to jest niezwykle chciwymi zdziercami, stale żerującymi na innych dla osobistej korzyści.

Syn Boży rzekł o fałszywych prorokach, że „przychodzą do was”, to znaczy przybywają spoza „trzody”, którą gromadził jako „dobry pasterz” (Jana 10:11). Nie byli oni zagrożeniem, z którym się należało liczyć dopiero w odległej przyszłości; zwodziciele ci istnieli już wówczas. Jezus miał najwyraźniej na myśli przede wszystkim faryzeuszy, którzy bezpodstawnie podawali się za występujących w imieniu Boga. „Zasiedli na miejscu, skąd nauczał Mojżesz”, i rościli sobie pretensje do urzędu oficjalnych wykładowców prawa Boskiego (Mat. 23:2, Romaniuk). Tymczasem byli obłudnikami, którzy w gruncie rzeczy utrudniali ludziom znalezienie ciasnej bramy i wąskiej drogi do życia (Mat. 23:13-15; Łuk. 6:39). Co się tyczy zwodniczej „owczej skóry”, to nader pouczające są następujące słowa Jezusa, wypowiedziane później przy innej sposobności:

„Biada wam, uczeni w Piśmie i faryzeusze, obłudnicy! Bo podobni jesteście do grobów pobielanych, które z zewnątrz wyglądają pięknie, lecz wewnątrz pełne są kości trupich i wszelkiego plugastwa. Tak i wy z zewnątrz wydajecie się ludziom sprawiedliwi, lecz wewnątrz pełni jesteście obłudy i nieprawości”.a (Mat. 23:27, 28).

Jak można rozpoznać ‛wilki w owczej skórze’? Posłużywszy się porównaniem, Jezus podał taką oto podstawową wskazówkę: „Poznacie ich po ich owocach. Czy zbiera się winogrona z ciernia albo z ostu figi? Tak każde dobre drzewo wydaje dobre owoce, a złe drzewo wydaje złe owoce. Nie może dobre drzewo wydać złych owoców ani złe drzewo wydać dobrych owoców. Każde drzewo, które nie wydaje dobrego owocu, będzie wycięte i w ogień wrzucone” (Mat. 7:16-19).

Wszystkie drzewa owocowe i inne rośliny wydają charakterystyczne dla siebie owoce. Nie każdy z nich nadaje się do spożycia przez ludzi. Gdyby ktoś na cierniach i ostach szukał owoców jadalnych, takich jak winogrona lub figi, na próżno traciłby czas. Owoce takie muszą pochodzić z plantacji właściwego rodzaju, w dodatku zdrowej. Jeżeli drzewo wciąż rodzi „złe owoce”, jest to niezawodny znak, że samo już stało się „złe”. Chore drzewa bywają „wycięte” i razem z cierniami, chrustem i chwastem przeznaczone jedynie na opał. (Porównaj z tym Psalm 58:10, NP, oraz Księgi: Koheleta 7:6; Izajasza 44:14-16; Mateusza 6:30; 13:30).

Słuchacze mieli jeszcze świeżo w pamięci tę ilustrację wziętą z życia wiejskiego, gdy Jezus powtórzył podstawową zasadę: „A więc: poznacie ich po ich owocach” (Mat. 7:20). W sensie przenośnym do „owoców” należało to, co fałszywi prorocy głosili, nauczając lud. W związku z tym Jezus dodał: „Dobry człowiek z dobrego skarbca swego serca wydobywa dobro, a zły człowiek ze złego skarbca wydobywa zło. Bo z obfitości serca mówią jego usta” (Łuk. 6:45).

Do owoców wyjawiających prawdziwą naturę fałszywych proroków zaliczał się także cały ich sposób postępowania. (Porównaj to z Ewangelią według Marka 7:21-23). Nikt nie potrafi na dłuższą metę ukryć rzeczywistego stanu swego serca. W końcu jego słowa i czyny zdradzą, jakim jest człowiekiem.

Dzieje szczegółowo opisane z góry

CZY możesz sobie wyobrazić kogoś, kto szczegółowo opisałby wydarzenia historyczne mające nastąpić w przyszłości? Gdyby nawet ktoś się tego podjął, trudno byłoby nam się spodziewać, że będzie to odpowiadać rzeczywistości. Ale jak ma się rzecz, jeśli Bóg Najwyższy natchnie ludzi, by przepowiedzieli pewne zdarzenia setki lat naprzód? W tym wypadku możemy liczyć, że nastąpią dokładnie tak, jak je zapowiedziano. Czy potwierdza się to na proroctwach biblijnych?

Kiedy widzimy, jak spełniły się różne szczegóły zawarte w tych proroctwach, wprost ogarnia nas zdumienie. Stanowią one niezbity dowód na to, że Biblia jest Słowem Bożym.

W jedenastym rozdziale Księgi Daniela znajdujemy godny uwagi przykład historii opisanej z góry. Informacje te objawiono Danielowi „w pierwszym roku panowania Dariusza Meda”, to znaczy około roku 538 p.n.e. (Dan. 11:1, Poz). Ale urzeczywistnienie się tego, czego wtedy się dowiedział, objęło okres wielu stuleci. Rozpatrzymy część tego proroctwa, którego spełnienie rozciągnęło się na mniej więcej 300 lat.

Danielowi powiedziano: „Teraz oznajmię ci prawdę: Oto jeszcze trzej królowie powstaną w Persji, lecz czwarty zdobędzie większe bogactwa niż wszyscy. A gdy wzmocni się dzięki swoim bogactwom, poruszy wszystkich przeciwko państwu greckiemu” (Dan. 11:2, NP). Zwróćmy uwagę na okoliczność, że nie wspomniano tu nic o końcu imperium medo-perskiego. Proroctwo zapowiada jedynie, że czwarty król będzie się starał pokonać Grecję. Ale co to za czterej królowie perscy?

Pierwszym królem był Cyrus Wielki, drugim Kambyzes (II), a