Potwierdza ona, że wierne obstawanie przy prawdziwym wielbieniu przynosi błogosławieństwa, natomiast porzucanie go pociąga za sobą nieszczęście. Jakże silnym bodźcem było to dla Żydów, żeby stronić od postępowania, które sprowadziło niedolę na ich przodków!

Dzisiaj również możemy odnieść korzyść z przykładów zaczerpniętych z historii, które zachęcają do dochowania wierności Jehowy. Popierając lojalnie prawdziwe wielbienie, dowiedziemy, że zrozumieliśmy cel, któremu miały służyć Księgi Kronik.

Poznali, gdzie jest prawda

OKOŁO tysiąca dziewięciuset lat temu wielu szczerze usposobionych kapłanów żydowskich przyjęło prawdę ogłaszaną przez naśladowców Jezusa Chrystusa. W Biblii czytamy o tym: „Słowo Boże rozszerzało się, wzrastała też bardzo liczba uczniów w Jerozolimie, a nawet bardzo wielu kapłanów przyjmowało wiarę” (Dzieje 6:7). Podobnie i dziś niemało duchownych reaguje przychylnie na działalność chrześcijańskich świadków Jehowy.

W jednym z krajów Ameryki Łacińskiej pewien człowiek, przybywszy do miasteczka w celu zrobienia zakupów, przyjął od świadków Jehowy literaturę biblijną. Razem ze swą rodziną napotkał jednak pewne trudności w zrozumieniu jej. Zwrócono się więc po wyjaśnienie do miejscowego kaznodziei z gminy zielonoświątkowców, ale ten nie był w stanie nic im dopomóc. Wobec tego ludzie ci wysłali prośbę, żeby przybyli świadkowie Jehowy i udzielili im informacji. Świadka Jehowy, który się zjawił w odpowiedzi na ich zaproszenie, serdecznie powitała zgromadzona w kościółku grupa dwudziestu dwóch osób, włącznie z kaznodzieją. Zebrani chcieli się przede wszystkim dowiedzieć więcej o przyjściu Chrystusa. Po godzinie i dziesięciu minutach dyskusji biblijnej na ten temat oświadczyli, że się ze wszystkim zgadzają i że wszystko im jest jasne.

W następnym tygodniu ów świadek Jehowy wygłosił przemówienie: „Kim są świadkowie Jehowy?” Słuchacze zrozumieli, że prawdziwi chrześcijanie powinni być nosicielami imienia „Jehowa”. Umówiono się co do rozpoczęcia studium biblijnego za pomocą książki „Prawda, która prowadzi do życia wiecznego”. Wkrótce potem sam kaznodzieja wypowiedział się, iż chciałby się poddać ochrzczeniu, ponieważ zdał sobie sprawę z tego, że jego poprzedni chrzest nie ma znaczenia. Ochrzczono go w lutym 1971 roku; ośmiu byłych jego parafian uczestniczy wraz z nim w ogłaszaniu innym tego, czego się dowiedzieli z Biblii.

Pytania czytelników

● Co oznacza słowo „wyuzdanie”, występujące w Liście do Galatów 5:19?

Niejeden czytelnik być może byłby skłonny uważać, że ten wyraz (odpowiednik greckiego słowa (aselʹgeia) określa postępowanie wprawdzie niemoralne, ale w niewielkim, czyli niezbyt poważnym stopniu. Jednakże w świetle dostępnych dowodów biblijnych, a także starożytnej greckiej literatury świeckiej, gdzie również to słowo występuje, sprawa przedstawia się zgoła inaczej. Przede wszystkim nie ogranicza się ono wyłącznie do czynów niemoralnych związanych z płcią. Ponadto zamiast odnosić się do przejawów złego sprawowania o charakterze mniejszej wagi, określa raczej czyny, które odzwierciedlają postawę bezczelną, zdradzają lekceważenie, brak szacunku, a nawet pogardę dla ustalonych mierników, praw i autorytetów. Dlatego wyuzdanego zachowania w zasadzie nie można przypisywać słabości; jest ono wyrazem aroganckiego usposobienia, zuchwałości albo wręcz bezwstydu.

Na poparcie tego stwierdzenia można