Gdzie znalazła pokrzepienie

W CZASOPIŚMIE „Commonweal” wydrukowano ostatnio list „do redakcji”, w którym pewna czytelniczka napisała: „Co powiecie panowie o świadkach Jehowy, którzy są przykładem zdrowego, rozwijającego się kościoła? Podobno osiemdziesiąt procent ich członków to dawniejsi katolicy.

„Tajemnicę ich powodzenia można w dużej mierze odkryć, gdy się czyta ich skromne pisma: ‚Strażnica’ i ‚Przebudźcie się!’ Pierwsze z nich zajmuje się badaniem i komentowaniem Biblii, a drugie omawia ogólne tematy.

„Dlaczego tak się dzieje, że po przeczytaniu tych czasopism, wydawanych raczej w przestarzałej szacie graficznej i na dość tanim papierze, czuję się tak ożywiona, pokrzepiona oraz gotowa na nowo zakasać rękawy, aby się borykać z życiem (a mam do wychowania siedmiu synów i dwie córki)?

„Dlaczego po przeczytaniu jakichś wydawnictw katolickich czuję się zmęczona, przygnębiona, a nawet trochę znudzona religią? Kiedy już przebrnę przez zawikłany splot uczonych słów, jakimi niektórzy pisarze pokrywają ubóstwo myśli, żałuję tylko, że swojej energii nie zużyłam na pożyteczniejsze zajęcie przy domu.

„Myślę, że odpowiedź na moje pytania można znaleźć w 18 rozdziale Ewangelii według Mateusza: ‚Jeśli się nie odmienicie i nie staniecie jak dzieci, nie wejdziecie do królestwa niebieskiego’.

„Anonimowi pisarze artykułów w czasopismach świadków Jehowy wyrażają się jasno i prosto. Mają na celu dzielenie się dobrym słowem Ewangelii i zachęcanie ludzi, by zwrócili się do źródła ich mądrości. To ożywia, poucza i pociesza. Nie wprawia nikogo w zakłopotanie.

„Osobiście nie jestem świadkiem Jehowy, ale to bardzo dobrze, gdy katolicy zaczynają się przyglądać innym wyznawcom Chrystusa i widzą u nich pewne zalety.”

Słusznie powiedział Jezus Chrystus: „Pójdźcie do mnie wszyscy, którzy jesteście spracowani i obciążeni, (...) a znajdziecie odpocznienie dla dusz waszych. Albowiem jarzmo moje jest miłe, a brzemię moje lekkie”. — Mat. 11:28-30, NP.

Pytania czytelników

● Czyż nie jest rzeczą oczywistą, że Jehowa okazywał narodowi izraelskiemu specjalne względy? A przecież w Dziejach Apostolskich 10:34 czytamy, że „Bóg naprawdę nie ma względu na osoby”. Jak pogodzić jedno z drugim?

Nie mieć względu na osoby znaczy tyle samo, co być bezstronnym, nie żywić do nikogo uprzedzeń ani nie faworyzować kogokolwiek. Bezstronny nie pozwala sobie na to, żeby osoba lub zajmowane przez nią stanowisko, jej bogactwo, władza czy innego rodzaju wpływy zaważyły na jego opinii o niej albo skłoniły go do jakichś działań na jej korzyść. Nie daje się przekupić żadnym darem, a z drugiej strony też nie dopuszcza, by w stosunku do ubogich kierować się samym tylko współczuciem. Bezstronność wymaga, żeby traktować wszystkich poprawnie i sprawiedliwie, zgodnie z tym, czego potrzebują i na co zasługują. — Prz. 3:27.

Jehowa mówi o sobie, że „nie ma względu na osoby i nie przyjmuje podarków” (Powt. Pr. 10:17; 2 Kron. 19:7). Kiedy apostoł Piotr zrozumiał, że Bóg wysłuchał modlitwy nieobrzezanego poganina Korneliusza i tak pokierował sprawami, aby go bezpośrednio zetknąć ze zborem chrześcijańskim, oświadczył: „Przekonuję się, że Bóg naprawdę nie ma względu na osoby, ale w każdym narodzie miły jest Mu ten, kto się Go boi i postępuje sprawiedliwie”. — Dzieje 10:34, 35; Rzym. 2:10, 11.

Niektórzy uważają mimo wszystko, że Jehowa działał stronniczo, gdy w czasach starożytnych posługiwał się Izraelem jako swoim ludem i w związku z tym