prosili o pokaźną sumkę tytułem datku. Przeciwnie, ‛opowiedzieli mu słowo Jehowy’. Przekonywali go i pomogli mu dokładnie zrozumieć, co w tej sprawie postanowił Bóg (Dzieje Apostolskie 16:32).

„Uwierz w Pana Jezusa”

Ci chrześcijańscy misjonarze otworzyli umysł owego strażnika na podstawową prawdę o zbawieniu. Była to ta sama prawda, którą w okresie powstawania pierwszego zboru chrześcijańskiego wyjaśnił apostoł Piotr. Wskazał on wówczas na kluczową rolę, jaką w kwestii zbawienia spełnia Jezus Chrystus, i nazwał go „Głównym Pośrednikiem życia”. Powiedział również: „Nie ma w nikim innym zbawienia; albowiem nie ma żadnego innego imienia pod niebem, danego ludziom, przez które moglibyśmy być zbawieni” (Dzieje Apostolskie 3:15; 4:12, Bw). Paweł i Sylas skierowali strażnika z Filippi do tego samego Pośrednika zbawienia, mówiąc: „Uwierz w Pana Jezusa, a będziesz zbawiony” (Dzieje Apostolskie 16:31, Bw).

Ale co to znaczy uwierzyć w Pana Jezusa? Dlaczego poza tym imieniem nie ma żadnego innego, przez które można być zbawionym? Czy w końcu każdy dostąpi zbawienia? Czy apostołowie wyznawali pogląd, że „raz zbawiony na zawsze zbawiony”? Są to ważne pytania, ponieważ zbawienie w dalszym ciągu jest nam potrzebne, choć liczni przedstawiciele współczesnych religii słowem i uczynkami zdeprecjonowali to pojęcie. Wszyscy musimy znaleźć zadowalającą, rozsądną odpowiedź na pytanie: „Co mam czynić, abym był zbawiony?”

Co czynić, aby zostać zbawionym

DLACZEGO potrzebujemy zbawienia? Otóż wszyscy doświadczamy na sobie zgubnych skutków grzechu, takich jak niedoskonałość, cierpienia, choroby, zgryzoty, a w końcu śmierć. Apostoł Paweł wyjaśnia, że spowodował to nasz praojciec Adam, który wyłamał się spod prawa Bożego. Paweł napisał: „Przez jednego człowieka [Adama] grzech wszedł na świat a przez grzech śmierć, i tak śmierć przeszła na wszystkich ludzi, ponieważ wszyscy zgrzeszyli” (Rzymian 5:12). Dlaczego wskutek grzechu Adama śmierć przeszła na wszystkich ludzi? Stało się to naturalną koleją rzeczy.

Kiedy Adam zgrzeszył, zgodnie z prawem Bożym został skazany na śmierć. Było to zarówno sprawiedliwe, jak i konieczne. Sprawiedliwe — ponieważ życie nie jest czymś, co się nam należy, lecz darem od Boga. Rozmyślnym grzechem Adam zaprzepaścił wszelkie prawa do tego daru (Rzymian 6:23). Wyrok śmierci był też konieczny, gdyż nie można pozwolić, by cokolwiek niedoskonałego trwało w nieskończoność i kalało wszechświat. Po dopuszczeniu się grzechu Adam zaczął powoli umierać; nie dysponował już doskonałym, bezgrzesznym życiem, które mógłby przekazać swym dzieciom. Mógł im dać tylko życie skażone grzechem i niedoskonałością (Rzymian 8:18-21).

Nie zapominajmy jednak, że nawet owo krótkie istnienie przypadające nam w udziale zawdzięczamy niezasłużonej życzliwości Boga (Hioba 14:1). Stwórca nie był obowiązany