widoków na życie wieczne. Mamy nadzieję, że ty, drogi czytelniku, należysz do osób, które nie godzą się z poglądem, by człowiek miał żyć tylko 70 czy 80 lat, a następnie po prostu zniknąć na zawsze wraz z całą nagromadzoną wiedzą i zdobytym doświadczeniem. Spodziewamy się, iż zaliczasz się do tych, którzy pragną życia wiecznego i poszukują prawdy. O tego rodzaju ludziach z pierwszego stulecia Biblia donosi: „Wszyscy należycie usposobieni do życia wiecznego przyjęli wiarę” (Dzieje 13:48).

Zapraszamy cię do rozpatrzenia przytoczonych dalej archeologicznych i naukowych dowodów wiarogodności Biblii, które dopomogą ci uwierzyć, że Księga ta istotnie zawiera życiodajną wiedzę.

Archeologia potwierdza Biblię

JEZUS rzekł pewnego razu do grupy dumnych ludzi, którzy uporczywie uchylali się od uznania jego mesjańskiego posłannictwa, a jego uczniów mieli w pogardzie: „Jeżeli ci by milczeli, kamienie będą wołać” (Łuk. 19:40). Na szczęście uczniowie Jezusa nie milczeli wtedy ani nie milczą dzisiaj. A jednak kamienie, będące niemymi świadkami wydarzeń biblijnych, w pewnym sensie wołają, to znaczy potwierdzają, że Pismo Święte jest godną zaufania Księgą Bożą. Dziedzina wiedzy pozwalająca owym kamieniom głośno przemawiać na korzyść Biblii bywa nazywana archeologią; opiera się ona na „naukowym badaniu materialnych śladów przeszłości”.

Jack Finegan w swoim dziele Light from the Ancient Past (Światło z dawno minionej przeszłości) nadmienia: „Współczesna archeologia, rzec by można, została zapoczątkowana w roku 1798, kiedy to blisko stu uczonych i artystów francuskich towarzyszyło Napoleonowi w wyprawie na Egipt”. W roku 1822 francuskiemu egiptologowi Champollionowi udało się rozszyfrować hieroglify utrwalone na kamieniu z Rosetty. Pod koniec XIX wieku prowadzono już systematycznie prace wykopaliskowe w Egipcie, Asyrii, Babilonii i Palestynie; trwają one zresztą po dziś dzień. Czy istotnie łopata archeologa potwierdziła zapiski biblijne?

POCZĄTKI ŚWIATA I CZŁOWIEKA

Odkrycia dokonane w grobowcach egipskich pozwalają nam porównać biblijne wyjaśnienie sprawy pochodzenia człowieka z tym co o jego stworzeniu mówiła starożytna egipska Księga umarłych, której egzemplarz można oglądać między innymi w długiej gablocie paryskiego muzeum w Luwrze. Louis Speleers, kustosz Museum Cinquantenaire w Brukseli, podaje w swojej cieszącej się szerokim uznaniem pracy Supplement au Dictionnaire de la Bible (Uzupełnienie do słownika biblijnego) następujące objaśnienie: „Księga umarłych twierdzi, że pewnego dnia [bóg słońca] Ra pozostawił swoje boskie Oko jaśniejące w niebie. Szu i Tefnut przynieśli mu to Oko, które zaczęło płakać, a z łez Ra powstali ludzie”.

Innym znaleziskiem archeologicznym umożliwiającym dokonanie interesującego porównania z doniesieniem biblijnym jest seria siedmiu glinianych tabliczek, zawierająca Enuma elisz, czyli sumeryjsko-babiloński „Opis stwarzania”. Według tego starożytnego opowiadania Marduk, bóg miasta Babilonu, pokonał pradawną boginię morza Tiamat i przepołowił jej ciało. „Z jednej części utworzył sklepienie niebios, a z drugiej ziemię. Dokonawszy tego, ukształtował świat. (...) Następnie, ‛żeby bogowie mogli żyć na świecie, radując swoje serca’, Marduk stworzył