powiadam wam, nie zostanie tu kamień na kamieniu, który by nie był zwalony.” (Mat. 23:38; 24:1, 2, BT) Kiedy to miało nastąpić? Takie samo pytanie zadali mu potem jego apostołowie.

²⁰ Podał wtedy swe proroctwo o końcu systemu rzeczy i między innymi powiedział: „Gdy zaś ujrzycie Jeruzalem otoczone przez wojska, wówczas wiedzcie, że przybliżyło się jego zburzenie. Wtedy mieszkańcy Judei niech uciekają w góry, a ci, którzy są w obrębie miasta, niech wyjdą z niego, a mieszkańcy wsi niech nie wchodzą do niego. Gdyż dni te, to dni odpłaty, aby się wypełniło wszystko, co jest napisane. Biada brzemiennym i karmiącym w owe dni; będzie bowiem wielka niedola na ziemi i gniew nad tym ludem, i padną od ostrza miecza, i zostaną uprowadzeni do niewoli u wszystkich narodów, a Jeruzalem będzie zdeptane przez pogan, aż się dopełnią czasy pogan.” (Łuk. 21:20-24) Jezus ogłosił wtenczas dzień pomsty naszego Boga.

21. Jak Jezus w drodze na Kalwarię przepowiedział udrękę dla Jeruzalem i jego córek?

²¹ Trzy dni później Jezus szedł na górę Kalwarię; za nim kroczył Szymon Cyrenejczyk, niosąc za niego pal męki. „A szła za nim liczna rzesza ludu i niewiast, które biadały i płakały nad nim. Jezus zaś, zwróciwszy się do nich, rzekł: Córki jeruzalemskie, nie płaczcie nade mną; lecz płaczcie nad sobą i nad dziećmi swoimi, bo oto idą dni, kiedy mówić będą: Błogosławione niepłodne, i łona, które nie rodziły, i piersi, które nie karmiły. Wtedy zaczną mówić do gór: Padnijcie na nas! A do pagórków: Przykryjcie nas! Gdyż, jeśli się to na zielonym [wilgotnym, NW] drzewie dzieje, co będzie na suchym?” — Łuk. 23:26-31.

22. Dlaczego to symboliczne drzewo było jeszcze trochę wilgotne i jak miało całkowicie uschnąć?

²² W drzewie narodu żydowskiego ciągle jeszcze było trochę wilgotności, świadczącej o życiu, ponieważ istniał pośród niego ostatek wierzących. Natomiast po wyjściu tego ostatka nawróconych na chrystianizm pozostać miało drzewo duchowo martwe, uschnięta organizacja narodowa. Jakiż wtedy gniew Boży spaść miał na Żydów!

23. Co Paweł napisał szereg lat później o postępowaniu Żydów i o czekającej ich niedoli? Czy tak się stało?

²³ Jakieś siedemnaście lat po ostrzeżeniu Jezusa o uschnięciu tego drzewa apostoł Paweł, nawrócony Żyd, pisał do prześladowanego wówczas chrześcijańskiego zboru w Tesalonice na terenie Macedonii: „Wy, bracia, staliście się naśladowcami zborów Bożych, które są w Judei w Chrystusie Jezusie, boście i wy doznali tych samych cierpień od swoich współplemieńców, jak i oni od Żydów, którzy i Pana Jezusa zabili, i proroków, i nas prześladowali, i Bogu się nie podobają, i wszystkim ludziom są przeciwni; ażeby dopełnić miary grzechów swoich, przeszkadzają nam w zwiastowaniu poganom zbawiennej wieści. Ale gniew Boży spadł na nich na dobre.” (1 Tes. 2:14-16) I pisał prawdę, bo zaledwie dwadzieścia lat później zaskoczył ich „wielki i głośny dzień Jehowy”, i gniew Jego spadł na nich z rąk wojsk rzymskich!

24. Co zostało wstrzymane w stosunku do mieszkańców Judei i Jeruzalem po ucieczce żydowskich chrześcijan? Czy to coś oznaczało?

²⁴ Postępując za radą Jezusa, chrześcijanie pochodzenia żydowskiego uciekli z Jeruzalem i prowincji Judei, pozostawiwszy niewierzących Żydów ich przepowiedzianemu straszliwemu losowi. Ustało wtedy zlewanie świętego ducha Jehowy na Żydów mieszkających w Jeruzalem i Judei. To wstrzymanie ducha Bożego było okolicznością bardzo złowieszczą i zapowiadało bliskie nieszczęście!

