Chrystus to Jego umiłowany Syn, który tak bardzo kocha swego Ojca, że gotów był trwać w posłuszeństwie aż do śmierci. Niektórzy jednak utrzymują, iż pewne wersety biblijne zdają się popierać dogmat o Trójcy; dlatego w następnym artykule rozpatrzymy kilka z nich. Omówimy też pochodzenie tej nauki oraz wyjaśnimy, dlaczego stanowi ona tak istotny składnik doktryny nominalnego chrześcijaństwa.

Dokładna wiedza o Bogu i Jego Synu prowadzi do życia

„To znaczy życie wieczne: nabywanie przez nich wiedzy o Tobie jedynym prawdziwym Bogu, i o tym, któregoś posłał, Jezusie Chrystusie” (JANA 17:3).

1. Dlaczego dokładna wiedza o Bogu i Jezusie Chrystusie ma tak duże znaczenie?

WSZYSCY, którym zależy na życiu wiecznym, muszą dokładnie poznać Boga i Jego Syna, Jezusa Chrystusa. „Wolą [Bożą] jest, żeby ludzie wszelkiego pokroju byli wybawieni i posiedli dokładną wiedzę o prawdzie” (1 Tymoteusza 2:4). Dzięki takiej wiedzy, zaczerpniętej z natchnionego Słowa Jehowy, Biblii, zdołamy pojąć, kim właściwie jest Bóg i jakie mamy wobec Niego obowiązki (2 Tymoteusza 3:16, 17; 1 Jana 2:17). Poza tym udostępni nam ona prawidłowe rozeznanie co do Jezusa Chrystusa i naszego stosunku do niego (Psalm 2:12, Biblia gdańska, Miłosz; Filipian 2:5-11).

2. Do czego może doprowadzić brak dokładnej wiedzy?

² Nie mając dokładnej wiedzy, moglibyśmy wpaść w sidła fałszywych nauk krzewionych przez przeciwnika Bożego, Szatana Diabła, który jest „kłamcą i ojcem kłamstwa” (Jana 8:44). Jeżeli więc jakaś doktryna jest sprzeczna ze Słowem Bożym, jeżeli jest kłamstwem, to przez uznawanie i nauczanie jej kwestionowalibyśmy prawdomówność Jehowy, stając się tym samym Jego przeciwnikami. Dlatego musimy skrupulatnie studiować Pismo Święte, aby umieć odróżnić prawdę od fałszu (Dzieje Apostolskie 17:11). Nie chcemy należeć do tych, którzy „zawsze się uczą, a jednak nigdy nie potrafią posiąść dokładnej wiedzy o prawdzie” (2 Tymoteusza 3:1, 7).

3. Czego Biblia wyraźnie uczy o Bogu, o Jezusie Chrystusie i o duchu świętym?

³ Z poprzedniego artykułu wynika jasno, iż Biblia nie naucza o Trójcy. Bóg w swoim Słowie niedwuznacznie oświadcza, że jest Stwórcą wszystkiego, a pierwszym niebiańskim stworzeniem był Jego Syn (Objawienie 4:11; Kolosan 1:15, 16). Bóg posłał go na ziemię jako człowieka, żeby dostarczył ofiary okupu, mogącej posłużyć za podstawę do przebaczenia grzechów ludzkości, oraz by udzielił szczerym osobom dalszych pouczeń o Stwórcy i Jego zamierzeniach (Mateusza 20:28; Jana 6:38). Niestety, z biegiem stuleci wypaczono prostą, zrozumiałą prawdę o tym, że Bóg i Chrystus to dwie oddzielne osobistości, a duch święty w ogóle nie jest osobą, tylko czynną mocą Bożą. Zamiast niej naczelnym artykułem wiary chrześcijaństwa stała się nauka o Trójcy.

„Ja i Ojciec jedno jesteśmy”

4. Dlaczego bezpodstawne są twierdzenia religii chrześcijaństwa na temat Jana 10:30?

⁴ Próbując uzasadnić dogmat o Trójcy, przedstawiciele kościelnictwa często powołują się na słowa z Ewangelii według Jana 10:30, chociaż w wersecie tym nie ma żadnej wzmianki o trzeciej osobie. Jezus oświadczył tam: „Ja i Ojciec jedno jesteśmy” (Biblia Tysiąclecia, wyd. II). Czy jednak dawał przez to do zrozumienia, iż sam jest Bogiem Wszechmocnym, tylko w innej postaci? Na pewno nie, gdyż zawsze mówił, że jako Syn Boży jest niżej postawiony od Niego i podporządkowany Jemu. Co zatem miał na myśli, wypowiadając powyższe słowa?

5, 6. (a) Jak należy rozumieć wypowiedź Jezusa, że on i Ojciec są jedno? (b) Jak potwierdza się to na przykładzie uczniów Jezusa?

⁵ Chrystus chciał podkreślić, że jest w jedności ze swym Ojcem pod względem sposobu myślenia oraz zdążania do wspólnego celu. Wynika to chociażby z Ewangelii według Jana 17:21, 22; została tam utrwalona modlitwa, w której Jezus prosił Boga, żeby „ci wszyscy [jego uczniowie] byli jedno; jak Ty, Ojcze, jesteś w jedności ze mną, a ja w jedności z Tobą, by i oni byli w jedności z nami (...), aby byli jedno, tak jak my jesteśmy jedno”. Czy Jezus modlił się o to, by wszyscy jego uczniowie stali się jedną osobą? Bynajmniej; chodziło raczej o to, żeby — podobnie jak Jezus i Bóg — byli zespoleni i jednomyślni, by zmierzali do wspólnego celu.

⁶ Taki też pogląd wyraził apostoł Paweł w Liście 1 do Koryntian 1:10, gdzie zalecił chrześcijanom, aby ‛wszyscy mówili zgodnie i żeby nie było wśród nich podziałów, ale żeby — stosownie zjednoczeni — byli tego samego zdania i mieli ten sam tok myśli’. Kiedy więc Jezus oświadczył, że wraz z Ojcem stanowi jedno, nie chciał przez to powiedzieć, że jest tą samą istotą co Bóg; przecież jego stwierdzenie, iż uczniowie powinni być jedno, także nie oznaczało, że mają się stać jedną osobą.

Kim było „Słowo”?

7. (a) Czego się naucza w chrześcijaństwie o Ewangelii według Jana 1:1? Co w tym wersecie od razu pokazuje, że nie ma tu mowy o Trójcy?

⁷ Jak jednak wyjaśnić tekst Ewangelii według Jana 1:1, który w popularnym przekładzie znanym jako Biblia warszawska brzmi: „Na początku było Słowo, a Słowo było u Boga, a Bogiem było Słowo”? W wersecie 14 tego samego rozdziału czytamy tam: „Słowo ciałem się stało i zamieszkało wśród nas”. Religie chrześcijaństwa twierdzą, że tym „Słowem” (po grecku: logos), które przyszło na ziemię jako Jezus Chrystus, był sam Bóg Wszechmocny. Ale zauważmy, że nawet według przytoczonej Biblii warszawskiej, a także katolickiej Biblii Tysiąclecia i wielu