ludzie, jak i całe narody przez swoją metodę rządzenia oraz sposób traktowania ludu Bożego opatrują się niezatartym piętnem stronników lub przeciwników Boga (Mat. 25:40, 45). Prześladowania potwierdzają ponad wszelką wątpliwość, że Bóg jest miłością, że jest cierpliwy wobec ludzkości i nie chciałby, aby ktokolwiek zginął, natomiast „pragnie, by wszyscy ludzie zostali zbawieni i doszli do poznania prawdy” (1 Tym. 2:3, 4). Prześladowania wykazują również, że chrześcijanie miłują ludzkość, gdyż zanoszą jej wieść o tym zbawieniu, chociaż są za to źle traktowani. Jedyne pytanie, jakie pozostaje otwarte, brzmi: Po czyjej stronie w tej kwestii spornej ty się znajdziesz, gdy wreszcie Bóg doprowadzi walkę do dramatycznego rozstrzygnięcia w szybko teraz nadciągającej bitwie Armagedonu? Czy okażesz się człowiekiem, który udowodnił swą niezłomną lojalność? Zajmij się tą sprawą natychmiast, gdyż od niej zależy twój wieczysty los.

Szczęśliwi jesteście, gdy was ludzie prześladują

„Szczęśliwi ci, których prześladowano ze względu na sprawiedliwość, gdyż do nich należy królestwo niebios”. — Mat. 5:10, NW.

1, 2. Jakie ostrzeżenie dał Chrystus swym naśladowcom? Jak jego słowa spełniają się w życiu świadków Jehowy?

Z UST żadnego człowieka nie padło nigdy żądanie od swoich zwolenników takiej ofiarności, jak z ust Jezusa Chrystusa. Premier ministrów Wielkiej Brytanii, Winston Churchill, ostrzegł swój naród na początku drugiej wojny światowej, że musi się spodziewać widoku „krwi, znoju, łez i potu”. Tymczasem Chrystus ostrzegł przed jeszcze gorszymi następstwami. Naśladowcy jego mieli się liczyć z tym, że będą prześladowani, wydawani sądom synagogalnym, stawiani przed królów i namiestników, a niektórzy zostaną wręcz zabici. „Z powodu mojego imienia będziecie w nienawiści u wszystkich”, zapowiedział Jezus. „Jeżeli ktoś chce pójść za mną, niech się zaprze siebie samego i podejmie swój pal męki, i niech naśladuje mnie bezustannie. Kto bowiem chce ocalić swą duszę, utraci ją; lecz kto utraci duszę przez wzgląd na mnie, ten ją znajdzie.” — Łuk. 21:12-17; Mat. 16:24, 25, NW.

² Słowa te trafnie charakteryzują życie chrześcijan, począwszy od pierwszego stulecia. Obecnie również mamy możność obserwować, jak się one spełniają w życiu świadków Jehowy na całym świecie. W wielu krajach działalność ich została obłożona zakazem. Spadły na nich zaciekłe prześladowania. Spalono im tysiące domów mieszkalnych i zdemolowano setki Sal Królestwa. Brutalnie traktowano niewiasty, a mężczyźni umierali na skutek pobicia lub byli od razu zabijani. Bezprawnie odbierano im dzieci. Wszystko to spotykało ich dlatego, że obstawali przy wielbieniu Boga w sposób wzorowany na Jezusie i jego apostołach, to znaczy z zachowaniem neutralności w sprawach politycznych tego świata. — Jana 17:16; Jak. 1:27.

3. (a) Jaki stosunek świadków Jehowy do prześladowania zdumiewa obserwatorów? (b) Jakie pytania warto postawić w związku z tym tematem? Dlaczego?

³ Prześladowania takie nie usposobiły ich jednak negatywnie ani do Boga, ani do samych prześladowców. Nie powstali przeciw prześladowcom,