25. Jakim sposobem odrzucenie poselstwa o uwolnieniu, ogłaszanego przez naśladowców Jezusa, doprowadziło Żydów do zguby?

²⁵ Niewierzący Żydzi odrzucili poselstwo o uwolnieniu, ogłaszane przez namaszczonych duchem świętym naśladowców Chrystusa. Woleli pozostać jeńcami skrępowanego tradycjami judaizmu. Ich własny stół religijny stał się dla nich sidłem, wiodącym ku zagładzie. (Ps. 69:23; Rzym. 11:9) Odrzuciwszy Jezusa Chrystusa, „Baranka Bożego, który gładzi grzech świata”, w dalszym ciągu obchodzili corocznie Paschę w Jeruzalem. Wiosną roku 70 n.e., zamiast razem z chrześcijanami uciec z Jeruzalem i Judei, setkami tysięcy napłynęli do Jeruzalem. Wówczas legiony rzymskie pod wodzą Tytusa powróciły i zamknęły ich tam w kotle, budując wokół skazanego miasta ponad ośmiokilometrowy pierścień fortyfikacji. Dla oblężonych nastały okrutne czasy. Dnia 8 września roku 70 n.e. wojska Tytusa zdobyły Jeruzalem. Według historyka Józefa Flawiusza straty w zabitych wynosiły 1 100 000 ludzi, a 97 000 wynędzniałych Żydów, którzy pozostali przy życiu, uprowadzono w niewolę. Dla co najmniej 1 100 000 Żydów odrzucenie możliwości uwolnienia przez Jezusa Chrystusa oznaczało straszną zagładę.

Co uwolnienie oznacza dla współczesnych pojmanych

1. Co unaoczniają przeżycia Żydów z pierwszego stulecia? Czy w takim razie uwolnienie oznacza jedynie wydostanie się z systemu niewolnictwa?

KLĘSKA, która spadła na naród żydowski w pierwszym stuleciu naszej ery, była miniaturową ilustracją historyczną skutków wynikających z odrzucania uwolnienia, jakie głoszą pomazańcy Jehowy. Uwolnienie to polega nie tylko na oswobodzeniu z niewolnictwa i przywróceniu światła wolności oczom zaślepionym ciemnotą systemu więzów religijnych. Obejmuje ono również uniknięcie zagłady wraz z podobnym do więzienia systemem religijnej niewoli. Zagłada tego rodzaju, w skali ogólnoświatowej, zagraża obecnemu pokoleniu ludzi.

2. Co obejmował pełny sens ostrzeżenia Piotra, by ratować się spośród tamtego przewrotnego pokolenia?

² Dziewiętnaście stuleci temu apostoł Piotr ostrzegał Żydów i obrzezanych prozelitów, aby się ratowali spośród ówczesnego przewrotnego pokolenia narodu żydowskiego. Ostrzegał ich przed tym, co spadło na ten naród w roku 70 n.e. Tym samym ogłaszał im więcej niż tylko uwolnienie od zniewalającego systemu tradycyjnego judaizmu. — Dzieje 2:40.

3. (a) Do opuszczenia czego trzy i pół roku później wezwał apostoł Piotr pogan i jak ta działalność harmonizowała z pożegnalnym nakazem Jezusa? (b) Dlaczego po zburzeniu Jeruzalem ogłaszanie uwolnienia było nadal aktualne?

³ Niecałe trzy i pół roku później Piotr został posłany do ogłoszenia poselstwa o uwolnieniu nieobrzezanym poganom, którzy nie znajdowali się w więzach tradycyjnego judaizmu. (Dzieje 10:1-48; 11:18) Dla pogan, którzy odtąd przyjmowali wiarę, oznaczało to uwolnienie od pogańskiego systemu religijnego. Oznaczało uwolnienie spod władzy ogólnoświatowego mocarstwa fałszywej religii babilońskiej. Kierowano do tych pogan wezwanie, by wyszli z Babilonu Wielkiego, co równało się opuszczeniu tego ogólnoświatowego imperium religii fałszywej. Z tej też racji zmartwychwstały Jezus Chrystus powiedział swoim uczniom: „Idźcie tedy i czyńcie uczniami wszystkie narody, chrzcząc je w imię ojca i Syna, i Ducha Świętego, ucząc je przestrzegać wszystkiego, com wam przykazał. A oto Jam jest z wami po wszystkie dni aż do skończenia świata [do zakończenia systemu rzeczy, NW].” (Mat. 28:19, 20)