ‛uczynić znak’ na czołach osób, które zasługiwały na ocalenie z zagłady Jeruzalem w roku 607 p.n.e. Zadanie jego rozumiemy w ten sposób, że za naszych czasów przedstawia ono dzieło znakowania ludzi, któremu przewodzą zbiorowo ujęci namaszczeni „synowie królestwa”. Z doniesienia Ezechiela wynika, że ukończywszy ‛czynienie znaku’ „mąż” ów zdał sprawę Jehowie, gdy wyrok na Jeruzalem był już wykonany. Nasuwa to wniosek, iż niektórzy członkowie klasy pomazańców przeżyją na ziemi czas wymierzania kary dzisiejszemu pokoleniu (Ezech. 9:4, 8, 11). Na to samo wskazuje również fakt, że prorok Ezechiel żył w Babilonie nawet po zburzeniu starożytnego Jeruzalem.

Ponadto żona Noego — która wyobraża klasę namaszczonych chrześcijan zaślubionych większemu Noemu, Chrystusowi — wyszła cało z potopu (Mat. 24:37-42; Efez. 5:25-30). Zwróćmy także uwagę na Elizeusza, który przetrwał dzieło zniszczenia dokonane przez Jehu, tak jak ostatek współczesnych pomazańców spodziewa się przeżyć niszczące dzieło większego Jehu, Jezusa Chrystusa. (Zobacz książkę: „Nowe niebiosa i ziemia nowa”, strony 95 i 321 wydania angielskiego, oraz „Święć się imię Twoje”, strony 351-365, również wydania angielskiego). Być może więc i ostatek namaszczonych chrześcijan będzie nadal żył na ziemi po zakończeniu tego niegodziwego systemu rzeczy, aby doprowadzić do końca swoje zadanie głoszenia, ziemskiemu pokoleniu i nauczania go, czym ewentualnie zostanie objęta nawet część zmartwychwstałych (Ps. 71:18; 91:16).

Jeżeli to zrozumienie jest właściwe, namaszczeni duchem chrześcijanie żyjący na ziemi w nowym porządku i tak będą musieli zakończyć swój ziemski bieg, aby zająć miejsce w „królestwie niebieskim” (2 Tym. 4:18).

Wielu chrześcijan uważa za mało prawdopodobne, by tacy pomazańcy w nowym porządku nadal starzeli się i w końcu umierali, jak to się dzieje obecnie. Rozumującym w ten sposób trudno się pogodzić z myślą, iżby coś takiego spotykało duchowych braci Chrystusa, podczas gdy reszta ludzi ocalałych będzie stopniowo dochodzić do fizycznej doskonałości. Toteż zastanawiają się, czy Bóg nie przerwie cudownie ich ziemskiego życia, tak jak najwidoczniej postąpił z Enochem, dzięki czemu ten nie doświadczył cierpień umierania (Rodz. 5:24; Hebr. 11:5). Bóg oczywiście potrafi tego dokonać, ale w Biblii po prostu nie ma wyraźnego stwierdzenia, że tak się