miesiąca (Ezech. 31:1). Dziewiątego dnia czwartego miesiąca (9. Tammuza roku 607 p.n.e.) babiloński „mocarz wśród narodów” zdobył Jeruzalem. W następnym miesiącu Babilończycy zburzyli to miasto, a większość z tych, co przeżyli, uprowadzili do swej ojczyzny. W siódmym miesiącu (Tiszri roku 607 p.n.e.) zamordowano namiestnika ustanowionego nad Żydami, którzy pozostali w kraju.

³⁸ Ze strachu przed tym, jak na to zareagują Babilończycy, reszta Żydów postanowiła opuścić ziemie Judy i przejść do Egiptu, by tam schronić się pod symbolicznym „cedrem na Libanie”. Prorok Jeremiasz usiłował im to odradzić. Ostrzegał, że król babiloński podbije również Egipt, a więc i tak dostaną się pod jego władzę. Nie zważając na przestrogi Jeremiasza, przerażeni Żydzi uciekli do Egiptu. Proroka zabrali ze sobą. Ale zawiedli się na Egipcie, bo kilka lat później władca Babilonu istotnie przyłączył ziemię egipską do swego królestwa. Tak jak już bywało w przeszłości, Egipt rozczarował niewiernych Żydów. Słowo Boże zaś okazało się niezawodne. — 2 Król. 25:1-26; Ezech. 29:17-20; Jer. 40:7 do 43:13.

39. Z czym wiążą się więc nadzieje ludzkości i dlaczego?

³⁹ Ogólnoświatowy system rzeczy przeżywa obecnie swoje ostatnie dni. Podobnie jak starożytny Egipt, który zawiódł oczekiwania szukających schronienia pod długimi gałęziami tego symbolicznego „cedru na Libanie”, rozczaruje on wszystkich, co wciąż mu ufają i zwracają się do niego po pomoc militarną lub ekonomiczną. Jego panowaniu nad sprawami ziemi musi być położony kres. Nadciągające Królestwo Jehowy pod kierownictwem królewskiego Syna Bożego, Jezusa Chrystusa, zrąbie i obali ten system rzeczy. Królestwo Boże stanowi nadzieję ludzkości, ponieważ wprowadzi nowy i sprawiedliwy porządek, który będzie naprawdę „piękny”. Przywróci ludziom na ziemi „ogród Boży”, literalny raj Eden; napełni całą naszą planetę jego wspaniałością i pięknem.

40. Dlaczego nie powinniśmy współdziałać z tym światem? Co natomiast będzie dla nas oznaczało naśladowanie Jezusa i jego apostołów?

⁴⁰ Nie pora teraz na to, by współdziałać z tym skazanym na zagładę światem ludzi bezbożnych i jego systemem rzeczy. Świat jest w położeniu rozpaczliwym i beznadziejnym. Jeżeli pragniemy mieć udział w wiecznotrwałych dobrodziejstwach, jakie zapewni swym poddanym Król Jezus Chrystus, musimy się zachowywać tak, jak on sam i jego apostołowie. Jezus powiedział: „Nie są cząstką świata, jak i ja nie jestem cząstką świata” (Jana 17:14, 16, NW). Kiedy będziemy tak odłączeni od tego systemu, unikniemy zagłady razem ze „światem bezbożnych” (2 Piotra 2:5; 3:6). Zostaniemy zachowani przy życiu i zamieszkamy na zawsze pod sprawiedliwym nowym systemem rzeczy, w którym już nie faraon ze swoimi poddanymi, lecz sam Jezus Chrystus i jego wyniesieni do chwały współdziedzice będą służyć w roli królów i kapłanów Boga dla dobra całej ludzkości. — Apok. 20:4, 6.

„Doskonałość ma granice”

Psalmista oświadczył: „Zobaczyłem, że wszelka doskonałość ma granice; Twoje przykazanie sięga bardzo daleko” (Ps. 119:96). Wszystko, co z ludzkiego punktu widzenia wydawałoby się doskonałe, ma jednak swoje granice. Tymczasem przykazanie Jehowy nie podlega żadnym takim ograniczeniom, lecz zapewnia rozsądne wskazówki w każdej dziedzinie życia. R. Brandstaetter w swoim „Psałterzu” oddał te słowa następująco: „Widziałem granice wszelkiej doskonałości, ale Twoje przykazanie nie zna granic”.