których oni znali i szanowali, a którzy podobnie oświadczyli: „Bo i my jesteśmy jego potomstwem”.

21. Jak powinna na nas podziałać okoliczność, że jesteśmy potomstwem Bożym?

²¹ Jeżeli ktoś rozumie, iż ludzie są potomstwem, inaczej mówiąc tworem Boga Najwyższego, to zupełnie słusznie będzie oczekiwał, że pokieruje On jego życiem. Trzeba podziwiać śmiałość Pawła, przemawiającego niemalże w cieniu Akropolu. Odważnie przekonywał słuchaczy, że nasz Stwórca na pewno jest wspanialszy niż jakikolwiek posąg sporządzony przez człowieka, nawet ten ze złota i kości słoniowej, stojący w Partenonie. A każdy, kto się zgodzi z wypowiedzią Pawła, musi też przyznać, że Bóg nie jest podobny do żadnego z wizerunków, którym ludzie obecnie oddają cześć (Izajasza 40:18-26).

22. Jaki związek zachodzi między dostąpieniem sprawiedliwości a okazaniem skruchy?

²² Nie jest to jedynie suchy fakt, który można uznać rozumowo, a potem żyć jak dawniej. Paweł wyjaśnił tę kwestię w wersecie 30: „Bóg wprawdzie nie zwracał uwagi na czasy takiej niewiedzy [gdy sobie wyobrażano, że jest podobny do marnych bożków albo że przyjmie cześć oddawaną za ich pośrednictwem], lecz teraz powiadamia ludzi, żeby wszyscy i wszędzie okazali skruchę”. Zatem przygotowując grunt pod dobitne zakończenie, Paweł nawiązał do czegoś zaskakującego — do skruchy! Jeżeli spodziewamy się od Boga prawdziwie sprawiedliwego potraktowania, będziemy musieli się zdobyć na skruchę. Czego to od nas wymaga? I jak Bóg zaprowadzi powszechną sprawiedliwość?

Sprawiedliwość dla wszystkich zaprowadzona przez Sędziego, którego ustanowił Bóg

„Ojciec (...) kocha Syna i (...) wszelkie sądzenie powierzył Synowi” (JANA 5:20, 22).

1. Jak ustosunkowujesz się do pytań przypominających te, które mogli sobie stawiać niektórzy ludzie w I wieku?

JAKIE znaczenie ma dla ciebie sprawiedliwość? Ile wysiłku jesteś gotów włożyć, Czytelniku, dla zapewnienia sobie prawdziwej sprawiedliwości, a także życia w okresie, gdy zapanuje ona na całej ziemi? Powinieneś przemyśleć sobie te pytania, jak to uczynili niektórzy wybitni mężczyźni i niewiasty w greckim mieście Ateny.

2, 3. (a) Jak Paweł przygotował grunt pod wezwanie do skruchy, skierowane do słuchaczy w Atenach? (b) Dlaczego pojęcie prawdziwej skruchy było im raczej obce?

² Ludzie ci wysłuchali pamiętnego przemówienia, które chrześcijański apostoł Paweł wygłosił przed słynnym trybunałem na Areopagu. Przekonywał on najpierw o istnieniu jedynego Boga, Stwórcy, któremu każdy z nas zawdzięcza życie. Z faktu tego wypływa logiczny wniosek, że wszyscy jesteśmy przed tym Bogiem odpowiedzialni. I w tym momencie Paweł oświadczył: „Bóg wprawdzie nie zwracał uwagi na czasy takiej niewiedzy [gdy czczono bożki], lecz teraz powiadamia ludzi, żeby wszyscy i wszędzie okazali skruchę” (Dzieje Apostolskie 17:30).

³ Zgromadzonym słuchaczom, prawdę mówiąc, myśl o skrusze mogła się wydać zaskakująca. Dlaczego? Starożytni Grecy znali skruchę rozumianą jako wyrzuty sumienia z powodu jakichś czynów lub wypowiedzi. Jak jednak podaje pewien słownik, dany wyraz „nigdy się nie kojarzy[ł] z gruntownym przeobrażeniem postawy moralnej, zupełną zmianą trybu życia, a więc nawróceniem, które by wywarło wpływ na całe postępowanie”.

4. Na jakim rozumowaniu Paweł oparł swoją wzmiankę o skrusze?

⁴ Natomiast my bez wątpienia potrafimy zrozumieć, dlaczego taka głęboka skrucha jest stosowna. Prześledźmy tok rozumowania Pawła: Wszyscy ludzie zawdzięczają życie Bogu, wszyscy więc są przed Nim odpowiedzialni. Ma On wobec tego pełne prawo oczekiwać, że będą Go szukać, nabywać wiedzy o Nim. Skoro ci Ateńczycy nie znali woli Bożej ani Jego zasad, powinni je poznać, a następnie odczuć skruchę, aby dostosować do nich swoje życie. Nie miała tu znaczenia okoliczność, jak dalece to komuś odpowiadało. Dlaczego tak jest, Paweł wyjaśnił w szczytowym punkcie swego przemówienia: „Ustalił bowiem dzień, kiedy zamierza sprawiedliwie sądzić zamieszkaną ziemię przez męża, którego na to wyznaczył, a rękojmię tego dał wszystkim, wskrzeszając go z umarłych” (Dzieje Apostolskie 17:31).

5. Jak słuchacze zareagowali na przemówienie Pawła i dlaczego?

⁵ Ten niezwykle wymowny i bogaty w treść werset warto starannie przeanalizować, ponieważ budzi nadzieję na doskonałą sprawiedliwość w naszych czasach. Zwróćmy uwagę na wyrażenia: „ustalić dzień”, „sądzić zamieszkaną ziemię”, „sprawiedliwie”, „mąż, którego wyznaczył”, „dał rękojmię”, „wskrzeszając go”. Słowa: „wskrzeszając go” wywołały żywą reakcję u słuchaczy Pawła. Jak wynika z wersetów od 32 do 34, niektórzy zaczęli drwić. Inni po prostu odeszli. Mimo to kilka osób zdobyło się na skruchę i stało się ludźmi wierzącymi. Bądźmy jednak mądrzejsi niż większość ówczesnych Ateńczyków. Jest to sprawa najwyższej wagi, jeśli tęsknimy za prawdziwą sprawiedliwością. Aby w pełni pojąć sens wersetu 31, przyjrzyjmy się najpierw wyrażeniu: „Zamierza (...) sądzić zamieszkaną ziemię”. O kim tu mowa i jakie są jego mierniki, zwłaszcza w zakresie sprawiedliwości?

6. Jak można poznać Tego, który ustalił dzień na sądzenie ziemi?

⁶ Dzieje Apostolskie 17:30 jasno wskazują, kogo Paweł miał na myśli: samego Boga, który wzywa wszystkich do okazania skruchy — naszego Stwórcę i Życiodawcę. Z pewnością można się o Nim dużo dowiedzieć z obserwacji tego, co stworzył. Ale Boskie mierniki sprawiedliwości poznajemy przede wszystkim z innego źródła — z Biblii, która zawiera doniesienia o Jego postępowaniu z różnymi ludźmi, na przykład z Mojżeszem, a także zbiór praw Bożych nadanych Izraelowi.

Jaki sąd i jaka sprawiedliwość

7. Jakie świadectwo o Jehowie i Jego sprawiedliwości złożył Mojżesz?

⁷ Zapewne wiesz o tym, że Mojżesz przez